tag:blogger.com,1999:blog-24460284766206293362011-11-15T13:39:49.259-08:00კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.comBlogger641100tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-49550037032218585312011-08-26T00:20:00.000-07:002011-10-19T09:14:36.828-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-M8XiAZ8i_gs/Tp7yOKCDWGI/AAAAAAAAAY4/PpwqlaQtAjo/s1600/304054.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 399px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-M8XiAZ8i_gs/Tp7yOKCDWGI/AAAAAAAAAY4/PpwqlaQtAjo/s400/304054.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665231706303715426" /></a><br />ისევ ისეა ყველაფერი, როგოც იყო მაშინ სანამ შენ გამოგიგონებდი და მერე ისევ ჩემს გამოგონებულს გავაქრობდი . და ამ ყოფას სახელად უშენობას დავარქმევდი....<br />აგვისტო მიილია.<br />საიდან სადამდე არის უსასრულობა , და ფიქრი რომელიც შენ და ჩემს შორის არსებობს ...<br />არ არსებობს არაფერი მარადიული. <br />მარტო ფიქრი და უსასრულობა...<br />რომელიც ჩემს და შენ ყოფას არაფრად არ აგდებს...<br />მაგრამ საით მიდის დღეები... იქ სადაც უფრო ადვილია...<br />ნოემბრის შუადღეა...<br />წვიმა...<br />თქეში...<br />უფერული და გაცვეთილი ფიქრები.<br />მოსაწყენი <br />გრილა..<br />ცხელი ყავის ფინქანი<br />ისევ <br />ცარიელი შუადღე<br />აქ არ ხარ არასდროს და უშენობა არ მიყვარს...<br />სათაური მაქვს...შუადღე უშენოდ... <br />სათქმელი ყელში გადამცდა...<br />შემოდგომაა ისევ უშენო <br />უშენო შემოდგომა არ მიყვარს... <br />მოკლედ წავედი მე, მინდოდა მეთქვა, რომ მენატრები <br />სათქმელი ვერ გითხარი, და ახლა ამ წვიმიან შუადღეს უშენობას ვებრძვი...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4955003703221858531?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-31121003499853221012011-06-04T10:28:00.000-07:002011-06-04T11:49:45.338-07:00ქუჩას ფეხით მიუყვები, ამ რეალობას ისე გაურბივარ ყურსასმენებს ვიმარჯვებ, გზები ისეთი გადათხრილია, აზრი არა აქვს ცაში ფრენას, ყოველ წუთს მოსალოდნელ ჩავარდნას ველოდები... ეს გრძნობა ისედაც ახლობელი გახდა ჩემთვის...როგორ მინდა, ფეხზე დავიკიდო ეს ყველაფერი და ისე ვიცხოვრო თითქოს წინ, მართლა მოდის კვირეულზე დასწრება მელოდეს :)))<br />ხშირად მეც არ ვიცი, რა მაცინებს მაგრამ მეცინება :))))<br /> გზაზე არსებულ დაბრკოლებების გადალახვის შემდეგ,ყავის ჭიქით ხელში, რომელზეც სამსახურის ცისფერი ლოგოა გამოსახული ვზივარ კომპიუტერთან და ცვლი ერთი მეორეს მიყოლებით სტატუსებს, ამ ბოლოს გულდასმით ვაქვეყნებ, ტრადიციულ ორშაბათის კოლექსიას. ვოცნებებ საკუთარ ჟურნალზე, რომელსაც მაღალი მოდის ფერები და ლატეს არომატი ექნება. ფერად შპალერებზე და ყვავილებით სავსე ლარნაკზე, ტელეფონზე რომელიც არქივივით შემინახავს უკვე ძველ საიდუმლოს, ზარზე რომელიც მატყობინებს მილანში დადეგმილ მოდის ახალ კვირეულის შესახებ, და მოსალოდნელ ამინდის პროგნოზს ევროპაში უახლოვეს ერთი კვირის განმავლობაში, რადგან წასვლა მექნება გადაწვეტილი, სუნამოებით სავსე კარადას და მაინც მის ნაჩუქარ სუნამოს დავისხამ, როგორც მისგან დარჩენილ შხამს და ჩემთვის გავიცინებს , რადგან არ მეგულება დედამიწაზე ერთი ადამიანიც კი, ვინც მიხვდება რატომ ვიცინი სუნამოს დასხმის დროს :))<br />ჩემი სიზმრებიც, ისეთივე ფერადია , როგოც წყალქვეშა სამყარო სადაც არიელი ჩემის აზრით დღემდე ცხოვრობს და მაინც ოცნებობს , იყოს ადამიანი, მე კი პირიქით.. პირველად ხმამაღლა შემიძლია დავიყვირო ის რასაც ვერც კი წამოვიდგენდი , მიხარია, რომ აღარ არსებობს, რომ გაქრა... <br /> <br /><br />დღესაც ისეთივე არარეალური ვარ , როგორც ყოველთვის<br /> <iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/RY7GwGqiRIc" frameborder="0" allowfullscreen></iframe> ახლა ამ სიმღერას მოუსმენ და კიდევ შევცლი სკაპში სტატუს :))))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3112100349985322101?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-79336828237982469872011-05-05T00:30:00.000-07:002011-05-17T07:18:57.766-07:00არ ვიცი ალბათ ყველას გვაქს სამყარო, ან მე მხოლოდ იმ ილუზიონისტების რიგში გავდივარ, რომლებიც იგონებენ და მერე აქრობენ ამ გამოგონებულ აბსურდებს<br /><br />ვიგონებ სახლს...<br />ფანჯრებს...<br />მწვანე აივანს, რომელიც ჩემი დარგული მცენერეებით არის სავსე, და ყოველი წლის გაზაფხულზე მიწას ვანახლებ.<br />ერთ ფინჯან რძიან ყავას, და გამუდმებით ველოდები ზარს,ჩემს სახლის მწვანე კარებზე...სადაც გაფენელია წითელი ხალიჩა, წარწერით "ველქამ" <br />ქვაბი, რომლის გამორეცხვა დამეზარა. <br />ჩაიდანი, რომელიც კიდევ კარგი თავისით ითიშება. (გულმავიწყობა დამჩემდა)<br />კედლები ძვლისფერი ...<br />და მხოლოდ ერთი პოტო განწყობისთვის ფერად კედელზე<br />ცა მზით, ხან კიდეც მზის გარეშე...აზრი არ აქვს, ჩემი სახლის ფერად კედლებს ვერ დააბნელებს<br /><br />მაგრამ...უცებ გაღვიძეებისაც როცა მუქილურჯი კედლებიან ოთახში გამეღვიძა. სადაც არც მციოდა და არც მცხელოდა, მივხვდი სხვა რეალობაში ვიყავი ...<br />აქ უკვე, ყველაფერი რეალობის ფერია, შავ-თეთრი და განსაცვიფრებლად მსგავსი ფრაგმენტებით<br />ყავისფერ ფანჯრებიდან კი ჩანს, რომ ამინდია წითელი წკაპუნების...<br />ყავას კი რძით აქაც დავლევ, როცა სამსახურის შავ მაგიდას მიუჯდები, მონიტორს დაუწვებ ყურებას და გავიფიქრებ , რომ მოსაწყენია რეალური სამყარო...<br /><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/1TO48Cnl66w" frameborder="0" allowfullscreen></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7933682823798246987?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-8709335260544019092011-04-06T01:00:00.000-07:002011-04-16T06:57:49.195-07:00პატარებს სულ უყვებიან ზღაპრებს სიკეთეზე. სადაც ბოროტი ყოველთვის მარცხდება, <br />არადა, რეალურ ცხოვრებაში მათი გამიჯვნა ძალიან ჭირს ხოლმე. <br /><br />მეც ზღაპრების დიდხანს მჯეროდა...<br /> <br /> <span style="font-weight:bold;"><span style="font-weight:bold;">ერთი დღის ნაწილობრივ რეალური ამბავი</span><br /> ნაწილი კი ისეთივე მოგონებულია, როგოც ის ფაქტი, რომ სიმართლე ყოველთვის იმარჯვებს<br /> </span><br /><br />ჩვეულებრივი გაზაფხულის დღე იყო, მოქუფრული, წვიმას აპირებდა მაგრამ არც ვწიმა ჩანდა და არც მზე.<br />მობილურზე მირეკავს, შენი ნახვა მინდა, ვილაპარაკოთო<br />სხვისი უბედურების მოსმენის ხასათზე ნამდვილად არ ვიყავი, მაგრამ ძალდატანებით დავთანხმდი და სამსახურის კიბეებს დაუყევი. თავი მისკდებოდა მაგრამ ყავის დალევა მინდოდა. ვთანხმდები.<br />–უთხარი ჩემთვისაც ყავა და ჩამოვალ. ვეუბნები, მაგრამ ვამადლი ჩემს თავსაც და მისი მოსმენა, რომ მომიწევს.<br />მობილური ზემოთ დამრჩა, მაგრამ მიბრუნება მეზარება,არადა უმნიშვნელო ზარს ველოდები.<br /><br />ვჯდები პატარა მაგიდასთან, შუშის ვარანდაა და ყველაფერი ჩანს. თუმცა არც იქ ხდება რამე განსაკუთრევბული, მანქანამ ჩაიარა , თვალს ვაყოლებ. <br />ყავაც გემრიელია .<br />ახალი ფერადი მაისური მაცვია, რათქმაუნდა წითელი. <br /> ჩემს წინ ზის, <br />-იცი მაინც რა გჭირს?<br />-კი<br />-სადაცაა სიცილი წამსკდება , მინდა დავცინო მაგრამ მეცოდება ტანსაცმელი დიდი აქვს რაღაც ლურჯი ზოლიანი , გრძელი მკლავებით .ეს კიდე უფრო საშინელ სანახავს ხდის. მინდა დავეხმარო მაგრამ ... რომ, ვუყურებ მეზიზღება ის ასეთი<br />-ყავას ვსვამ და სიამოვნებით ვტკბები, წვიმა დაიწყებს მგონი უადგილოდ წამივიძახე და რომ გავხედა ესეთი თვალები ჰქონდა. ბუნებაზე ლაპარაკის დრო არ იყო მივხვდი.<br />გისმენ !მკაცრი ტონი მაქვს<br />ლაპარაკს ხმადაბლა იწყებს , მგონია რომ საკუთარ თავს ელაპარაკება ის კი არ უსმენს. <br />არ ვიცი რა გითხრა, არ ვიცი რატომ მინდოდა შენთან ლაპარაკი, მეშინია..<br /> გამომეტყველაბა შემეცვალა<br />და რისი უინტერესოდ ვკითხულობ ?<br />- არ ....<br />- ყველა მასე ფიქრობს, თავი არ ამიწევია ისე უთხარი.<br /><br />- მე მას ....<br />ლაპარაკს ვაწყვეტინებ<br />-საკმარისია გესმის<br /><br />ძნელის ვიცი, როცა მოსაგონარი ცუდი გექნება, ეს ყველაზე ცუდია ვიცი. როცა შეიძლება ყველაფერი ისე დამრთავდეს კარგად მაინც გაიხსენო, მაგრამ ამას უკვე ვეღარ შეცვლი.<br />ვეღარ შეცვლი, აზრი, რომ უფრო კარგად გაეგო ბოლი წინადადება ორჯერ გავიმეორე ...და ბოლოს დავაყოლე, ვეღარ...<br /><br />ყავა გამიცივდა, განწყობაც<br />-მომიყევი ყველაფერი და განთავისუფლდი მაგ სიყალბისგან. <br /> ყვება გაუგონარ ამბებს<br /><br />- მე ის შემძულდებოდა შენს ადგილზე , რომ ვიყო , გულსწრფელად ვეუბნები და არ ვნანობ, ჩემს სიტყვებს.<br />რჩევა მაქვს ერთი და მიკვირს მე ხომ ასეთ დროს რჩევებს არ ვიძლევი.<br />--დაივიწე ეს ბოროტება, და არ გახედო არასდროს წარსულს , გაიხადე ეს საშინელება და იცოდე ეს გამიზნული სიბოროტე იყო და თავს ნუ მოიტყებს.<br />ბოლოს მოთმინებამ მიღალატა, ვერ ვიტან როცა ადამენებს ცუდად ექსევიან და ეს მათ კი ამის დანახვა არ უნდათ, კიდევ ბევრი ცუდი რაღაც უთხარი, უთხარი ის რისი დანახვაც არ უნდოდა , სახელსაც დაივიწებდა და შეიძლება დავიწებოდა კიდეც რომ არსებობდა სადმე სიკეთე. მაგრამ სიმართლე ასეთი იყო და მე ტყუილის თქმა არ შემეძლო. <br /><br /> ისიც წავიდა...<br /> დავრჩი მარტო ყავასთან. ბოლო ყლუპო ჩამდის ყელში ცივია მაგრამ მსიამოვნებს.<br />ერთი ყავა მინდა კიდევ... <br />უკვე წვიმს…<br /><br /><br /><br />პირველად დავლიე დღეს მარტომ ყავა...<br />ეს იყო ბოლო დიალოგი საკუთარ თავთან.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-870933526054401909?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-41206492009219408582011-03-09T02:16:00.000-08:002011-03-10T03:56:03.255-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-Dz4jG1tiLwg/TXi8TOglbWI/AAAAAAAAAYk/XZlaKBHaOWQ/s1600/310150.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 299px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Dz4jG1tiLwg/TXi8TOglbWI/AAAAAAAAAYk/XZlaKBHaOWQ/s400/310150.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5582418776624033122" /></a><br />აანთებ ლამპას,<br /> ერთი სხივიც არ დარჩა მზიდან<br /> და კალიები სამაროვან სიჩუმეს კრეფენ,<br /> ჯერ კიდევ მოვალ,<br /> რომ თვალებით - თვალები ვზიდო<br /> შენი...<br /> და ღრუბლებს დავუტოვო ცის ლურჯი კეფა.<br /> დგას საფრთხობელა მინდვრის ბოლოს -<br /> ნამდვილი დენდი,<br /> სიოა, როგორც რიტმით სუნთქვა,<br /> ჰაერს აქვს სურდო,<br /> ყოველი წამი, უშენობის,<br /> ფუჭია, მენდე,<br /> მე სამი დღით ვარ მიწაზე და<br /> სწორედ ეს მსურდა.<br /> ახლა, ფინიშთან მიმავალი<br /> მეტია შანსი,<br /> სახლის რიკულებს ჩამოვეყრდნე<br /> საღამოს ბინდად,<br /> შენ ოთახში ხარ და ფანჯრიდან<br /> ჩურჩულით მავსებ,<br /> მე მშვიდად გისმენ,<br /> ხდება ზოგჯერ, ტირილი მინდა,<br /> რომ სიყვარული ჩემშია და<br /> წვეთებად ჟონავს,<br /> რომ ყველაფერი, უკვე დროა,<br /> ფილმივით მორჩეს.<br /> მე ფარვანა ვარ,<br /> ფრთებს მიხატავს ღმერთი და...<br /> მონეს<br /> სტილია მუდამ.<br /> დამტვრეული მოვირგე ჩარჩო.<br /> გრძელი ყორე ჰგავს ძველი ციხის<br /> ალაყაფს, თითქმის,<br /> სოფელს ნაპირთან ჩამოუდის<br /> პატარა ღელე,<br /> აქ ყველაფერი თვალებით და<br /> უსიტყვოდ ითქმის,<br /> შენ იბუტები,<br /> მე, დასჯილი ბავშვივით, ვღელავ.<br /> ორი დღე დამრჩა,<br /> ახლა მცირე აზრი აქვს წუხილს,<br /> მთელ ზეცას ფერი გაუხუნდა<br /> და დილა კრთება,<br /> ჩემი სიცოცხლის ათვლა იწყეს<br /> წამებმა წუხელ,<br /> აანთე ლამპა,<br /> მინდა შუქზე დავიწვა ფრთები.<br /><br /> <br /><br /><br /> თორნიკე ჭელიძე<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4120649200921940858?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-30530436907941217242011-02-18T03:14:00.000-08:002011-02-24T00:30:01.971-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-cnqq-dwTYuA/TWX8D-POq1I/AAAAAAAAAYc/pK7Mm9674pQ/s1600/Chi-Chi_rum_cocktail.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 376px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-cnqq-dwTYuA/TWX8D-POq1I/AAAAAAAAAYc/pK7Mm9674pQ/s400/Chi-Chi_rum_cocktail.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5577140858744908626" /></a><br />მოდით სხვანაირად ვეცადოთ, ვიქნები ერთხელ მეც რეალური, დავეშვები დედამიწაზე და მოგიყვებით რეალურ ამბებს, სადაც მე ვცხოვრობ, სადაც ყველაფერი ნამდვილია, ხელის შეხებაც შემიძლია, არც კითხვის ნიშნებია და არც მრავალწერტილები. ეგ ლურჯგანზომილებიანი სამყარო სულაც არ არის.<br />ყოველთვის, როცა რაღაცას ვივიწყებ სულ მგონია,რომ უბრალოდ არ მინდა დავიწყება და ამას იმიტომ ვერ ან არ ვაკეთებ. <br />მეგობარმა მომწერა გუშინ "ადამიანებს სამი რამის ეშინიათ იცოდე- მარტოობის, სიცილის და დავიწყების". <br />თუ ადამინებს დავიწყების ეშინიათ, გამოვიხურავ ამ კარსაც და რეალურ სამყაროში დავრჩები.<br />თუ დამიტოვებთ დავრჩები...<br />გამოსაგონებელი არაფერი დამრჩა.რაც გამოვიგონე საკმარისია <br /><br /> სიყვარულის დღე იყო. გადაღებაც მქონდა და ყველაზე დიდხანს გამიგრძელდა , დაღლილი დავბრუნდი, დილით ფეისბუკის კედელზე ასეთი შინაარსის შეტყობინება ვნახე "მარტოხელების ფართი ვინილში"<br />მოგვიანებით სრულიად მოულოდნელად აღმოვჩნდი ბარში, და გამიხარდა “ჩემნაირების” დანახვა”))))<br />მე ერთი ჭიქა ბეილისი განწყობისთის ( შემიწყალეს) დანარჩენებს კი გამჭირველე მინის ჭიქებში ნახევრამდე ავსებული წითელი ჰარაკირი ერგოთ. საკუთარი ხელით გამოტანილი განაჩენი, რომელიც მუცლის გამოფატვრას არა მაგრამ საგონებელში ჩაგდებას მაინც გვიპირებდა , ალბათ ამიტომაც იყო ლაპარაკი მერე ასე ადვილი, იაპონურად თავგანწირვის ხასიათზე გვაყენებდა საკუთარი მარტოობა.<br />ცარიელი ცუდის ბოთლი დატრიალდა.<br />ყველა თამაშს მისი წესი აქვს. აქ მთავარი გულწრფელობა იყო, არავის ქონდა უკან მოსახედი,არც დასაკარგი, სიყვარულის დღე იყო და არავის არ ახარებდა საკუთარი მარტოობის ამბავი ))) მათ შორის მეც. <br />არადა ბეილისი ყოველთვის რომანტიულ ხასიათზე მაყენებს.<br />თამაში ის რაც არასდროს გაგიკეთებია დაიწყო <br />არასოდეს მქონია სექსი ფანჯრის რაფაზე<br />არასოდეს მიჭამია ზეთისხილი<br />არასოდეს დამირეკავს “ვიღაცისთვის” . <br />არასოდეს მიჭამია "მანის" ფაფა<br />არასოდეს დამიკრავს ვიოლინოზე<br />არასოდეს მიჭამია ლაზანია<br />არასოდეს წამიყვანია ბავშვი ბაღში. <br /><br /> ამგვარი დაახლოებით 100 არასოდეს იყო, ზოგი ჩემი და ზოგი სხვისი, ვისაც ის რაც სხვას არ ქონდა გაკეთებული და შენ კი ერთი მოზრდილი ყლუპი ჰარაკირი გიწევდა. (როგორც სასჯელი)<br />ჰარაკირმა თავისი გაიტანა, და აზარტში შესულს არავის არ აკრთობდა საკუთარი მარტოობა.<br />ერთი რაც კარგად დამამახსოვრდა და ოჩიმაც აღნიშნა, ის იყო, რომ გვერდით მაგიდასთან ერთი წყვილი იჯდა, მაგრამ არ ვიცი მომეჩვენა თუ არა, ორივეს ერთფეროვნება ეწერა სახეზე, ერთმანეთიც და ალბათ საკუთარი თავიც მოსწყენოდათ და შორიდან გვადევნებდნენ თვალს, იცი მარტოობას ერთი კარგი თვისება აქვს, სულ ძიებაში ხარ და ეს საინტერესოა..<br />ისე დაღვრემილი ჯდომას, დამდვილად მერჩია, ერთი თუნდაც მართალი ჰარაკირი, იმიტომ, რომ ძალიან კარგად ვიცი რას ნიშნავს გქონდეს ოჯახი და და შეცდომით გერქვას ბედნიერი..ვალდებული იყო , და ეს ვალდებულება ჭკუიდან გშლიდეს, რაც ხშირია ქართულ ოჯახებში, წყვილებს ისეთი სახეები აქვთ თითქოს ერთი სატურნის მკვიდრია და მეორე იუპიტერის, ერთმანეთის კი არ ესმით რა უნდათ ისიც არ იციან, საერთოდ რისთვის არიან ერთად. ხშირად მხოლოდ სექსისთვის, მერე ერთმანეთი მალევე სწყინდებათ, აღარც ქონება ხიბლავთ. (ამ თემაზე მერე უფრო ვრცელ პოსტს დავწერ ) ახლა ხასიათის გაფუჭებას არ ვაპირებ<br /> ამას ჩემი, მარტოობა ჯობია, მართლა ჯობია...<br /><br />რეალური ამბების წერას გადავეჩვიე, მაგრამ მაინც ვეცდები, ამიერიდან ყველაზე უფრო რეალური ვიყო, ყველაზე მეტად ნამდვილი, შევეხო დედამიწას და დავივიწყო ისე რაც გამოვიგონე, რისი გამოგონებაც ასე მჭირდებოდა. <br /><br />წითელი ჰარაკირი ლიმნით არ გინდა ?<br />მე ბეილისს დავლევ...<br /><span style="font-weight:bold;"></span><br /><br />სიყვარულის დღეს გილოცავ !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3053043690794121724?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-40622187637510013072011-02-15T02:23:00.000-08:002011-02-15T07:04:25.099-08:00მჯერა.. ყველაფერი დაიწყება თავიდან...<br /> თითქოს ყველაფერი სიზმრად მაქვს ნანახი .<br />წვიმაში დგომა პირველად შემძულდა……<br />საშინელი წინათგრძნობა მაქვს…<br />იმ ღამით სიზმარშიც ვნახე. . .<br /><span style="font-weight:bold;">შავი როლინგი ეცვა, მივდიოდი და უკან მომყვებოდა, მეგობარმა მითხრა ნახე სულ უკან მოგყვება და შენ ვერასდროს ხედაო, მაშინვე მოვიხედა და მართლა გვერდით მედგა. . .რომ შევხედე უიმედოდ მიყურებდა...ეს სიზმარი იყო...აღარ მახსოვს ბოლოს, როდის ვნახე სიზმრად…<br />როგორც იქნა გამეღვიძა... </span><br /><br />მერე კი გზაჯვარედინზე წვიმამ ლამის წამიღო...<br />არადა ტელეფონიც მაშინ დამიჯდა.. მანქანა არ დაიქოქა... ცარიელმა ტაქსიმაც არ გამოიარა, ხოლო არცერთი სამარშუტო ტაქსი ტელევიზიის მიმართულებით არ მიდის.<br />აღასოდეს მომჩვენებია სამყარო ასეთი ცინიკური და ყალბი, როგორც მაშინ..<br />ვერ ვიტან როცა წვიმს, როცა მცივა და როცა ვერ...<br />სამსახურში, როგოც კი დავბრუნდი მანქანა უპრობლემოდ ამუშავდა. . . <br /><br /><br />ვერ ვიტან, როცა განრისხებული ცის ქვეშ ვდგევარ და ამით თითქოს არაფერი. . .<br />ვერ ვიტან როცა ბნელია, გაურკველი მომავალი მაშინებს<br /> წინ არაფერი ჩანს, ბინდის გარდა<br /> რაც დავკარგე საკმარისია. . .<br />ვერ ვიტან როცა მშია და არ ვჭამ…<br />რა ცინიკურია სამყარო…<br /><br />როცა სათქმელი პირზე მაშრება.<br />როცა ვარდები და მინდა ყოველ ჯერზე უკანსკნელი იყოს…<br />რა ცინიკურია სამყარო არა?<br /><br /><br /> <span style="font-weight:bold;">“ხელს არ გაგიშვებ პოტინე, გპირდები” </span><br />მართლა რა ცინიკურია სამყარო . . .<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4062218763751001307?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-33864263395620196572011-02-09T22:59:00.000-08:002011-02-12T02:43:30.272-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-KpXqfhAN_G0/TVOjwjdxz_I/AAAAAAAAAYU/7nNkXyfCXLI/s1600/362245.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-KpXqfhAN_G0/TVOjwjdxz_I/AAAAAAAAAYU/7nNkXyfCXLI/s400/362245.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571977218536624114" /></a><br /><br /><br /><object width="411" height="28"><param name="movie" value="http://embed.prostopleer.com/track?id=55023627Of"></param><embed src="http://embed.prostopleer.com/track?id=55023627Of" type="application/x-shockwave-flash" width="411" height="28"></embed></object><br /><br />წამეშალა ყველაფერი რაც დავწერე, თუმცა ჩვენ ხშირად ყველაფერი გვეშლება, არ ვიცით რა არის უკეთესი<br />საით უნდა ვიყუროთ, მაგრამ . . .<br />მერე, თავს ვიმშვიდებთ აუცილებელი არ არის ყველაფერი იდეალურად იყოსთქო.<br /> <br /> <span style="font-weight:bold;">”თოვლი იყო და გადნა, ყველაფერი ასე გაივლის ”--დედა ანა <br /></span><br /><br />თოვლი გადნა...<br /> ნუთუ ზამთარი ასე მომწყინდა?<br /><br />ვიცი, რომ არაფერია მარადიული, არაფერია მთელი<br />ვიწყაპუნებ რა მე თქვენს ნერვებზე, ხანდახან აუტანლად მინდა ნერვების მომშლელი ვიყო. <br />მეც მინდა არაფერი, <br />მეც მინდა არაფერი<br /><br />სიცარიელე- როცა სიცარელი ისე მჩატეა დარდადაც არ ღირს, <br /><br />კითხა მაქვს ერთი....მხოლოდ ერთი, და ძლივს ვიკავებ თავს, რომ არ დავსვა... თუმცა არცერთი პასუხი არ გამიხარდება , არც კი და არც არა...<br /> მჭირდება პასუხი... <br />როგორ მინდა მის ნერვებზე, ჩემი წითელი წკაპუნებით დავაბიჯებდე...<br /> განა ასე ბევრი მინდა ?<br /><br />მერე კი. მინდა ღიმილი ისე აშრებოდეს სახეზე, როგოც მე მაშინ როცა ალუბლის ნამცხვარი მინდა და არ მეჭმება...<br /><br />თოვლივით თუ ყველაფერი დნება თუ ქრება, რომ მომწყინდება. მერე მეც არ ვიდარდება შეაშრება თუ არა ღიმილი სახეზე. და საერთოდ აქვს თუ არა მას ისეთივე სახე, <br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">”ყველაფერი რაც ვიცი, ვიცი იმიტომ , რომ მიყვარს ” -ტოლსტოი </span><br /><br />ვწუხვარ, თუ არაფერია მარადიული<br />თუ ეს მბრუნავი დედამიწა ისევ იქ მიმიყვანს, ..<br />ტავტოლოგია საშინლად მოსაწყენია<br /> <br /> რა მოსაწყენია თოვლი არა ?<br /><br /><br />იდალური დღე....<br /> ყავა რძით, <br />ფანჯარა...<br />წვიმა და ფიქრი...<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">”გახსოვდეს, რომ ყოველი მარცხი უფლის დარიგებაა!”</span>_ <span style="font-weight:bold;"> სერაფიმ ვირიცელი </span><br /><br />და თუ გინდა გაიგო , როგორი ვარ, მნახე როგორ ვიქცევი როცა ვმარცხდები...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3386426339562019657?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-10640662327567820612011-02-02T13:23:00.000-08:002011-02-09T09:48:48.485-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TVKzcQHXQLI/AAAAAAAAAYM/t8kUSHGfpV8/s1600/1269706218_972bf5bc62.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TVKzcQHXQLI/AAAAAAAAAYM/t8kUSHGfpV8/s400/1269706218_972bf5bc62.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571712986954285234" /></a><br /><br />იცი, როგორია ის გოგონა სენას ნაპირთან რომ ზის<br />ჭორფლიანი, წითური თმებით....<br />მენატრები...<br /><br />სპიდომეტრი 180 უახლოვდება , მესმის ხმა,რა მოგივიდა ეს ვინ არის? რა ხდება?<br /> გზა გადის შემოდგომის ხეივანში... იცი როგორია ეს გზა?<br />არც ისე ცივი<br />არც ისე საშიში<br />არც ისე გრძელი<br />არც ისე საინტერესო<br />არც ისე მზიანი<br />მაგრამ ფერადია, ცოტათი ბუნდოვანიც<br /><br />მოსახვევი... არც ისე სახიფათოა, რომელიც უცებ მთავდება<br /><br />ყავა კარემელით გემრიელია, მაგრამ ისე დავლევ.<br /><br />წითელი. . .<br /><br />კითხულობ ამ ყველაფერს და არაფერი გეცნობა, ვერც ხვდები რა ხდება, <a onblur="try {<br /><br />თბილ პალტოში ხელები მაქვს ჩაყოფილი, შემცივდა<br /><br />ყველაფერი წარსულია . . .<br /> <br />სიზმრად ვნახე წუხელ, შავი როლინგი ეცვა გვერდით მედგა...<br /><br />რა მაგარია, რაღაცეებს ისევ ისე ვიგონებ... მეზღაპრე ვარ ნამდვილი<br /> მეგობარმა დღეს ჩემი ახალი დიზაინი ნახა ბლოგზე, და მისმა რეაქციამ დამაფიქრა ...<br />"სრულიად განსხვავდება , წინა დიზიანისგან, შეგცვალეს თუ შენით შეიცვალე" - პასუხი არ გამიცია გავიცინე, მაგრამ მისმა დაკვირვებულებამ გამაოცა, პასუხი მე თვითონ არ ვიცი . . .<br /><br /><br />ვიცი , რომ ყველაფერი წარსულია...<br />მაგრამ, წითელი ისევ მიყვარს თავიდან...<br /><br />ნუთუ, ყველაფ(ე)რის შეყვარება შეიძლება? <br />ალბათ შეიძლება...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-1064066232756782061?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-32633022387239890222011-01-20T04:03:00.001-08:002011-01-27T08:07:06.200-08:00სრულიად მოულოდნელად შემოვიხედე, შემენანა საკუთარი ნაწერების ასე განადგურება, ხელი ჩავიქნიე და ბლოგიც დავივიწყე, აქ ისიც ძალიან იშვიადად მხოლოდ მკითხველის სტატუსით შემოვდიოდი, სხვა ბლოგებსაც წავიკითხავდი და მორჩა... შემენანა დასათმობად ეს სამყარო.<br />ჩემი გამოგონილი, რეალური არარსებული თუ შეფერადებული დეპრესენტი, რომელიც ჩემთან ყოველ საჭირო დროს იყო და იტევდა ჩემს ბოდვას.<br /><br />ახლა მე აქ ვარ,<br />გამარჯობათ :)<br />მე, კოპალა ვარ<br />და რატომღაც ქვეცნობიერად მჯეროდა,უფრო სწორად კი თავს ვაჯერებ, რომ აქ ჩემს ნაკვალევს ეძებ და ხანდახან მგონია, რომ ჩემი გაუჩინარება შენც არ გაგიხარდა, ხოდა, (ხოდა, ეს ჩემი საყვარელი სიტყვაა) მგონია( თუ არ მეჩვენება) რომ, ჩემი გამოჩენით შენც გაგახარე :) <br />-აწი რას დავწერ, ეს მკითხე? არ ვიცი ალბათ ყველაფერს , უშენოს და შენსას. წამოიდგინეთ კულინარიაზეც , მოდაზეც და ცოტა სულელ კაცებზეც.მოკლედ,მეც არ ვიცი რა გამოვა :) და ალბათ არც აუცილებელია წინასწარ ყველაფრის ცოდნა :)<br />და თუ შეძლებ აიტანო, გაუძლო და წაიკითხო, ჩემი მოწითალომოყვითალომოიისფრო ბლოგი თავისივე მისტიკური სიზმრებით, დამხვრეულ ოცნებებზე მიტირებებით,ჩემეული ფილოსოფიური ბოდვანი და განხილვანი,კულინარიული ჩამწვარ ჩახრაკული საჭმლის გემოთი, ამიერიდან, აქ ვიქნები ხოლმე. <br /><br />და, აწი ბევრი ”ხოდა” იქნება :)))))))) <br />ერთ ჩემს საყვარელ სიმღერას დავტოვებ განწყობისთვის და დაველოდები ხვალინდელ დღეს <br /><br /><object width="411" height="28"><param name="movie" value="http://embed.prostopleer.com/track?id=4737577TCeG"></param><embed src="http://embed.prostopleer.com/track?id=4737577TCeG" type="application/x-shockwave-flash" width="411" height="28"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3263302238723989022?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-70856093393760297242010-11-24T13:54:00.000-08:002011-08-12T13:19:10.730-07:00მერე ვიტყვი, ყველაფერს რაც აქამდე არ ვთქვი. <br /> <br /><iframe title="YouTube video player" class="youtube-player" type="text/html" width="640" height="390" src="http://www.youtube.com/embed/GroDErHIM_0" frameborder="0"></iframe> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />p.s ცოტა მადროვეთ და დავწერ... გპირდებით<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7085609339376029724?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-31956446250530733002010-10-30T05:38:00.000-07:002011-01-20T03:54:04.558-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TM59pf1Os_I/AAAAAAAAAXQ/z-y7hpnSGwI/s1600/334877.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TM59pf1Os_I/AAAAAAAAAXQ/z-y7hpnSGwI/s400/334877.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534499143957787634" /></a><br />რამდენადაც უაზრო და მოსაწყენედ გეჩვენებოდეს , ცხოვრება და ხელი გქონდეს ჩაქნეული ყველა ადამიანს აქვს, ერთი ან ორი ისეთი რამ, რასაც არავითარ შემთხვევაში არ დათმობდა. . .<br />ხშირად ვამბობ ფრაზაც _კარგი რა, ყველაფერი კარგად იქნება! მე, ალბათ ამ ფრაზას ხშირად და თანაც ყველაზე არადამაჯერებლად ვიძახი. მაგრამ ძნელია დააჯერო ადამიანები იმაში , რაც თავად არ გჯერა.ან უნდა შეგწევდეს უნარი, რომ სრულიად არადამაჯერებელი რამ მოუყვე და დააჯერონ...მე, ეს ნამდვილად არ შემილია.<br /> დღეს 30 ოქტომბერია,<br /> შაბათი, <br />შემოდგომის მიწურული და ზამთრის დღესავით უფერული და დამღლელი დღეა<br /> ისეთი წვიმაა ცა ჩამოდის ძირს, ისეთი ‎შეგრძნება მაქვს არც იქნება ამ ცაზე მზე არასოდეს.<br />დღე სრულიად რუხია, და სინათლის და სიბთოს მთელი არსებობას დაგავიწყებს...<br />არ შეძლებოდა ასეთ უაზრო დღე წვიმის გარეშე. . . არც წამომედგინა ეს დღე უფრი ნათელი...<br /><br /><br />ვიცი , რაღაც სხვა უნდა მეთქვა... მაგრამ რა ამასობაში დამავიწყდა...<br /><br />მაინვ ვერ გავიგე, რათომ დამხვდა კარებთან დილით შავი კატა , იკვე მეორედ... არ ვიცი. ამოხნა მინიშნებების არ დამიწყია ისე კი ვაკვირდებო ხოლმე. <br />სიზმრებაც.....<br /><br /><br />და ღმერთის ძებნას ცაში შევეშვი...<br /><br />ეს მე, ვარ გოგონა ვარდისფერ კაბაში, რომელიც მოგონებაც იქცა უკვე და რეალობის გარჩევას არ ამძიმებ ....<br />ეს კაბა სხვა ფერის , რომ ყოფილიყო რამე შეცვლებოდა ნეტა?<br /><br />მაგრამ, დღე მაინც რუხია და საშინლად ცივი... ასეც ვინატრე ...<br /><br />სამართალი თუ არსებობს ასეც უნდა ყოფილიყო, და არის კიდეც...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3195644625053073300?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-43744815074186487372010-10-14T12:57:00.000-07:002010-10-15T05:10:58.273-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdh6T03-II/AAAAAAAAAVo/ChiIxA59N9o/s1600/58741_108982882495668_100001518708158_70564_1840600_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 332px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdh6T03-II/AAAAAAAAAVo/ChiIxA59N9o/s400/58741_108982882495668_100001518708158_70564_1840600_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527994722002925698" /></a><br /><br />მე, სხვა ფანჯარაში გადავედი,<br />აქედან გავიქეცი,<br />სიყალბე იყო და წავედი.<br />დავტოვე ის ფანჯრები <br />სადაც ვიცხოვრე.<br />და რაც მოგონებებში გადავაგზავნე<br /><br />ხანდახან, ყელზე მომდგარი მაქვს სიტყვა -- " გახსოვს?" <br />მაგრამ , ალბათ<br />არა!<br />მე, აღარაფერი არ მახსოვს და ამ ფანჯრიდანაც გავდივარ.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdj6CDSsJI/AAAAAAAAAVw/yxFzBwevxvM/s1600/59524_108983122495644_100001518708158_70568_4151610_n.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdj6CDSsJI/AAAAAAAAAVw/yxFzBwevxvM/s400/59524_108983122495644_100001518708158_70568_4151610_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527996916254814354" /></a><br /><br />აწი, ყველა ფანჯარა ერთნაირია, უარაფლო, უკარო და უემოციო....<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdmCxTffBI/AAAAAAAAAV4/ofGcFx-JYLo/s1600/63577_108982572495699_100001518708158_70561_4952905_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 264px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdmCxTffBI/AAAAAAAAAV4/ofGcFx-JYLo/s400/63577_108982572495699_100001518708158_70561_4952905_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527999265401437202" /></a><br /><br />სულ , მეგონა, რომ... მე რატომღაც ყველაფერი ზღაპრული მგონია, როგორც ეს ფანჯარა...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdmymSUWkI/AAAAAAAAAWA/POIbpyXSj1c/s1600/59810_108981175829172_100001518708158_70528_3406380_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 262px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdmymSUWkI/AAAAAAAAAWA/POIbpyXSj1c/s400/59810_108981175829172_100001518708158_70528_3406380_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528000087077444162" /></a><br />კიდევ , იცი რისი მჯეროდა, რომ მეც მექნებოდა ისეთი ფანჯარა სადაც შენც იქნებოდი.და შევძლებდით .. ალბათ აღარ ღირს ...<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdnuIwnIhI/AAAAAAAAAWI/Tu834Up_7i8/s1600/63351_108982199162403_100001518708158_70551_1967410_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 277px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdnuIwnIhI/AAAAAAAAAWI/Tu834Up_7i8/s400/63351_108982199162403_100001518708158_70551_1967410_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528001109943591442" /></a><br /><br />წავედი,მე .........<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdvPZyL0FI/AAAAAAAAAWY/ZDQRBU65lTw/s1600/61783_108982392495717_100001518708158_70556_328496_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 304px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdvPZyL0FI/AAAAAAAAAWY/ZDQRBU65lTw/s400/61783_108982392495717_100001518708158_70556_328496_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528009378030669906" /></a><br />წერილი ეძღვნება იმას "ვინც მითხრა,ურჩხულები არ არსებობენო და მერე იმათ ბუნაგში შემიყვანა"<br /><br />ფოსტალიონო, ბოლო წერილს ველი და მივდივარ....<br />მე აქ უკვე აღარ ვცხოვრობ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4374481507418648737?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-47531247820548246442010-10-03T14:24:00.000-07:002010-10-17T12:30:03.428-07:00ვისაც წამოდგენა არა აქვს რა არის ჟურნალისტიკა, იმათთვის ადვილია განსჯა.<br />ჯურნალისტი ეს არის ადამიანი, რომელიც შესაძლებელია ჩაცმული ეძინოს, იმიტომ , რომ არ იციან როდის და გირეკავენ და სად მიდიხარ, მე კი ყოველთვის ვფიქრობ პროფესიის არჩევაში არ შევცდი.<br />ჯურნალისტი ის არის ვინც ყოველთვი მგზვრობის დროს, სხვა რაღაცაზე ფიქრობს, და არა იმაზე რა აქვს გადასაღები, ხშირად ჩემი მძოლისთის მითხოვია, მუსიკა გამოეცვალა. წინ კი ყოველთვის ოპერეტორი ზის მუხლებში ბავშვივით “ჩაჯენილი” კამერით, და შიგა დაშიგ გამოგხედავს უკან, ამ დროს მანძილზე კი შეიძლება გამუდმებით რეკავდეს ტელეფონი, სად ხარ, რამდენ ხანში მოხვალ, რამდენ ხანს , ვინ და ასე შემდეგ. შენ კი ხან გაგვიანდება ხან არა. მერე კი, როდის დაბრუნდები, რადგან ოპერატორი ან მძღოლი სხვა ჟურნალისტს სჭირდება.<br />გადაღებაზე გასვლის დროს, გზას გავყურებ და სულ მეშინია, მეშინია , რომ სულ ასე გაგრძლედება და მხოლოდ ფანჯრიდან დავინახავ სამყაროს იმ ნაწილს, რომელშიც მე არ ვარ, ან რომელშიც, ჩემი ადგილი ვერ ვიპოვე. ჩამოვიტან სიუჯეტს და გვაინ ღამემდე გავაკეთებ და დილით ისევ თავიდან, ამასობაში კი დღეები იკარგება.<br />შაბათი დღე იყო, მაგ დროს დილით ადრე ვზივარ სარეჟისორო ოთახში, და დავალებულ სამუშაოს ვასრულებ, შემყავს სტუმრები, ვპასუხობ სატელეფონი ზარებს, ჩამაქვს სიუჯეტები და გადის ეთერში.ხან სამი “პეტლიჩკა” მჯირდება ხან სტუმარი მღერის მინუსზე, ხან პლიუსზე. აბა ტიტრი და სტატუსიო, და ასე.. . ამასობაში კი ისეთი აურზაურია. . .შევეჩვიე კიდეც ასეთ რეჯიმს. სხვაგვარად ძალიან ვიღლები და თავი უსარგებლო ნივთი მგონია, ჯურნალისტებს ორნაირი დღე აქვთ. როცა სულის ამოძრობამდე დარბიხარ და, ერთადერთი რაც გააკეთე ყავა დალიე, და დღე როცა ყოველგვარ უსაქმურობას შეგიძლია ძეგლი დაუდგა, საშინლად არ მიყვარს მეორე სახის დღეები. ფიქრი არ მიყვარს, ფიქრი და წარსული.<br />დღეს შუამდე იყო გადაცემა მისული, ერთ-ერთი სტუდიის ოპერატორი ამბობს პულტზე მინდა კამერაო, ისეთი ზარმაცია, კადრზე კამერის გაყოლება ეზარება ორ მეტრის მანძილზე.მივუბრუნდი და ვეუბნები” შენ რომ იყურები ისეთი კამერით ვერ მუშაობ და მასეთით საერთოდ რას იზამთქო” მომიბრუნდა და მეუბნება ვითომ ხუმრობით “ ცეცხლს ნუ ეთამაშებიო” <br /> გავხედე და ვუთხარი” დიდი ხანია ცეცხლთან თამაშს მოვრჩი, ახლა მე მგლებთან ვთამაშობ.” ეტყობა არ ელოდა ამ პასუხს. . . ისე არც მე ველოდი.იცებ მიხვდა, რომ ეს არ უნდა ეთქვა, და დათმობილივით მითხრა ძალიან ცოდვა ხარ მაგისთვისო. მაგრამ უკვე ვისწავლე თავის დაცვა. იმუნიტეტი გამომიდგა ძლიერი. <br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BI_HOPqcRFA?fs=1&amp;hl=ru_RU"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/BI_HOPqcRFA?fs=1&amp;hl=ru_RU" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /> დღეს გავიცინე მგონი პირველად,მარტის თვის შემდეგ, დავჯექი და მარტომ ვიცინე, როცა ერთი სურათი ვნახე სხვის ფეისბუკზე გამოჭიმული, ამის დანახვა ძალიან მინდოდა. თან მჭირდებოდა. წამოდგენა ისე წამიხდა, გახსენებაც არ მინდა არაფრის. ზოგი ჭირი მარგებელი ,კარგია, რომ ვნახე.<br /> ასე ხდება ალბათ ხშირად, ყველაფერი იცვლება და შენ უბრალოდ გაქცეული კადრებივით უყურებ ასე შორიდან,თითქოს, როგორც "დივიკამში" შეგორებულ მასალას ისე აყოლებ თვალს, გინდა ამოჭრა საუკეთესო მომენტები, სადაც შეუცდომლად "ილაპარაკა შენმა რესპოდენტმა". თითოქოს ყველაფერი თვალწინ ჩამოგირბენს.ბოლოს მასალა კი მაინც ნეგეტიური გამოდის. გტკივა მაგრამ გადაგაქვს, გაქცეევა გინდა და ვერ მირბიხარ, იმიტომ რომ სხვა რაღაცა რჩება , რის წინაშეც უბრალოდ ვალდებული ხარ. <br /> ასე გრძელდება ყოველ დღე. ხვალ კი შესაძლოა სხვისი ამბავი გქონდეს გადასაღები, შენი კი, როცა იცი უნდა დაივიწო, ცოტა ძნელია...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4753124782054824644?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-7444467036130469992010-09-28T06:47:00.000-07:002010-10-14T12:25:37.747-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdZIGNTjDI/AAAAAAAAAVg/sYquvvUmT-0/s1600/n1415155331_30170716_9394.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 266px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TLdZIGNTjDI/AAAAAAAAAVg/sYquvvUmT-0/s400/n1415155331_30170716_9394.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5527985063260818482" /></a><br /><br />ვენა,<br />ნარკოზი,<br />სულ ერთი წუთი დარჩა საფიქრად. <br />მინდა ვიფიქრო,<br />რაზე?<br />კარგზე,<br />ეს წუთიც გაქრა<br />და ნარკოზმა სული გათიშა.<br />მცივა.<br />რამდენიმე ადგილზე გამჭრეს. ყველაფერში იყო გამჯდარი, სისხლიც გადმომისხეს ერთი მეოთხეთი, გულზეც ნახევარი ჩამოჭრეს, შეგრძნების ორგანო გამოყინეს, ნერვის მოსაკლავად სპეციალური ხელსაწყო გამოიყენეს. ექიმის მიერ დამიშნული 6 თვიანი კურსი უშედეგო დარჩა, და ქირურგიული ჩარევაც დამჭირდა.<br />არაფერი გამიგია ვფიქრობ მარტო ამდენ შრამზე, რომელიც აღარ გადამივა .მძიმე განყობით ვბრუნდები ამ სამყაროში.<br />თვალს ვახელ და ვხედავ,მხოლოდ სინათლეს და თვალის გახელა არ მინდა,<br />და ახლა ნარგოზიდან ახალ გამოსული, ვაგდივა ცივ სხეულზე, მაგიდა რკინის არის, კედლები უფერულია და მოცისფრო, არასოდეს მიყვარდა გახუნებული თეთრში გარდამავალი ცისფერი, <br />ცივია და მცივა. ერთი ფანჯარაა უჰაერო <br />ჩანს მხოლოდ ჭერი, და ერთი მბჯუტავი ნათურა, რომელიც არ ანთია. <br />მესმის ხმები, ვერ ვარჩევ სიტყვებს,<br />მაინც ვცდილობ ნათქვამი გავიგო და აზრი გამოვიტანო<br />ვიღაცა თეთრ ხალახში , ფონეიდოსკიპს მადებს ფილტვების მხარეს. "აპარატზე დიდხანს იყო ჩართული" ვის ელაპარაკება ვერ ვხედავ.<br />სხვა გამოსავალი არ ჩანდა, და ჭიასავით სხვა გზა რომ არ დამრჩა პეპელად ვიქეცი და ერთდღიანი ფრენაც დავიწყე, <br />ასე ჩვევიაო ნარკოზს...<br />სხეულში სიცივემ დამიარა და ახლაც ისე მაკლია, როგოც მაშინ,<br />მაგრამ აღარ მახსოვს ვინ არის. სახელი დამავიწყდა მისი, მხოლოდ ის მახსოვს, რომ მისი შემოკლებით დაძახება მიყვარდა,<br />მდგომარეობიდან გამოვდივარ და <br />--ნახვამდის, იცი, მე შენ დაგივიწყე დღეს <br /><br />ხვალ ,რამდენიმე საფეხური ავივლი , ტაძრის კარი შევაღებ და. . .<br />ამ შემოდგომამაც გამიცრუა ყველა იმედი...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-744446703613046999?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-87859726722309854782010-09-20T05:11:00.000-07:002010-10-17T12:30:21.737-07:00უკვე ვაშტერდები საათს და ვიცი ქვიშის საათივით ფსკერზე ჩავდივარ, მერე ისედაც მბრუნავია დედამიწა და ამობრუნებილი საათებს უკვე დასასრულისთვის გავიყოფ, არ ვიცი რა იქნება.<br />ლივტით სიარული არ მიყვარს, მაგრამ ვჯდები და ვირჩევ ბოლო სართულს, სიმაღლის მეშინია მაგრავ ვეჩვევი, ისე თითქოს,სისხლში გამჯდარ შიშს ვეჯინები და ტუჩებ მოკუმული თითქმის ვიმარჯვებ. ამ ბოლოს საშინელი სიჯიუტე დამჩემდა და ვდუმვარ. <br />რისიც მეშინოდა ყველაფერი ამოხდა ძველი სიზმარივით<br />სიზმარი კი ასეთი იყო- <br />შავ-თეთრზე მეტი კონტრასტები, და გამოსახულებები იყო უფრო მკვეთრი,<br />რვა წლის წინ ვნახე სიზმარში,სკალაზე იდგა. ხმა არ გაუცია, ზურგს უკან ვედექი უჩინმაჩინის ქუდივით რადგანაც იმას ვხედავდი , რაც არ უნდა მენეხა წესით<br /> <br /><br />მე ყველაფერი მიხდება რაც სიზმრად ვნახე...<br />და ჩემი სიზმრები ადამიანივით უცნაურია და საინტერესო <br />მაგრამ ეტყობა ყალბიც <br /><br />წუხელ, დეიდაჩემი გავაცილი საფრანგეთში შესაძლოა ამის ბრალია დღევანდელი შეცვლილი ხასიათი, რომელმაც სულ დედის გინების ხასიათზე დამაყენა. მაგრამ ყელიდან არ ამოდის და ასე გინებასულშიჩაბრუნებული დავდივარ დღეს. <br /> <br />ვიხსენებ დეიდაჩემის გამგზავრებას და კოცნას ნახევრად ფრანგულად ანუ ორჯერ ისე ოთხჯერაც კოცნიანო მითხრა, და საჩვენებელი თითი საფეთქელთან მიიტანა და დაატრალია სიგიჯის ჯესტის ნიშნად . ორჯერ ჯობიაო და ორჯერ მაკოცა. ქართულ-ფრანგული კოცნის ნაჯვარი იყო ეს კოცნა.<br /><br /> გაქცეულ მატარებლიდან ნასროლს სიტყვებს ბევრჯერ ვიმეორებ ჩემთვის, საკუთარ თავისთვის შთაგონება მჯირდება და ის ვინც მე დამახმარება , მხოლოდ და მხოლოდ ისევ მე ვარ, <br />-გელოდები პარისში!<br /><br />ახლა კი სამსახურში ვზივარ...<br />ცოტა მაქვს დრო. გადაშლილი მაქვს წიგნი რომელსაც როგორც საძილე საშუალებას ისე ვიყენებ.ღამის 3 საათის მერე, იმიტომ რომ ყოველ ღამით ერთი და იგივე დროს მეღვიძება. <br />ვრთავ მბჟუტავ განათებას, მწვამე აბაჟურიდან მკრთალად ანატებს დაბალი შუქი. ვჯდები წითელ ტახტზე და ვიწყებ კითხვას, არა განათლებისთვის არა , ჩემთვის წიგნს კიდევ ერთი ფუნქცია აქვს. უძილო დრო გამყავს და არაფერზე ფიქრი არ მჭირდება. და ასე გუშინ ვინადირე ცხვრებზე... ხვალ ალბათ, ბატონ ბუზებზე ვიფიქრებ, <br />ზეგ კი დავწერ ზღაპარს სირაქლემებზე.<br />ახლა გავალ ტრასაზე სულის მობრუნება მჯირდება. . .<br />და ვტოვებ რაღაცას . . .<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zGvg_Op9l5U?fs=1&amp;hl=ru_RU"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/zGvg_Op9l5U?fs=1&amp;hl=ru_RU" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />ისინი ყველგან არინ ძირითადათ ჩემს ირგვლივ, ბევრნი და ბოროტნი<br />რა დასანანია, რომ ხანჯლის ასე ხმარებება არ ვიცი. . .<br />რაც უფრო არ მარცხდები, მით უფრო მრავლდებიან. . . <br />და მე მაინც ჩემს აზრზე ვრჩები. . .<br />წავაგებ ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-8785972672230985478?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-11544714708536565852010-08-24T14:33:00.000-07:002010-09-20T04:57:28.623-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/THtgqx50w8I/AAAAAAAAAUg/WvybFBKVS8U/s1600/310142.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 247px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/THtgqx50w8I/AAAAAAAAAUg/WvybFBKVS8U/s400/310142.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511104857084576706" /></a><br /><br /><br />ერთ დღესაც მივხდი, რომ ცხოვრების მიერ დასრულებული ერთი ეპიზოდი წარსულში დავტოვე.გამიჭირდა სიტუაციის კონტროლი, და დიდი დროც დამჭირდა, მაგრამ მივხდი , რომ ეს დრო რომელიც ამ ყველაფერის გასაანალიზებლად დავხარჯე , რეალურად ახლა იძენდა ფუნქციას , და უკვე შემიძლია , ყველა ქმედება ობიექტურად შევაფასო, ასე თუ ისე შევიცანი ცხოვრება და დავრჩი დამარცხებული, გაოცებული და ხანდახან მოტყუებულადაც ვგრძნობ თავს.<br /> მიუხედავად , იმისა , რომ უამრავი კითხა დამრჩა წარსულიდან, მაინც არ ვჩქარობ მათზე პასუხის გაცემას, და რისი დროც არ დამდგარა იმ დროს ძალითაც ვერ მოვიყვან.<br />არ ვიცი, გამოგიცდიათ თუ არა, ხშირად ვდგავარ ზურგშექცევით საგნების, ადამიანების და ტრადიცების წინაშე.ზურგით ვდგევარ და არ მსურს მოვტრალდე.<br />მე ალბათ არც ერთადერთივარ ,რომელსაც გულწრფელობა ბოროტად დაუბრუნდა.<br />მაგრამ იქნებაც და დაუმსახურებალდ ვითხოვ იმას რაც არ მეკუთვნის, რატომ ვითხოვ ვიყო კარგად , ვიყო ბედნიერი, როცა ეს ბედიერება სხვასაც ასევე სჭირდება , რითი მიმაჩნია ეს თავი ასე გამორჩეული.<br />მოკლედ, ლოგიკურად მივედი იმ დასკვნამდე , რომ ყველა იმას ვიმკით რასაც ვთესათ, მაგრამ ხშირად. ადამიანები ,სამყარო და თუნდაც ღმერთი უსამართლო მიგვაჩნია, იმ "განაჩენისთვის" ჩვენ , რომ ვატარებთ, სიმართოვეს, შიშს, სიღარიბეს, ავადმყოფობას<br />მე ხომ საგნებს სახელები დავარქვი.<br />მეჩვენება, რომ მოსახდენი მაინც მოხდება და დინების საწინააღმდეგოდ ცურვის სურვილიც არ მაქვს.ქალთევზას ვგევარ უდაბნოში...<br /> განა გზა რამდენი იქნება,<br />და ჩემი ყველა გზის განაჩენი მაინც ერთია, და არა მგონი დიდი სხვაობა მომცეს შედეგმაც.<br />ის ის გზაა, რომელიც სად იწყება სად მრთავდება და სად იხლართება არავინ არ იცის, და არც ის ვისი სად მრთავდება "ხვალ" მაგრამ ყველა ადამიანის გზა გადის ბნელ კუთხეებს, და იმ კუთხედან ნათელი გზის პოვნა ხდება ხოლმე ძნელი.<br />ხანდახან შთაბეჯდილება მრჩება, ასე ვიცავ საკუთარ თავს , რადგანაც ისედაც ყველა გაუგონარი ბოროტება საკუთარ თავზე გამოვცადე. და მაინც <br />და თუ ბოლოს<br />რატომღაც ჯიუტად მჯერა, რომ შემთხვევით არაფერი ხდება.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-1154471470853656585?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-10776039904940260782010-08-11T00:50:00.000-07:002010-08-11T01:58:25.073-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TGJeaBMNzsI/AAAAAAAAAUA/zl-ljxDOfsg/s1600/Hall.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 275px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TGJeaBMNzsI/AAAAAAAAAUA/zl-ljxDOfsg/s400/Hall.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5504065495689449154" /></a><br />იყო და არა იყო რათი იწყება ზღაპრები.<br />წერილები მისალმებით.<br />ახლა არც ერთი გამომადგება და არც მეორე,<br />ერთი სიტყვა დამრჩა მხოლოდ სათქმელი<br />თუ ვთქვი, კიდეც კარგად არ მახსოვს,<br />მახსოვრობა მგელივით არ მაქვს, სასჯელივით ვატარებ და არ შემიძლია ვიყო ცოტათი მაინც მსუბუქი.<br />დედამიწისთვის მძიმე ვარ, და ჰაერისთვის მჩატე<br />და შემიძლია გავფრინავდე<br />ვითვლიდე ჰაერის საფეხურებს<br />ცამდე თორმეტია კიბე<br />სიშორის გაზომვა არ შემიძლია<br /> სიშორე ცვალებადია <br />ხან ძალიან ახლოს ვარ ხან ძალიან შორს<br />ცამდე კი მანძილი არ იცვლება<br />თვალების ფერი შევიცვალა<br />ახლა სამყაროს უფრო მწვანე ფერი აქვს <br />მაგრამ უფრო წყლიანი <br />ვიდრე მქონდა ის აქამდე.<br />თორმეტი საფეხურია ცამდე.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-1077603990494026078?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-27689811603064968852010-08-02T05:07:00.000-07:002010-10-17T12:40:45.383-07:00შეგიძლია გატეხო და დაამსხვრიო ყველაფერი<br />რაც ტყდება<br />ნამხსვრევებად აქციო<br />შეეხო და გაანადგურო, როცა იგრძნობ ,რომ აღარ გჭირდება<br />მერე კი გაგახსენდეს<br />რომ,ამ ნანგრევებსაც <br />ოდესღაც სული ედგა<br />და ისე ყველა ნივთს თავისი ისტორია აქვს.<br />და შეიძლება ერთდროულად გწყინდეს და გიხაროდეს,<br />უბედურიც იყო და ბედნიერიც.<br /> ლამაზიც და უშნოც,<br /> გიყვარდეს და თან არ გიყვარდეს<br /><br />სკიპში სტატუსად მიწერია--"ცოცხალს ცოცხლისგან ბევრი მეწყინა"არადა მეწყინა მართლა <br /> <br />რამდენიმე დღის წინ ბიძაჩემი რომ მოკვდა, მაშინ ყველაფერი ერთად გამოვიტირე.მერე , როცა დავიღალე <br /> სკარლეტ ოჰარასავით ვთქვი-------- ეს ბოლოა. ამაზე კი ხვალ ვიფიქრებ....<br /><br /><br />ეს ის იყო რაც დღეს მინდოდა მეთქვა.......იქნებ და შენთვის...<br />რატომ არ მწყინდება ადამიანების გამოგონება, არ ვიცი .....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2768981160306496885?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-43479037118080321112010-07-16T00:28:00.001-07:002011-06-29T09:28:34.053-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TE7Qwe077mI/AAAAAAAAATw/E5WS9NysqLU/s1600/200909022219newsthumbnile.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 382px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TE7Qwe077mI/AAAAAAAAATw/E5WS9NysqLU/s400/200909022219newsthumbnile.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5498561726393347682" /></a><br /><span style="font-weight:bold;">სერია მეორე</span><br /> წერილი ნანას, რომელიც ახლა სძინავს :))))))<br /> <br />მოვედი . შორიდანვე შეგამჩნიე ჰოლში იჯექი და კლავიატურას აჩხაკუნებდი, და სვამდი სავარაუდოდ უშაქრო ყავას , სასტუმროს მინის ვერანდა აქვს, და გარედან ჩანდი , არ გეტყობოდა , რომ მელოდებოდი,ვერც შემამჩნია რაღაცას "გამწარებული" წერდი, მე კიდევ არ მიყვარს წერაში ხელს , რომ გიშლი, არადა რამდენჯერ ჩემდა უნებურად შეგაწყვეტინე , <br />დამღლელი იყო მგზავრობა , მაგრამ ამ დღეს იმდენი წელი ველოდი, უმადური ვიქნებოდი დაღლა რომ მეხსენებინა, აქ ყველაფერი ლამაზია არა ? <br />კარგია, რომ დაგიჯერე და აქ გავჩერდით არც ისე ძვირია, მე რატომღაც ცენტრში უფრო მინდოდა, მაგრამ აქ ისეთი ლამაზი და პატარა ქვაფნილიანი ქუჩებია, გამოფენილი ნახატები და რაც მთავარია ჩემი მოთხოვნაც დაკმაყოფილებულია ფანჯრიდან ეიფელის კოშკი ჩანს.<br />შენ ,რომ დაგეძინა წვიმამ დაიწყო, და ეს დაუჯერებელი მეჩვენა, ხომ იცი ჩემი ოცნების პარიზი სულ წვიმიანი იყო, ფანჯარის რაფაზე ვიჯექი და საქართველოზე ვფიქრობდი, ბევრი არავინ მყავს მაგრამ მაინც. ჩვენს ფანჯრის წინ კი არ ვიცი შეამჩნიე თუ არა პატარა კაფეა აი ისეთი ,ოცნებებში წარმოვიდგენდი,ხის და მწვანე და იისფერი ფერებშია გაწყობილი, ეს ფერები ერთმანეთს ასე თუ უხდებოდა არ ვიცოდი, <br />წვიმდა შენ გაღვიძება არ მინდოდა...<br />ჩავიცვი ჩემი წითელი წკაპუნები, მოვიხურე თხელი შიფონის ფერედი შარფი და აქვე შორიახლოს სახეტიალოდ გავედი, ქოლგა არ წამიღია , არადა აქ თურმე რომ გაწვიმდება ქუჩებში ყიდან ქოლგებს 2ევრო ღირს.შემენანა ეს წვიმა ქოლგისთვის,<br />ჩვენ სადაც გავჩერთით იმ შენობის უკან ერთმანეთის მიყოლებით ყოფილა მაღაზიები ჩამწკრივებილი, იმდენი რამე მომეწონა, ნამდვილი ტურსიტივით ვიყავი მიკრული მაღაზის ვირტრინებს, პატარა ქუჩის ბოლოს მუზეუმია , დაკეტილი იყო ხვალ რომ გარეთ გავალთ აქედან დავიწყოთ. <br />მარტო დარჩენილი ვითვლიდი,რამდენი დღე გვაქვს წინ და რამდენი გეგმა, ძნელი იქნება ყველაფერის განხორცილება,შენ თუ ასე დაგეზარება გარეთ გავლა და ცივ და სუსხიან ბერლინზე იფიქრებ ...ახლა თავზე დაგადექი, გატყობა გაგიხარდა, რომ დამინახე, ვიცი გაუფრთხილებლად არ უნდა წავსულიყავი და ვერც ის მოვიფიქრე შენთვის წერილი დამეტოვებია, სამაგიეროდ ძალიან გემრიელი შოკოლადის კრუასანები წამოგიღე, იისფერი კაფედან.იქ მკითხეს საიდან ხარო, გამომკითხეს საქართვეოს ამბები ხვალ საუზმეზეც იქ გადავიდეთ...<br />ახლა ვკითხულობ შენს პოსტს, არ მეძინება დავჯდები და გიპასუხებ.<br />ფრანგული ენის სწავლაზე ძალიან ადრე ჩავიქნიე ხელი როცა დამღალა პ ჟ ღ -ებმა :))),მაგრამ დღეს იცი რა მივხდი, აქ თუ ვიცხოვრებ ამ ენასაც შევეჩვევი ,რამდენიმე სიტყვა უკვე ვისწავლე,და ფრანგულიად მარტო მადლობა ,ბოდიში გამარჯობა ნახვამდის და მე შენ მიყვარხარ ვიცი არ მითხრა ახლა საკმარისი არ არისო.წითელი ბერეტი კი აქ უნდა ვიყიდო. როგორც სიმბოლო სხვანაირად ცხოვრების. შეყვარებული მკითხე? სულ არა , მაგრამ როცა ვარ მაშინ ბოლომდე მიყვარს და ხელის გაშვება მიძნელდება, ახლაც მახსენდება ხოლმე, ხანდახან...თუმცა (აქაც მრავალ წერტილია, მრავალია მაგრამ წერტილი და არასოდეს იქცევა მძიმედ)<br />აქ , რომ მეცხოვრა ალბათ მართლაც მეყოლებოდა ფრანგი შეყვარებული უცხო სახელით. დახვეწილი ფროფილით,ჩემზე ღია ფერის კანითა და თმით, და არასოდეს არ მეტყოდა საშინელ ტყუილებს არ ითამაშებდა ორმაგან თამაშს და ალბათ ბედნიერიც ვიქნებოდი, მაგრამ ასე არ არის...<br /> სულ ამ ქალაქში , რომ მეცხოვრა დილას რძიანი ყავითა და ფრანგული ცისფერი ყველით დავიწყებდი, ვიცეკვებდი წვიმაში. მართალი ხარ აქაც მეყვარებოდა თეთრი , შავი და სისხლისფერი ტანსაცმელი.ატლასის ზეწრებში ძილი და ღიმილით გავიღვიძებდი.<br />მე პარიზის შემოდგომა მიყვარს.<br />ჩემთან კითხვის ნიშანის გარეშე ძნელია ?! არ ვიცი ნან იქნებ ძნელია, მე კი ყველა ჩემს პირად კითხვას გავეცი პასუხი. რაზეც პასუხი არ მაქვს იმაზე დრო მიპასუხებს, შეცდომა მაინც შეცდომად დარჩება, რეალობა განაპირობებს სიმართლეს, რადგან ფაქტები დროში ვეღარ ტყუიან.<br />აბ მლოგმა წარსულში დამაბრუნა , მე კი წარსულში მოგზაურობა არ მიყვარს,<br />იცი აქ ნადიას მეძახიან. ჯერ ვერ ვეგუები...სხვა სახელს და მის გარეშე სამყაროს...<br />განა რამეზე უნდა ვიფიქრო ახლა ?როცა არც კი მჯერა<br />ამდენი შთაბეჯდილება ერთად გაზიარება ძნელი ყოფილა.<br />მე პარიზში ვარ <br />ახლა გაგაღვიძებ <br />და წამო ვიხეტიალოთ ....<br />პ.ს ეიფორია, რომ გამივლის დეპრესია დამეწყება და პოსტებსაც მერე დავწერ :)))<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4347903711808032111?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-30096412003430644392010-07-15T07:25:00.000-07:002010-07-15T07:49:05.131-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TD8fbxoN39I/AAAAAAAAATo/AcKR42b7jbQ/s1600/52481144_m_7170810572199.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 289px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TD8fbxoN39I/AAAAAAAAATo/AcKR42b7jbQ/s400/52481144_m_7170810572199.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5494144632454242258" /></a> <br />ნეტა რას აიკვიატე, ყველაფერი სტერეოტიპების ბრალია, ყველაზე რომანტიული, ყველაზე ფრანგული, ყველაზე ყველაზეო და აჰა! <br /> <br />სასტუმროდან გასვლა მეზარება. ჰოლში ვზივარ, ვუყურებ ფრანგულად მოჟღურტულე გოგონებს, კლავიატურას ვაკაკუკებ და გელოდები როდის დაბრუნდები, რომ შთაბეჭდილებები გამიზიარო. ხომ იცი, პარიზზე არასოდეს მიოცნებია, არც ბერეტზე და ფრაგული ენის სწავლა კიდევ იმდენად შეუძლებელი მეჩვენება, რომ მომავალი წლის გეგმებშიც კი არ მაქვს. ადრე გითხარი მგონი, ძალიან რომ მომწყინდება ყველაფერი, ავდგები და ესპანური ენის სწავლას დავიწყებ მეთქი. <br /> <br />მაგრამ ეს პარიზია. ყველა ქალაქს აქვს თავისი მითები მგონი. პარიზის შესახებ ამბობენ, რომ აქ შეყვარებული უნდა იყო. არ ვიცი, ხარ შეყვარებული? მე მგონია, რომ პარიზის გარეშეც სულ შეყვარებული ხარ. შენ კი მეუბნები არაო, მაგრამ მაინც მგონია რომ კი. <br /> <br />ნეტა როგორი იქნებოდი, სულ ამ შენს პარიზში რომ გეცხოვრა? დილით ისაუზმებდი თბილი რძითა და კრუასანებით, ივლიდი შოფინგებზე, გეყოლებოდა შეყვარებული რაიმე ფრანგული, ჟღერადი სახელით და დახვეწილი, რბილი პროფილით, ისევ ისე გეყვარებოდა შავი, თეთრი და სისხლისფერი ტანსაცმელი და საღამოობით მაინც გაგკენწლავდა, რომ რაღაც ისე ვერ... ასე იქნებოდა? <br /> <br />არ ვიცი. შესაძლოა სულ სხვაგვარად. ისე არის შენში რაღაც გოთური. ადრეც მითქვამს ეს შენთვის? ამელი ნოტომს უნდა კითხულობდე, შავი ატლასის ზეწრებში უნდა გეძინოს და ვარდისფერ სიზმრებს ხედავდე. აქვს გოთიკას რაღაც მიმზიდველი იდუმალება. <br /> <br />მაგრამ რა დროს ეგ არის. გარეთ გაწვიმდა და მგონი ქოლგაც არ წაგიღია. ალბათ რომელიმე კაფეს შეაფარე თავი, კაპუჩინოს სვამ და სიტუაციის დრამატულობით ტკბები. იცი, მგონი ზამთარში უნდა ჩამოვსულიყავით აქ. ან გვიან შემოდგომაზე, როცა კაფეს ფანჯრიდან წვიმის ყურება და ტკბილი, ბლანტი კაპუჩინოთი სავსე ჭიქაზე ცივი თითების გათბობა უფრო მოსახერხებელია. ახლა ცხელა, მე კიდევ არ მიყვარს სიცხე, პარიზში ვარ და ბერლინის ცივ შემოდგომაზე ვფიქრობ. <br /> <br />წვიმა გადაღებას აპირებს. მალე დაბრუნდები, ამ პოსტს ნახავ და მკითხავ, რატომ ამდენი კითხივითი ნიშნებიო? <br /> <br />რა ვიცი აბა ნათ, შენთან კითხვითი ნიშნების გარეშე ძნელია. <br /> <br /><div> <div style="text-align: left; color: #595653; font-size: 11px; font-family: Verdana, sans-serif; padding-top: 10px; padding-right: 5px;"> <param name="movie" value="http://s3.amazonaws.com/stlth/static/production/swf/audio_controller.swf"></param> <param name="wmode" value="opaque"></param> <param name="flashvars" value="song_label=01_-_Quelqu_'un_ma_dit_-_[MuzZz.net].mp3&amp;music_track=http://drop.io/download/public/dlflkoti9umcl1e5ayjc/da70e0fb5333a9f561f1e1736627e2c2c4bd2590/Asset/38808669/v3/web_preview&amp;autoplay=false"></param> <embed src="http://s3.amazonaws.com/stlth/static/production/swf/audio_controller.swf" type="application/x-shockwave-flash" wmode="opaque" width="400" height="100" flashvars="song_label=01_-_Quelqu_'un_ma_dit_-_[MuzZz.net].mp3&amp;music_track=http://drop.io/download/public/dlflkoti9umcl1e5ayjc/da70e0fb5333a9f561f1e1736627e2c2c4bd2590/Asset/38808669/v3/web_preview&amp;autoplay=false"> </embed> </object></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3009641200343064439?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-2907601604598711952010-07-14T23:43:00.000-07:002010-07-15T00:18:10.780-07:00ჯაზი და წვიმა ბათუმში ერთად მოვიდა, წვიმა მუსიკის შესრულება გამთენიიდან დაიწყო და ახლაც ასრულებს მსუბუქ , რიტმულ და დროგამოსვებით მძიმე ელვასაც იშველიებს,მე თუ მკითხავთ კარგი მოსასმენია. საწოლთან ისე გამიჭირდა დილით დამშვიდობება<br />ღია ფანჯარა<br />წვიმა..ჯაზი<br />და იმედი, რომ დღეს საღამოს ბათუმის შავი ზღვის ჯაზ ფეტივალზე წავალ <br />ზღვა, წვიმა და ჯაზი<br />ეს ბედნიერება<br /><br /> <br />ქათამაძის მოსმენაც დღეს ისე მომინდა...რამდენჯერმე ჩავვრთე . გარეთ წვიმს...<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AkeToKhJXTE&amp;hl=ru_RU&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AkeToKhJXTE&amp;hl=ru_RU&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />და მაპატიე უშენობა , რომ შემიძლია...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-290760160459871195?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-54678923199302490522010-07-09T00:43:00.000-07:002010-10-17T12:37:18.598-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TDbbDxdT9FI/AAAAAAAAATA/mS-p8ypokRs/s1600/coffe_and_books_by_Osox.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TDbbDxdT9FI/AAAAAAAAATA/mS-p8ypokRs/s320/coffe_and_books_by_Osox.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5491817653487268946" /></a><br />დღეს ასე დავიწყე ფიქრი, უფრო სწორად სიღრმეებზე არ მიფიქრია, ეს ფრაზა ადრეც დავწერე და დღეს უბრალოდ თავისით გამახსენდა. Aრა რა არა ცუდად იმოქმედა ჩემზე ერთ დღიანმა დასვენებამ, უფრო დავიღალე ქალაქიდან გავედი და ტრანსორტმა ისე დამღალა ამას სახლში დავრჩენილიყავი, გამეთიშა ტელეფონი, ინტერნეტი და ვყოფილიყავითქო გავიფიქრე მაგრამ არ გამოვიდოდა ვიცოდი. როცა სახლში ვარ მარტო ჩემი სახელი ისმის ყველა კუთხიდან.<br />ასე ვიხეტიალე ერთი დღე. ყოველთვი როცა სადმე მივდივარ რაღაც უკან მექაჩება, რაღაცას ყოველთვის უკან მოვყავარ, ამ შემთხვავაში კი ასე არ დამმართნია, უფრო შორს წავიდოდი უფრო შორს და უფრო მარტო , ემოციასაც არ გავიყოლებდი, მოგონებებასაც არა, ასე ვიცხოვრებდი თითქოს არავინ მყვარებია.<br /> პრესას გადახვედე, არ მიზიდავს ქართული ბომონდელების პირადი ცხოვრების დექატალები და ფერედ ფერედი საცვლებიანი პოტოები , <br />არაფერი წერია არასდროს ხეირიანი ჟურნალებში, და ვინატრე რუსული ვოგის ან ელეს ამ სეზონის ნებისმიერი ჟურნალი.<br />მარია კალასის ცხოვრებიაზე იყო პატარა სტატია, ქალი რომელსაც სიგიჟემდე უყვარდა მასავით წარმოშობით ბერძენი ონასისი, ონასისს კი თვინ არ იცოდა რა უნდოდა, 9 წლის შემდეგ ერთმანეთს შორდებიან და ონასისი ჯონ კენედის ყოფილი ცოლი ჟაკლინი მოყავს ცოლად, <br />იცით რა ქნა მაშინ მარიამ ?<br />იყიდა ყველა გაზეთი სადაც ამ ქორწილის პოტოები იყო დაბეჯდილი ,დააფინა იატაკზე ჩაიცვა გამოსასვლელი კაბა , გაიკეთა ბრალიანტის სამკაულები და გაზეთებზე დადიოდა.მეც მინდა ყველა ქართულ გაზეთებზე ჩემი წითელი წკაპუნები ჩავიცვა და გავიარო,<br /> ჯაკლის მარტოობის და უფულობის ეშინოდა, ონასის კი ფული და ძალაუფლება არ აკლდა. Oონასისი მას ამ ყველაფრისთვის სჯირდებოდა, მას ფული ექნებოდა და დაცულიც იქნებოდა და ონასის რამეს მოუხერხებდა,ასეც მოიქცა ჯაკლინი. და მე თუ მკითხავ ჭკვიანურადაც მას თავისი ინტერესები ქონდა.ონასისი გვიან მიხვდა რომ გამოიყენეს და გააცნობიერა თავისი შეცდომას. მაგრამ უკვე გვაინ იყო.ცოტა დრო რჩებოდა <br />Oონასისის გასვენებაზე მარიან ასეთი სიტყვები ქვა “ მართლა ძნელი ყოფილა უშენობა” და ორი წლის შემდეგ კალასიც გარდაიცვალა.<br />ხო ვთქვი რა არ არსებობს ნათვრის ხეებითქო, ხომ ვთქვი…<br />არ მიფიქრია ამ სტატიაზე დიდხანს, ამ ისტორიაში თუ ვინმემ რამე წააგო ეს ონასისი იყო, ერთერთი უმდიდრესი და ჩემის აზრით საკმარისად იუღბლო კაცი. …<br />აუ არ მინდა წერა…….<br /> არ მინდა გულახდილობის შიში დამჩემდა..<br />მე მგონი გულახდილი ვეღარ ვიქნები, ახალი სენი შემეყარა. და არა უსაფუძვლოდ.<br />ჩემსგან აწი გულახდილი ადამანი არ დადგება.<br />ველაფერი რაც ჩემი იყო , თავი მოუყარე და ცეცხლი წაუკიდე, მეც არ მახოვს, რომ მოვყვე. <br />დავაფენ ახლა ძველი ან ახალ ქართულ ჟურნალებს და ზედ გავივლი. თუ მიშველის ნეტა ?<br />შოკოლადის ნამცხვარი მინდა...<br />ერთი ჯიქა ყავა და <br />ერთი ესემესი ….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-5467892319930249052?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-52392246734601208842010-06-29T05:40:00.000-07:002011-03-12T11:00:39.889-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TCnzpaLIS8I/AAAAAAAAAS4/zYdnQsfho4A/s1600/IMG_8204.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TCnzpaLIS8I/AAAAAAAAAS4/zYdnQsfho4A/s320/IMG_8204.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488185513653849026" /></a><br /><br />მოკლედ უნდა ვწერო, დღეს გადაღება მქონდა და ხვალისთვის გადაიდო,ხოდა ვზივარ ახლა სამსახურში , და ალბათ არ გაგიკივირდებათ თუ გეტყვით ვსვამ , მესამე ჭიქა ყავას.<br />და ახლა არაფერზე ფიქრის არ უღებ ბოლოს გარდა ერთისა…. . .<br />ადამიანებს ხშირად ეჩვენებათ რომ უყვართ ესე თუ ის ადამიანი , მერე კი დრო გადის და პასუხი უარყოფითია, ..<br />ხოდა ახლა ვატარებ ჩემი გრძნობის ტესტირებას <br />კითხვა ასეთია<br />- მეყვარებოდა თუ არა მე ის ინვალიდის სავარძელში?<br />რთული კითხვებია , არ ვიცი , იქნება მშრალი ფაქტებით ლაპარაკი ადვილია. <br />ერთხელ ერთ ბლოგერს მივწერე, თავის გამოგონებულ პერსონაჟზე რაღაცა და უთხარი ხომ ხედავ შენც როგორ ძლიერ უყვარხართქო. და მიპასუხა კარგი მოვიტეხავ მაშინ ფეხს და ხელს და ვნახოთ თუ მომივლისო ? მაშინ ბევრ რამეზე დავფიქრდი. <br /><br />მანამდე კი თბილისში სემინარს ვესწებოდი სადაც უნარ დაქვეითებულ ადამიანთა გაშუქების პრობლემატიკას გავეცანი, <br />ტრენინგის დროს თვალები ავიკარი , ძნელი გრძნობაა როცა გარშემო არაფერს არ აქვს ფერი, როცა ყველაფერი შავია,,,გაურკვევლად მივაგენი გზას, მხოლოდ ხმები მესმოდა .მივედი დაფასთან სადაც რაღაცა უნდა დამეწერა ასე თვალაკრულს, და ვერეფერი დავწერე გარდა იმისა რომ მომინდა ყველასთვის მეთქვა, მე თქვენ მიყვარხართ .<br />ორი დღის წინ კი ანია გოგუაძეს ფოტო გამოფენა მოეწყო ბათუმში, ეს ერთგვარი გზავნილი დოგმატური სტერეოტიპების წინააღმდეგ იყო მიმართული, ხოდა მაშინ ინვალიდის სავარძელში ჩავჯექი, და ჩემ თავს ბევრი კითხა დაუსვი,მეგობარსაც შევთავაზე და არა მე არ შემიძლიაო, არადა შეუძლებელიც რაა.<br /><br />მოდი რა ერთხელ მაინც აიხვიეთ თვალები, რომ გაიგოთ რას გრძნობენ უსინათლოები, რომლებსაც არასოდეს უნახათ ზღვა, ცა და საყვარელი ადამიანები<br />ერთხელ მაინც დაიხშვეთ ყურები და განიცადეთ სრული უხმაურობა, როც ვერ გაიგებთ დილით ბუნების გაღვიძების ხმას,<br />ერთხელ თქვენც გაბედეთ და ჩაჯდეთ ინვალიდის სავარძელში. წააწყდებით უამრავ პრობლემებს იმისთვის რომ გადაადგილდეთ, თუნდაც ახლო მანძილზე,<br />ერთხელ მაინც დაემსაგავსეთ მათ, რომ გაიგოთ რელურად რას გრძნობენ ისინი<br />თან როცა მათ უფლებებს პრესა, საზოგადეობა და კიდეც მე და შენ ვარღვევთ <br />და კიდევ მე პასუხი გავეცი კითხვაზე,<br />მე ის მეყვარებოდა!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-5239224673460120884?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-28553500714310155312010-06-18T13:51:00.000-07:002010-10-17T12:31:03.738-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TBvloNkmmFI/AAAAAAAAASY/s5rINpPfDf8/s1600/bryggen-bergen-nor205.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TBvloNkmmFI/AAAAAAAAASY/s5rINpPfDf8/s320/bryggen-bergen-nor205.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484229450254424146" /></a><br />ყოველ დღე ვიძახი, ახალი ცხოვრება იწყებათქო ...მაგრამ რაღაც არ გამომდის, წერა მინდება სულ, მინდა ვიჯდე და ვწერდე, მაგრამ არ მინდა. კითხვაზე რატომ არ წერ, ასეთი პასუხი მაქვს , -მე ბოროტებაზე წერა არ მიყვარს.....თანაც ყველაფერი უნდა უარყო, რაც აქამდე დამიწერია, და ამ რაღაცას ჩემდა სამწუხაროდ ვენდობოდი...<br />დავაბრუნე ყველაფერი, წავშალე და სამახსოვროდ არაფერი შემომრჩა და მიჭის ვაღიარო, (როგორც აღმოიჩნდა)რომ , მე დედამიწაზე ყველაზე ყალბი ადამიანი მიყვარდა, ამის აღიარება ისე გამიჭირდა...თითქოს ბოლო კიბიდან ფეხი დამცურდა, და ქვემოთ არავინ მელოდება...<br />მაგრამ ის მარტო ყალბი არ იყო....<br />იმდენი სულელური აზრო მომდის თავში, და სულ ისეთი შეგრძნება მაქვს ვიღაც დამყვება <br />ორი ღამეა დაძინება არ მინდება <br />მეგობარი მყავდა, ავარიაში მოხვდა და დაიღუპა ,თიკო ერქვა, სულ ის მესიზმრება ბოლო ორი ღამეა.<br />ვითომ მანქანაში ჩავჭექი და გამწვაბენულ ბილიკიან გზას დავადექი, სახლს ვეძებდი ხის სახლს სადაც ვიცოდი თიკო მელოდებოდა, სახლში შევედი იქ თიკოს დედა დამხვდა და მკითხა აქ რას აკეთებო, უთხარი თიკო უნდა მოვიდეს და ველოდებითქო, კარგი მაშინ დარჩი და კარები და ფანჯრები დახურეო, მე კი ძალიან შემეშინდა მარტო ასეთ დაკეტილ სახლში და არც კარები და არც ფანჯარა არ დავხურე, და მერე დავინახე ვიღაც ორი კარების უკან იმალებოდა, ისე შემეშინდა ...შიშზე გამეღვიძე.<br />ჩემი სახლი რომ მქონდა ის არ მაქვს, არც ჩაი ჭიქა მაქვს არც ფანჯარადა არც კარები...ამიტომ , დავდივარ და ვეძებ ხის სახლს რეალურად, იმ გზაზეც რამდენჯერემე გავირე სადაც თიკოს ავარია მოუვიდა .და მოუხედავად იმისა რომ ეს ჩემი სურვილით გავაკეთე , ქვეცნობიერად ეტყობა შემეშინდა რადგანაც საჭე მაინც ორი ხელით მეჯირა, ერთ მომენტში რომ ვიციდი, ამას რისთვისაც ვაკეთებდი ზარღვებში სისხლი გამეყინა, მალევე გამირა და აღმოვაჩინე, მე არ ვარ "სირაქლემა " <br />მერე , ღამეც მოვიდა და ისევ კოშმარები<br />თიკო ისევ მითხრა თმებს გაგიკეთებო და როცა თმის გაკეთება უნდა დაეწყო შუქი წავიდა ...და აქაც ასე გამეღვიძა.<br /><br />ცოტა კი დავიძაბე, მაგრამ <br />ამ სიზმრების და რეალობის არ მეშინია..........<br /><br /> <br /><br /> იქნებ დღეს ისე უნდა მეცხოვრა, როგორც ბოლო დღე?<br /><br />იქნებ ეს ყველაფერი ფილმის ბრალია?, სადაც ერთი ვამპირზე შეყვარებული გოგონა ეთამაშება <br />სიკვდილს, რომ ვამპირი დაუბრუნდეს მას,რადგან როცა ის ეთამაშება სიცოცხლეს , ვამპირი ეცხადება მას და თხოვს, რომ ასე არ მოიქცეს, გოგონასთვის კი ეს ერთადერთი გზაა დაინახოს ვამპირი. <br /> როგორც გავიგე არის ამ ფილმის პირველი ვერსია, მე მხოლოდ მეორეს უყურე, ახლე მეტყვით პაპსა ხარო, მაგრამ რა ვქნა, ვიყო...მომეწონა ბოლო სცენა ვამპირის და მგელის შეხვედრა... <br />http://www.youtube.com/watch?v=yMr0d5qs8ok&feature=fvsr<br />მე მგელი შემიყვარდებოდა, ასეთივე ბოროტი და დაუნდობელი <br />და მგონი ამ აბსტარქტულ, ყოველგვარ ლოგიკა მოკლებულ გარემოს შეგუებას, კოშმარულ სიზმრების გაძლებას ჯობს <br />დავაშვა დედამიწაზე და ვაღიარო<br />რომ .....რომ....<br /><br /><br />იქნებ დროა ზღაპრების წერა დავიწყო...<br />რადგან ჩემი ყველა "ზღაპარი " ცუდათ მრთავდება...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2855350071431015531?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-44317633540307778162010-06-11T07:49:00.001-07:002010-06-14T00:17:30.496-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TBJ6VmuPHNI/AAAAAAAAASQ/n30_Bch9rV8/s1600/travel,beach,ocean,woman,fashoin,girl-8a07a71de99b4c37aa2bae3fb14759c5_h.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 318px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TBJ6VmuPHNI/AAAAAAAAASQ/n30_Bch9rV8/s320/travel,beach,ocean,woman,fashoin,girl-8a07a71de99b4c37aa2bae3fb14759c5_h.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5481578208053632210" /></a><br />ერთი სული მაქვს ბარგს როდის ჩავალაგებ.<br />გიმოგზაურიათ თქვენი ოცნების ქალაქში---მე, არა! <br />ხოდა ცოტა ხანში მივდივარ. მივდივარ მარტო და სურვილიც არ მაქვს ვინმე მომყვებოდეს. არდა მარტო მგზავრობა დიდად არ მხიბლავს, არც გულახდილი საუბარის ხასიათზე ვარ. მარტო მინდა ყოფნა. გავყურებ ჩაულაგებელ სამგზავრო ჩანთას და ვფიქრობ პირველი რა ჩავაწყო <br />მოგონება, თუ ტანსაცმელი<br />ვისაც ოდესმის თვითფრონავის ფანჯარასთან შეხვედრია ბილეთი, იცის რა გრძნობაა აფრენა, როცა ცილდები მიწას და ჰარში ხარ გამოკიდული, მასეთ დროს სულ მგონია რომ ცუდად მოვიქეცი, ყველა მგზავრობის დაწყების წინ ვნანობ გამგზავრება რომ გადავწყვიტე. როცა საკუთარ წითელ ბორბლებიან ჩემოდანს გავყურებს სულ სევდა მიპყრობს , მახსენდება ეპიზოდები, რაც დავკარგე და ის შიში ძარღვებში, რომ გამიჯდება, ქვეცნობიერად ვემშვიდობები ყველაფერს.<br />მგზავრობას სხვანაირი განყობა ახასითებს, მაშინ ყველაზე უფრო ვარ მე მე, და მაშინ ყველაზე მეტად მინდება ლაპარაკი მასთან . გაჰყურებ პატარა ფანჯრიდან ქვემოთ დარჩენილ სამყაროს, და ისედაც მარტოს თავი ჰაერში გამოკიდული …არარაობა მგონია.<br />ვიმიზეზებ დაღლას და მიჩნდება მცდელობა დაძინების, ეს კიდეც უფრო სხვა გაფრენას გავს საკუთარ ფიქრებში. გარბიან კადრები არეული ქრონოლოგიით თავში. <br />რეალური შანსი მქონდა წავსულიყავი, არც ისე დიდი ხნის წინ, მაგრამ მე მე ვარ და მე არ ვიყიდები,და არც ჩემი ოცნებები იყიდებიან.<br />ამიტომაც, ახლა მალე ჩავალეგებ ბარგს<br />გაუყიდავ ოცნებებს,მაგრამ ფასდაკარგულს ,და აუხდეენ ნატვრებს ხელს დავავლებ და წავალ....<br />მერე, კი მახსოვრობა აფრენისას გულზე რომ დამაწვება<br />დაფრენისას არ ვიცი რას მიზამს...<br />ბოლოს საკუთარ თავს ვკითხავ ..ეს ის არის რასაც ნატრობდი ?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4431763354030777816?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-73315335349693278392010-06-09T12:50:00.000-07:002010-06-14T00:23:42.613-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TA_6YqGTENI/AAAAAAAAASA/OLK338PsE1M/s1600/1c75bcd99b77.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TA_6YqGTENI/AAAAAAAAASA/OLK338PsE1M/s320/1c75bcd99b77.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5480874573057691858" /></a><br />მექნიკური ვართო ხომ ვთქვი, არ მესმის ადამინების , საკუთარი თავის არ მესმის<br />ვცდილობ ჩემს წინ გადარბენილი შავი კატა შევიყვარო...საშუალოდ ცრუმორწმუნეც კი პირჯვარს, რომ გადაიწერს ისეთია. <br />ხოდა , მინდა ეს კატა მიყვარდეს<br />შავია, და ბოროტი თვალებით <br />თვალები ვერ ტყუენ , დამიჯერეთ<br /><br />სიზმრებსაც ფერადს ვნახულობ, ბოლოს წინა სიზმარიც მახსოვს შავი ცხენი დამესიზმრა, და ხალხოს ბრბო რომელიც მომზდევდა და ვერ დამეწია. ცრუმორწმუნე არ ვარ, მაგრამ... ახლა ვიცი როგორც ამიხდა,<br /><br />ამ ბოლოს გვირაბში ვსეირნობ<br />და ჩემდა გასაკვირად არაფერს არ განვიცდი <br />საერთოდ არაფერს<br />ვაბრუნებ მანქანას უკან და ისევ ვბრუნდები <br />მისტიური განზომილებებს ვერ ვამჩნევ<br />და ტვინის ნახევარსფეროების გათიშვა არ შემძლებია<br />კომპიუტერული იყო რა ადვილია, სულ რაღაც ერთ ღილაკზე ხელის დაჭერაა საკმარისი. Delete და მორჩა.<br /><br />მე ,კი ჩემს გზაზე გადარბენილი შავი კატა მინდა შევიყვარო, რომელიც, ამ ბოლოს სულ გზას მიჭრის .<br />შავია, და ბოროტი თვალებით <br /><br />რატომ ეჩქარება გვირაბში ადამინებს? <br /> რაღაც სხვანაირი ხმაურია იქ, მარტო რომც არ იყო მაინც მარტო ხარ, რამდენჯერ მითქვამს , ეს გზა ოღონდ შემოკლდეს და სულ გვიარაბით გადიოდეს თქო.<br />თუმცა გვირაბის ბოლოს სინათლეა მეტი<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7331533534969327839?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-35166432951506088552010-06-03T04:45:00.001-07:002010-06-07T00:37:19.511-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TAyhRuetsII/AAAAAAAAAR4/VA4KDkJsBS4/s1600/114137983_300.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TAyhRuetsII/AAAAAAAAAR4/VA4KDkJsBS4/s320/114137983_300.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5479932172509753474" /></a><br />კიდეც ერთი დღე დაიწყო, უნდა მეთქვა უ...თქო და გადავიქრე<br /> რამდენიმე ანტიდეპრესიულ საშუალებას მივაგენი, არ დავიწყებ ახლა დაკონკრეტებას, მერე კი შუადღის მიწურილს როცა სიცხისგან გაბრუებული და ამასთანავე უსაქმური და უფუნქციო დავრჩი, და რომ შევატყვე ფიქრი უნდა დამეწყო ჩემი ოცნებების პოტენციური აღდგომის პროცენტულ მაჩვენებელზე, მიხვდი რომ “დარხეული “მქონდა <br />და სასწრაფოდ ჩავედი სალონში თმები გავიკეთე, მკითხეს სად მიდიხარო და რა მეპასუხარ აღარ ვიცოდი, ტყუილის თქმა არ მჩვევია და არსად მეთქი უთხარი ცოტა კი გული დამწყდა (გადაღების დღე არ იყო და თმების გაკეთება არ მიწევდა, ამიტომაც ლოგიკური იყო მათი შეკითხვა )<br />1-საათის შემდეგ კი ასე თმაგაკეთებული უყურებ ჩემი თანამშრომლის შვილის ფოტო გამოსახულებიან დესპოპს, მე მთვარეს ვაყენებ ხოლმე , მაგრამ …ანკი რა აზრი აქვს <br />ვასხამ ყავას და ფიქრის დაწყების სურვილის მოთხოვნილებას უღებ ბოლოს, საინფორმაციო გამოშვება ჩავრთე თუმცა ჩემს წინ ინფორმაციის გადაგზავნე ხდება ზღვაში ორი ადამინი დაიღუპა , მოტივი ორნაირია ,ფაქტი კი ერთი, ორივე მოკვდა. ჩემთვის ვფიქრობ ,რამდენი მოტივიც არ უნდა იყოს, რა ეშველება ფაქტებს, ალბათ ამიტომაც არ მჯერა არანაირი მოტივების, მით უფრო თავის გასასამართლებელი, დანაშაულს ეგ არ ამსუბუქებს და არც არაფერს ცვლის, ამიტომაც არ ვინტერესდები მოტივებით, მეჩვენება, რომ როცა ადამიანს მიზეზს ეკითხები ეგ უბრალოდ შანსის მიცემაა, რომ ცოტა უკეთესი დაგამახსოვრდეს.<br />თავი მისკდება, გადაცემის ჯურნალისტები განიხილავენ 3 საათიანი კურიერის ბათუმის შერატონიდან გასვლის ავკარგს, ვფიქრობ კამათი გამწვევდება, ჩარევის თავიც არ მაქვს. არადა როგორ არ მიყვარს ასე ნეიტრალურად რომ ვზივარ ხოლმე, ამიტომ რამდენიმე სიტყვით გამოვხატავ ჩემს აზრს , მაგრამ ხმადაბლა და ჩემი ნათქვამი უთქმელივით რჩება, ყვირილის თავი კი არ მაქვს.<br />გამახსენდა სიზმარიში წუხელ ვითომ ბილეთები მაჩუქეს და სადღაც მივდიოდი, ისეთი ემოციური ფონი ახლდა ამ ყველაფერს შუა სიზმარში გამეღვიძე, ისე რომ სიზმარშიც ვერსად წავედი, <br /><br />მერე ამ ყველაფერმა ისე დამღალა, სასწრაფოდ დამჭირდა ერთი ანტი დეპრესანტი მერამდენე ფინქანი ყავა, <br />რომელიც როგორც ყოველთვის გათავებული იყო და მოულოდნელად შემოსულ ოპერატორს რომელიც თავზე დამადგა და მკითხა “კოპალა ამდენს რას წერ” კითხვის დასრულებულა არ ვაცადე , ვაჯახე . “*** ფულს მოგცემ რა და ყავა ამოიტანე , გაბრაზდა შენი ფული არ მინდოა , ყავა კი მაინც ამოიტანა, წყლის დადგმა კი მე დამავალა. <br />მაინც არ მიყვას ეს უ.... დღეებითქო უნდა მეთქვა <br />რომ გამახსენდა , დღეს მადლობაც გადავიხარე , ბოდიშიც მოვიხადე, როცა შემთხვევით კიბეზე სირბილით შევასკდი საინფორმაციოს ჟურნალიტს.<br /><br />მაინც არ მიყვას ეს უ.... დღეებითქო უნდა მეთქვა და გამახსენდა ,რომ ვცხოვრობ <br />რომ შემიძლია ვთქვა<br />გამარჯობა, <br />მაპატიე,<br />მადლობა <br />და ნახვამდის.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3516643295150608855?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-71106030510723905032010-05-30T23:58:00.001-07:002010-05-31T11:40:10.771-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TANkxZgk4sI/AAAAAAAAARg/lv0y7VG4_hw/s1600/93771_girl_car.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 302px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/TANkxZgk4sI/AAAAAAAAARg/lv0y7VG4_hw/s320/93771_girl_car.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5477332371636544194" /></a><br /><br />არ მინდა ფიქრი….<br />დღეს ისეთი ინსტიქტური ვარ <br />გუშინაც ასეთი ვიყავი <br />არ მინდა ოცნება, მე ისინი გადავყარე<br />არ მაინტერესებს ის რაც რაც მაინტერესებდა<br />არ ვლოცულობ იმაზე რაზეც ვლოცულობდი<br />არ…….<br />აქ იმდენი მრავალწერტილია<br />მრავალი და არაფლის მთქმელი<br />ეპიზოდები აღარ მახსენდება<br />გუშინ მითხრეს ჟურნალისტებს ადრენალინის სევდა ემართებათო <br />ხოდა, მგონი მჭირს <br />ოღონდ ჟურნალისტიკასთან არა აქვს კავშირი, მე, არც ომი გამუშუქებია და არც ოკიანის ფსკერიდან გამიხორციელებია პირდაპირი ჩართვა. მოკლედ ჩემი ადრენალინი ჟურნალისტიკისგან შორს დგას .<br />მაგრამ ...<br />მჭირს კი არადა დავადებული ვარ კიდეც <br />ვერ ვიმორჩილებ სააკუთარ თავს , ღამე კი როცა მახსენდება ჩემი ნამოქმედარი <br />მუხლები მიკანკალებს<br />საჩქარევს ვერ ვაკონტროლებ, არც მანქანა მყავს მთლად გამართული<br />მაგრამ...<br />ვერ ვძლებ. ისე მინდება<br />რამდენჯერ საქმეს ვიმიზეზებს და გავდივარ რომ გიჟივით განვიცადო ის რასაც განვიციდი<br />ნარკოტიკივით არის უარს ვერ ვამბობ<br />არადა, უკვე მეშინია<br />მაგრამ მინდა<br />იმ დროს ისეთი ბედნიერი ვარ , ისეთი უშიშარი, ვერეფერზე ვფიქრობ მხოლოდ განვიცდი.<br />ამის გაგება ვიცი ძნელია<br />მამაჩემს უკვე ურეკავენ სახიფათოდ დადისო, მე კი მეუბნები გატყუებენთქო<br />არ ვიცი რა მინდა <br />გავრბივარ <br />გაურბივარ<br />თუ ვეძენ რაიმეს<br />ერთმა ნაცნობმა მკითხა , რომანტიული სიკვდილი გინდაო<br />მე თუ მკითხავთ არაფერია არ აქვს ამას საერთო რომანტიკასთან, <br />მაგრად <br />ხოდა , სიკვდილის ამორჩევის უფლება რომ მქონდეს <br />ვიცი როგორსაც ამოვირჩევდი <br />ჟურნალისტებს ადრენალინის სევდა ემარებათო<br />მართალია<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7110603051072390503?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-9294719894636097362010-05-21T00:51:00.000-07:002010-05-21T12:31:40.641-07:00<span style="font-weight:bold;">არ ვწერ<br />რაც დავწერე ყველაფერი წავშალე,<br />უბრალოდ, ბოროტებაზე წერა არ მიყვარს <br />ხოდა ახლა ერთი ლექსი ვიპოვე , ახლობელივით გამიხარდა მისი წაკითხვა.<br /><br /><br /></span><br /><span style="font-weight:bold;">დაბადება</span><br />და ყველაფერი მოხდა. <br /><br />მე გავყიდე სახლი, <br />რომელშიც ცხოვრობდა ლოკოკინა, <br />გავყიდე ქუჩა, <br />რომელზეც წვიმდა ხოლმე, <br />შემდეგ გავყიდე ქალი, <br />რომელიც ხატავდა ცას <br />და გავყიდე ცა, <br />რომელიც დუმდა, როცა ვყიდიდი მას.. <br /><br />და ყველაფერი მოხდა. <br /><br />მე გავყიდე საკუთარი სახელი და გვარი, <br />რადგან არ იყვნენ ჩემთან, <br />გავყიდე ტვინი, <br />რომელიც ნაადრევად დაბერდა, <br />შემდეგ გავყიდე მზერა, <br />რადგან მაინც გაიყიდებოდა ოდესმე <br />და გავყიდე ფიქრი. <br />განსაკუთრებით დაბალ ფასში – ეს უკანასკნელი. <br /><br />და ყველაფერი მოხდა. <br /><br />მე გავყიდე საკუთარი ხმა, <br />უფრო კი გავაჩუქე, რადგან მყიდველი არ გამოჩნდა, <br />გავყიდე ჩემი იმედები <br />და ასევე ჩემზე დამყარებული სხვისი იმედებიც გავყიდე, <br />შემდეგ გავყიდე ღიმილი, <br />რადგან უქმად იდო, უშნო სუვენირივით <br />და გავყიდე რომანტიზმიც, <br />მეორადი ნივთების მაღაზიაში. <br /><br />და ყველაფერი მოხდა. <br /><br />მე გავყიდე ყველაფერი ის, <br />რაც მოხდა, <br />რაც ხდებოდა და მოხდებოდა ოდესმე მაინც <br />და ბოლოს, როცა აღარაფერი დამრჩა გასაყიდი, <br />გასაჩუქებელი და გადასაგდები, <br />დავჯექი ცარიელი ოთახის კუთხეში <br />და ვთქვი: <br /><br />დე იქმნას ნათელი..<br /><br /><br />ხვიარა<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-929471989463609736?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-24129063348058529372010-04-21T05:14:00.000-07:002010-05-13T22:15:37.803-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S87sOsIWfJI/AAAAAAAAARQ/jGZ5KdrHDwg/s1600/3194867231_28a8078a58.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 315px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S87sOsIWfJI/AAAAAAAAARQ/jGZ5KdrHDwg/s320/3194867231_28a8078a58.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462563135155502226" /></a><br /><br /><br />არსებობს ჩვენი სამყარო……<br />რომელშიც ადამანებს უჭირთ შემოსვლა. ეს გარსია რომელიც ჩვენზე, ჩვენს გემოვნებაზე, განწყობაზე და ცხოვრების აღქმაზე ახდენს გავლენას<br />ყოფითი ცხოვრება სხვააა.<br />მიდის და ვერ ჩერდები სულ უფრო ცოტა დრო გრჩება<br />შენს სამყაროში გინდა.. ….სულის სამეფოში <br />აქ ყველაფერი შენია ,<br /> შენი ოთახი . <br />შენი ფანჯარა , ამინდსაც შენ ქმნი<br />ორი ჩაის ჭიქა (ის უნდა მოვიდეს)<br /> მოლოდინი …<br />ერთი ფანჯარა და ერთი კარი გაქვს….<br />ხან აღებ კარს , მაინც არავინ შემოდის ხან დახურულია მაგრამ მაინც ეცხოვერება ვიღაცას მასში…....ეცხოვრება რა , ისე შემოვიდა შენც ვერ გაიგე, შემოვიდა და დასახლდა ოღონდ არ იცი საიადან შემოვიდა , ეს მიუწვდომელი სამყაროა სულის , მაგრამ საიდან გაჩნდა აქ ?!<br />იცხოვრებ ადამინთან ,სექსი.... , იცხოვრებთ ერთად ერთი წელი ან უფრო მეტი და ყოფითის გარდა არ გაკავშირებთ არაფერი <br />გამოგიცდია?<br />სინათლის წელიწადით ხართ შორს……..<br />შენი სამყაროს ვერ ხედავს და შენ მისას…..გარშემორთყმული ხარ შენი სამყაროთი და ერთმენეტს ისე ჩაუვლით გვერდს არცერთში არაფერ არ მოხდება.<br />კოსმისივით ძნელია მასში შესვლა<br />სექსი…….<br />მერე კი ესეც არ გინდა<br />სხვასასხვა მხარე აქვს საწოლს….. <br />გავა ერთი ან ორი წელი <br />ფერს კარგადვს ყოფითიც და მომზადებული სადილი ისეთი უმარილოა……<br />ეძალები მექანიკურ სამუშაოს , რომ ასე ადვილის შენში ყოფნა არაფერს ფიქრი არ უნდა ….<br />ალბათ ამიტომაც ხმაურით რეცხავ ჭურჭელს….<br />ხელიდან გისხლდება ნივთები….<br />გაყურებ თოკზე გარეცხილ სარეცხ და გამარჯვებული იერი გაქვს რომ დაამარცხე …ყველა ლაქას და ჭუჭყი….…<br />შენი სამყარო ეს არ არის….<br />ყველაფერი უცებ გწყინდება….<br />…გამოგიცდია?<br />გავიდა წლები….\<br />და ახლა<br />მგონი ფეხის ხმა მესმის …<br /> არის აქ ვინმე ?<br />კარზე ხმა არ გამიგია ….<br />საიდან შემოდი ?<br />ნელა შემოდის, შენს მართტობაში ჯერ სახელი გაგახსენდება , როცა ძალიან გემრილ საჭმელს აკეთებ….<br />როცა ჭურჭელი გარეცხილი გაქვს და როცა შენს ფანჯარაში ისეთი ამინდია როგორიც გინდა….წიგნს კითხულობ ბუხართან და მისი სუნთქვა გესმის<br />მერე სახეს ხედავ , მერე ტანს , მერე სულს ხედავ ...<br />მას შეუძლია შენი სამყაროს ენა ესმოდეს…<br />მერე ვერ გაიგებ რამდენი ხანია აქ გადმოსახლდა თუ შენ დასახლდი მასში<br />შენი და მისი ქცევა ერთმანეთში გერევა, გამუდმებით ახსენებთ რომელმა რა გადაიღეთ ერთმენეთის<br />აქაც შაბათ კვირა უქმი დღეებია და გძინავთ<br />აქ საწოლს ერთი მხარე აქვს და ორივეს იმ მხარეზე გინდათ წოლა<br />ერთად ხართ და ეს სივრცე მთელია<br />არ მინდოდა ეგ სიტყვა მეხსენებინა, მაგრამ ელექტრო კუბოში მინდა ჩავწვე, <br />შენს სულს რომ თავისუფლებას მისცემს, სხვული კი აპარატის გათიშვემდე იწვება გაუნძრევლად...იმედს ითოვენებ რომ მდგომარეობიდან გამოხვალ,,, გინდა თუ არა ეგ სხვა საქმეა…<br />ხოდა იქ შენს სამყაროში <br />შეხვდები და ეტყვი<br />მე დღეს სპაგეტი მოვამზადე შენთვის, ისეთი როგორიც გიყვარს, მაგრამ ცოტა მარილიანი მომივიდა <br />ჭურჭელიც სიხარულით დავრეცხე და .... <br />“მე შენ გხედავ, იმიტომ , რომ ეს შენი სამყაროა “<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2412906334805852937?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-55944956613408214062010-04-13T08:24:00.002-07:002010-10-17T12:41:04.355-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S8TQV_5cORI/AAAAAAAAARA/pu9hcOvVmmU/s1600/111479.jpeg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S8TQV_5cORI/AAAAAAAAARA/pu9hcOvVmmU/s320/111479.jpeg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5459717724628072722" /></a><br />სად ?<br /> მგონი, რომ არსად <br /> <br /> გავიყინე თუ გავჩერდი?<br /> <br /> აქედან კარგად არ ჩანს...<br /> <br />ალბათ ვვარდები ...<br /> ხოდა , მინდა ახლა ამ ვარდნით დავტკბე...<br /><br />_მაგრამ , რატომ არაა ჯერ ?<br /> <br />-- ველოდები <br />--რას?<br /><br />-- აქ პასუხი მალე მექნება....<br /> ბნელა?<br />--არა,აბა რა ხდება?<br /><br /><span style="font-weight:bold;">_ჯონ, მეტი არ შემიძლია, უთხრა მერლინმა კენედს...<br />ის ღამე ბოლო იყო მონროსთვის, კენედიც მალევე მოკლეს...<br />ყოფილი პირველი ლედი მეორედ გათხოვდა და ჟაკლიან კენედი მალევე ჟაკლინ ონასისი გახდა...<br />მონრო, კი მოკლეს კენედისთვის......<br />ეს სხვა ისტორიაა<span style="font-style:italic;"></span></span><br /><br />ახლა, იდიოტივით მივჩერებივარ მონიტორს, რომელზედაც არაფერია ხეირიანი...მხოლოდ ზღვა, თუმცა არა მარტო ზღვა. საბერძნეთს გავს...არ მინდა გავდეს...მხოლოდ ის ვიცი რომ, ხვალ სიუჟეტი მაქვს გადასაღები, ასეთივე ამინდი არ მინდა იყოს...თუმცა ახლა მართლა სულერთია...<br />აქ, ხომ მაშინ შემოვდივარ როცა....ამ...<br />ანდა არც არაფერი.....<br /><br /><br />წერტილს სხვა ადამიანები სვამენ, თუ მე ?<br />აღშფოტების შორისდებულებს აღარ ვიყენებ...<br />მართალია ის ვინც არ მიცნობს, რომ ვძულვარ....<br />მართალია ის ვინც არ იცის... და ყვება...<br />მართალია ყველა.....<br />იქ სადაც ყველაფერი.........არ ვიცია.<br /><br />ეს ამბავია ესკიმოსებზე?<br /><br />არ ვიცი......<br /> ჯერ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-5594495661340821406?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-61853956302074280982010-04-05T13:02:00.000-07:002010-04-05T13:36:20.550-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S7pJVd2u8WI/AAAAAAAAAQ4/ET0b2BnUQ90/s1600/DSC00942.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S7pJVd2u8WI/AAAAAAAAAQ4/ET0b2BnUQ90/s320/DSC00942.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5456754531653054818" /></a><br /><br />მიყვარს აღდგომის დადგომამდე ბოლო სამი დღე რასაც ძირითადად ტაძარში ვატარებ.განსაკუთრებით უფლის ჯვრიდან გარდამოხსნის ლოცვა მიყვარს რომელიც პარასკევს ღამის 4 საათზე იწყება, ამ ლოცვას ყოველთვიც ცოტა ხალხი ესწრება... არ ვიცი რატომ მაგრამ უკვე ჩვეულებად მექცია ამ ლოცვაზე დასწრება და ყველა მათგანზე ზიარაბა მაქვს მიღებული. წლევანდელის გარდა :( არადა რელიგიაზე წერა საერთოდაც არამართებულად მიმაჩნია. და საერთოდაც ორ რამეზე ალბათ არ ლაპარაკობენ . პირად ინტიმზე და საკუთარ რწმენაზე. მე ასე მგონია, ერთადერთი იმის თქმა მინდოდა რომ ამ ლოცვის დროს ადამიანების თვალების ყურება მიყვარს, ზოგიერს ცრემლი აქვს მომდგარი თავალზე, ამ დღეს ადამიანთა სახეზე სინანულიც მკვეთრია და სიყვარულიც, ძალიან ლამაზი საყურებელია...ფოტოებია გადაღება ძალიან მინდოდა, მაგრამ ...<br />თავდახრილი ხალხი...რომელეთაც სჭერა...რომელთაც უყვართ... და რომელთა ლოცვაც ასე წრფელია... არ ვიცი, რატომ მაგრამ ყველზე მეტად ამ დღეს მეტირება მეც...იქნებ იმიტომ რომ,გულახდილობაა ირგვლივ და მე არც არაფერი მაქვს დასამალავი...<br />ასეთი განცდა კიდევ ერთ ადგილზე მემართება , დედათა მონასტერში მამა გაბრიელის საფლავთან, როცა იქ ვარ სულ მგონია რომ ყველაზე ახლოს ვარ ღმერთთან...<br />მერე , სააღადგომო კვერცხებს ვგებავ... და ვემზადები ვიზეიმო ორი რამ, რომ უფალი აღსდგა და , რომ ბოროტებზე სიკეთემ გაიმარჯვა...<br />ქრისტე აღსდგა !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-6185395630207428098?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-58477919752054730022010-03-15T13:24:00.000-07:002010-05-13T22:16:30.810-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S56aHGtOdgI/AAAAAAAAAQo/JafW0nSJ6PQ/s1600-h/pinkcakebox_birthday_cake.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 257px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S56aHGtOdgI/AAAAAAAAAQo/JafW0nSJ6PQ/s320/pinkcakebox_birthday_cake.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448962046014944770" /></a><br /> გუშინ დაბადების დღე მქონდა .......მაგრამ უტორტოდ...ცარიელი ემოცია იყო. ვნანობ რომ ჩამოვედი და ნატალიასთან არ დავრჩი, ვნანობ ძალიან ....მე ხომ ყველაფერს ვკარგად რაც მიყვარს.<br />პატარა ბავშვივით გული მიჩუყდება, ოღონდ ტორტზე არა .....<br />მაგაზე წერაც არ მინდა.....<br />ემოცია დამეკარგა... სიტყვები გამიშრა...რა დავწერო რა ვიცი .......<br />გუშინ დაბადების დღე მქონდა მეტი არაფერი.........ამ მელოდიას ჩემ თავს ვჩუქნი<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Sz1idnMQFOA&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Sz1idnMQFOA&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-5847791975205473002?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-30917821148826758692010-03-09T07:54:00.000-08:002010-05-13T22:16:20.167-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S5aDOt7riAI/AAAAAAAAAQg/vzbuokmURKI/s1600-h/woman-in-a-red-cap-kevin-callahan.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 239px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S5aDOt7riAI/AAAAAAAAAQg/vzbuokmURKI/s320/woman-in-a-red-cap-kevin-callahan.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5446685088222513154" /></a><br />მას შემდეგ, რაც ბებია გარდაიცვალა და ძილის წინ არავინ მიყვება ზღაპრებს, ვცდილობ რომ მე გამოვიგონო ისინი. ფანტაზია და წარმოსახვა ოცნებებად გადამექცა,ეს ოცნებება ისეთი წარმტაცია, რომ უფრო და უფრო იხვეწება და მეც უფრო მეტი სურვილი მიჩდება რომელიმე მათგანი რეალობად ვაქციო. მერე კი ასეთ ოცნებებში მეძინება და მეორე დღიდან ისევ დავიდან ვიწყებ ოცნებას.ეს ოცნება კი ისე მიხმობს თავისკენ, ვწვები იმ მოტივით რომ დასვენება მჯირდება. არადა ვხედავ სული კარებიდან გადის და მე მტოვებს ოთახში...ეს სული და ოცნება ქრება,მე ვწევარ და ველოდები ძილს და ოცნებიდან დაბრუნებულ სულს.<br />რამდენიმე დღეში დაბადების დღე მაქვს...არ ვიცი ეს ჯანდაბა საფრანგეთი ასე რატომ მაქვს ამოჩემებული მთელი ცხოვრებაა,მაგრამ წავიდოდი . ხან მარტო მინდა წავლა ხანაც არა. მაგრამ ჩემს დაბადების დღეზე მინდა თავი შევაფარო წვიმიან პარიზს და მერე ქოლგას. როგორც ყველა სხვა დღესასწაული მაინდამაინც არ მიყვარს. ყველა ასაკს თავისი სილამაზე აქვსო, მაგრამ ეგ მგონი გულს ამშიდებს მარტო.ერთი წელი მომემატება მალე. ჩვეულებრივი დღე მირჩევნია ლამაზი , თბილი და მზიანი. ასეთ დღეებზე შინაგანად დაძაბულობა დამყვება, ადგომა არ მინდა ხოლმე საწოლიდან. მე ევპასუხობ ტელეფონის ზარებს ,სმს-ებს. და დღის ბოლოს ვაცნობიერებ ერთ რაღაცას დროს ვკარგავ უფრო სწორად ეგ დრო ხელიდან მისხდება და მიხწეული არაფერზე მაქვს. ადამიანებს ცვლის დრო, ალბათ მეც, მეგობარი მწერს სად გაქრა ის ხალსიანი გოგონა წითლებშიო? არ ვიცი სად გაქრა მაგრამ აღარ არსებობს, ან იქნებ ისეთი არავის ვჭირდებოდი და იმიტომ.პირობა დაუდე დავბრუნდებითქო მაგრამ არ ვიცი, მას შემდეგ რაც უფრო და უფრო მეტი პასუხისმგებლობა და მოვალეობა გადმოდის ჩემზე ძნელია უდარდელი იყო. მაგრამ ამასაც მოვახერხებ. ჩვეულებრივი დღები კი იმიტომ მიყვარს დღესასწაულთან ახლოსაა ...........<br />ჯიუტად მჯერა, იცი რას ვიზამ დამალულ ოქროს თევზს ვიპოვი, რომ ყველა ნატვრა ავიხდინო ., მანამდე კი წითელ ბერეტს ვიყიდი.წითელ ქუდას გაგრძელაბას არა მაგრამ ,ახალი ცხოვრების დაწყებას ვაპირებ წითელი ქუდით.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3091782114882675869?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-26053313483634953232010-03-01T13:46:00.000-08:002010-05-13T22:16:46.228-07:00 <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S4xECBRTuiI/AAAAAAAAAQY/RcCkJdq3B_0/s1600-h/tulip_tote_cover_sized.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 247px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S4xECBRTuiI/AAAAAAAAAQY/RcCkJdq3B_0/s320/tulip_tote_cover_sized.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443800851075545634" /></a><br /><br /><p>მშვენიერი გაზაფხული დაიწყო ...გაზაფხული ძალიან მიყვარს, დღეს ვთქვი , რომ გაზაფხულზე წარუმატებლობაც კი არ მაშინებს და მართლაც ასეა. .. საწუწუნოდ არც მაქვს საქმე. მაგისტრატურას მოვრჩი და ორი დღეა, რომ ვაცნობიერებ ინგლისურის გარდა არაფერი მაქვს სხვა სასწავლი აღარ მჯერა :) კიდევ მინდა ვისწავლო ოღონდ..... აქ მეტი აღარ. ხო 11-12 თბილისში სემინარზე მივდივარ((ინკლუზიური თემატიკა და უნარშეზღუდულ ბავშვთა უფლებები) და მიხარია 10 თვეა არანაირ სემინარზე აღარ წავსულვარ ..</p><p>ესეც ერთი პოზიტივი გაზაფხულის პირველივე დღეს...</p><p>მეორეც ისე მომინდა ყველაფერი მუქი გამეცვალა ფერადში და შევწუხდი მუქი ფერის ტანსაცმელი რომ მეცვა ... გავითვალისწინებ. წითელი ბერეტი ისე მინდოდა  :)</p><p>მესამეც უგემრიელიესი ყავა მივირთვი შუადღეზე ასევე მშვიდ და მზიან ადგილას ...ხოდა გემრიელი ყავის დალევის  პროცესში სად იყო და სად არა ისეთმა ბიჭმა ჩამიარა მეგონა fashin tv უყურებდი, და მისამართი შეეშალა :D ასე გამოვნებით ჩაცმული არსება დიდი ხანია ბათუმის სინამდვილეში არ დამინახია :Dმისი შემხედვარე ჩემი დაქალი პირდაღებული იყურებოდა  :D მე, კი მაგრად ვიხალისე და ასეთივე თბილმზიანი ენერგიით დავბრუნდი სამსახურში ........ ეს ფაქტი ერთი მოტივით მახარებს :) </p><p>მეოთხე ნარცისების  დანახვა ისე გამიხარდა ვითომ , დიდი ხნის უნახავი მეგობარი დავინახე გასაყიდად გამოტანილი:D :D მერე ვიყიდი მინდა ოთახი ნარცისებით ავავსო, სულ ორი  სახის ყვავილი მიყვარს ერთ-ერთი ეგ არის.</p><p>მეხუთე ის , რომ დღეს მშვენიერ ხასიათზე ვიყავი........... არც ყვითელი ვიყავი და არც წითეილ ბერეტი მეხურე მაგრამ მაინც... 2 წელზე  მეტი იქნება არანაირი საჭმელი არ გამიკეთებია, შეთბობას თუ არ ჩავთვლით :D , რაც თბილისიდან გადმოვსახლდი მას შემდეგ და  მშობლებთან ვცხოვრობ სამზარეულო და სხვა უამრავი რამ დედაჩემს "ჩავაბარე" უფრო სწორად მისი იყო და თავი არ გამომიდია...ხოდა დღეს პირველად  ისე მომინდა რაღაც მეკულინარებისავით და ჩამეწვა-ჩამეხრაკა საჭმელი, ლამის  სამსახური მივატოვე საჭმელის მოზადების მოტივით,  :))))</p><p>მეექვსე ის რომ ნატალიას რაღაც გაუხარდა და ის მეც გამიხარდა</p><p>მეშვიდე ის, რომ ჩემი დაქალი თავის შეყვარებულს შეურიგდა, რომელსაც წინა ღამით ეჩხუბა :D :D </p><p><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S4xD5mLlkhI/AAAAAAAAAQQ/o-9x-nBKQRk/s320/Tulip-761651-761711.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5443800706364838418" />მერვე ის, რომ ჩემი მანქანა ნერვებს აღარ მიშლის:) რაქნას სადაც მინდა იქ კი მივყავარ :D :D :D კიდევ ის, რომ ეს ქალი მგავს :)))</p><p>მეცხრე  ის, რომ მეორე სამსახურს ვეძებ პარაკელურ რეჟიმში, თუმცა რამდენად შესაძლებელია მაგაზე არ მინდა ვიფიქრო  :)</p><p>მეათე , ის, რომ არსებობენ ადამენიბი ვისაც უყვარვარ და ეს მიხარია, და ამ სიტყვის გაგონება დღემდე სიხარულით მავსებს, ალბათ დავიმსახურე :))) </p><p>მეთერთმეტე ის რომ  ლონდონში წასვლის პერსპექტივა მელამდება ....</p><p>მეტორმეტე ის რომ ვიცი ყველაფერი ასე უკეთესად არის, ვიდრე იყო </p><p>მეცამეტე ის, რომ არც ისე თარსი რიცხვია ეს ცამეტი და საღამოს ინგლისურის ლექციის მერე, ორი ყლუპი მარტინი მოვსვი  ....... </p><p>და მეთოთხმეტე ის, რომ ყველაფერი და ყველა მიყვარს დღეს და ეს რიცხვი 14  უფრო....მიხარია რომ გაზაფხული დაიწყო...</p><p>14 საფუძვიანი მოტივი სიხარულისთვის ......</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2605331348363495323?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-61067691169288347262010-02-23T15:06:00.000-08:002010-10-17T12:41:21.040-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S4RpRMM0iXI/AAAAAAAAAQI/BF6QZgCIM3o/s1600-h/frog.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 316px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S4RpRMM0iXI/AAAAAAAAAQI/BF6QZgCIM3o/s320/frog.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441589993824094578" /></a>უცებ წერა მომინდა .აქ  შემოხედვაზე გულიც კი ამოჩქარდა ...ყავაც მომინდა ....მოვიტან და დავწერ .....ოღონდ რაზე ვწერო არ ვიცი.<p>ხო , მართლაც ახალი დევიზი მაქვს " იყოს ყველაფერი ისე არა როგორც მე მინდა, არამედ როგოც შენ მომცემ უფალო" არადა საკმაოდ ოპტიმისტური დევიზი მაქვს მგონი  :)</p><p>მეტი ოპტიმიზმი მომერია, ... ეს, რაღაც ახალი ხილია ჩემთვის, მაგრამ ვიცი და დარწმუნებულიც ვარ ყველაფერი კარგად იქნება... დავთმე ყველა ჩემი ოცნება, თუმცა ისედაც არ მიხდებოდა :) და  ახლა ასე აღარ განვიცდი.......</p><p>რა მოხდა მერე თუ არ გამიმართლა?</p><p>რა მოხდა მერე თუ......?</p><p>რა მოხდა მერე თუ ...</p><p>მოკლედ არც არაფერი მოხდა </p><p>ღმერთმა ხელი გამომიწოდა ......დავბრუნდები</p><p>თუ არ გამიფრენია ალბათ ახლა ვაფრე </p><p>ვხუმრობ :)))))))))</p><p>სხვათაშოსრის რამდენჯერმე მინდოდა ამაზე ცალკე პოსტის დაწერა , მაგრამ მოუცლელობის გამო არ ვიცი საერთოდ თუ მოვახერხებ , ხოდა ამ დროით არსებულ  3:18 წუთს გამოვიყენებ და დავწერ.  პატარა ლეგენდაა ვინ მომიყვა აღარ მახსოვს :(</p><p>კაცმა გადაწყვიტა იდეალური ქალის საძებნელად წასულიყო ბევს ივლის ივლის და შეხვდება ბუდას- , ბუდა კითხავს სად მიდიხარო . კაცი უპასუხებს- იდეალური ქალის საძებნელადო. რამდენიმე წლის შემდეგ ეს კაცი მოდის უკან და ისევ ბუდას შეხვდება, ბუდა  კითხავს  "რა ქენი იპოვე იდეალური ქალი" კი- უპასუხა კაცმა . "და მერე სად არის ეს ქალი "-ეკითხება ბუდა "ის იდეალურ კაცს ეძებდა " -უპასუხა კაცმა</p><p>ჰეეეე....მგონი არც ისე აღმაფთოვენებელია მაგრამ ცხადია ყველაფერი ხომ ასეა ..... და ჩვენდა გაუცნობიერებლად ალბად</p><p>არადა ამის  დაწერას არ ვაპირებდი :)</p><p>ახლა ერთ სისულელეს მოვყვები კიდევ და ........</p><p>პ.ს იმედია ამ პოსტს არ გამოვაქვეყნებ :)))))) </p><p>რუსული ზღაპრების თანახმად ხშირად მთავარი მოქმედი პირი ბაყაყია, და ყველაზე განმაცვიფრებელი  , მთელს ამ ამბავში ის არის, რომ ეს ბაყაყი საბოლოო ჯამში პრინცათ გადაიქვეცა ამისთვის კი ერთი კოცნაა საიჭირო  :))) მაგრამ ეს ვფიქრობ მარტო რუსის ქალებს ეხება ...... ჩვენთან პირიქითაა იპოვი პრინცს და გადაიქცევა ბაყაყად( თუ აკოცე ხომ საერთოდ :D :D :d მე ვფიქრობ ასე იმედს ვიტოვებ ბევრი არ დამეთანხმება) .......... ჰა ჰა ჰა :)</p><p>არ მეძინება რავქნა :) რაღაცით ხომ უნდა შევიქციო თავი ხოდა ამ დაულაგებელ არეულ და გაზაბნეულ -უკუღმათ აზრებს ჩემდა სამარცხვონოდ  ვწერ აქ ...... უი ახლა 3:36 წუთია არც ისე ბევრი დრო გასულა ...... </p><p>ეს სისულელე ყავას მოუხდა........ :</p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-6106769116928834726?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-22810775555519426262010-01-29T12:46:00.000-08:002010-05-13T22:16:39.094-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S2NOQZc_CKI/AAAAAAAAAQA/b8KvSjzip-E/s1600-h/20080203_Snow_in_Tokyo_008PRT.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/S2NOQZc_CKI/AAAAAAAAAQA/b8KvSjzip-E/s320/20080203_Snow_in_Tokyo_008PRT.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432271619156281506" /></a><br /><p>რატომ გვეჩვენება დედამიწა უსამართლო?</p><p>ალბათ ყველა ვინც ამ ფრაზას წაიკითხავს პირველი რეაქცის ექნება რას გადაგვაყოლაო...საქმეც იმაშია რომ ეგ "ჩიტი ბრდვნად არ ღირდა.</p><p>დედამიწის უსამართლობაზე აკუტაგავას "წყლის კაცების ქვეყანა"გამახსენდა სადაც მიუხედავად დიდი მცდელობისა დედამიწა სხვაგვარადად დაენახა მწერალს ფეხებ ქვეშ გაიხედავს რომ, ამოყირევებული დაინახოს დედამიწა  ......."აღმოჩნდა , რომ იგივეა......"ამბობს ავტორი. </p><p><br /></p><p>ახლა, ერთი სიტყით შურიძიებაზე მინდოდა მეთქვა.. საქმე იმაშია, რომ ტკივილი რომელიც დანაკარგს მოვყება არასოდეს არ უნდა მიგვიყვანოს შურიეძიებამდე.... ეგ ისეთ განწყობას გიქმნის თითქოსდა გადაგვარდი...სრული  პარადოქსია....</p><p>და ასეთ დროს ძალიან გულისამაჩუყებლად ჟღერს ფრაზა"შენ ძალიან კარგი ადამიანი ხარ და ეს არავინ დაგიფასა"ამ ადგილას ფილმი რომ იყოს მოქმედი გმირი გაიქცეოდა  საძინებელ ოთახში და იტირებდა. ეგ ნაწილი ცხოვრებაში ნაკლები დრამატიზმით ვიტარდება... თუმცა აქაც გააჩნია ადამიანს. </p><p>რატომ არ ვიცი მაგრამ რატომღაც გავაცნობიერე , რომ სუსტ ადამიანებს ურჩევნიათ გარემოების მსხვერპლნი იყვნენ.... გულისღრმეში ვაცნობიერებ , რომ მეც. არადა სულაც არ მხიბლავ ეგ როლი :) </p><p>ჯალათს მირჩევნია მსხვერპლი ვიყო-- ხოო, თუმცა რეალისტური თვალით სურათს თვალს თუ გადაავლებ ცხოვრება ყოველთვის კარგად "ჯალათებს" აქვს აწყობილი და ეგ მორალია და ზნეობრივი კოდექსი ამ დროს დამტვერილი უსარგებლო და მივიწყებული  წიგნებივით გდია ბოლო თაროზე...</p><p>მართალია არც თუ ისე დიდი  ცხოვრებისაული გამოცდილება მაქვს, მაგრამ ეგ გამოცდილება მყარია....სხვების არ ვიცი და მე რაც ვისწავლე უმრავლესობა საკუთარი შეცდომებიზე დაყდნობით .მართალია ამბობენ ეს სულელებს მოსდისო , მაგრამ ამ მოსაზრებას კატეგორიულად ვეწინააღმდეგები.</p><p>რამდენიმე დღის წის შემხვევით ერთი ფრაზა მოვისმინე...</p><p>არაფერი არ გამოვა, მაგრამ არაფრისთვის უნდა ვცადო.......</p><p>ხოდა რა გაეწყობა </p><p>ვცდი!</p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2281077555551942626?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-81807681581229855712010-01-24T09:30:00.000-08:002010-01-24T10:59:44.667-08:00<p><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VRZQCdYqNoY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/VRZQCdYqNoY&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><p><br /></p><p>ამ ბოლოს ეს სიმღერა ამოვიჩემე,. თანაც ვიცი რატომაც..მოკლედ დღეს მაინდამაინც ლაპარაკის ხასიათზე არ ვარ ....:) </p><p>თარგმანს დავამატებ და დანარჩენი თქვენთვის მომინდია. ხვალ ჩათვლა მაქვს ინლისურში.ამის გარდა  ამ თვეში სამაგისტრატურაში თემის დაცვაც მაქვს ...სამსახურიც სიუჟეტები მაქვს გადასაღები :))) მოკლედ რამეს მოვახერხებ ბლოგისთვის კი ვერა და ვერ  მოვიცალე...არადა ისე მინდება წერა ......</p><p>Я не хочу говорить<br />О прожитом нами.<br />Хотя меня это и ранит,<br />Теперь это в прошлом.<br />Я сделала все свои ходы,<br />Ты сделал свои тоже.<br />Больше нечего сказать.<br />Игра сыграна.<br /><br />Победитель получает всё,<br />Проигравший довольствуется малым,<br />Не дотянув до победы.<br />Это её судьба.<br /><br />Я была в твоих руках,<br />Думала, принадлежу тебе.<br />Я делала вид, что ничего не понимаю.<br />Возводила себе стену,<br />Строила себе дом,<br />Думая, что буду там сильной.<br />Какой же я была дурой,<br />Играя по правилам.<br /><br />Боги могут кинуть кости,<br />Их разумы холодны как лёд<br />И кто-то здесь внизу<br />Теряет кого-то дорого.<br />Победитель получает всё,<br />Проигравший вынужден падать.<br />Это просто и ясно.<br />Зачем я должна жаловаться?<br /><br />Но скажи мне, целует ли она тебя<br />Так, как целовала тебя я?<br />Чувствуешь ли ты то же самое,<br />Когда она произносит твоё имя?<br />Где-то глубоко внутри,<br />Ты, должно быть, знаешь, что мне тебя не хватает.<br />Но что я могу сказать,<br />Правилам надо подчиняться.<br /><br />Судьи решат,<br />Что таким как мне надо смириться.<br />Наблюдатели<br />Всегда стараются не высовываться.<br />И всё по новой:<br />Любимый или друг?<br />Меньшее или большее?<br />Победитель получает всё.<br /><br />Я не хочу говорить,<br />Если это навевает на тебя грусть<br />И я понимаю,<br />Ты пришёл пожать мне руку.<br />Я приношу свои извинения,<br />Если тебе становится плохо<br />При виде меня такой напряжённой,<br />Не самоуверенной.<br />Но понимаешь....<br />Победитель получает всё. <br />Победитель получает всё.   <br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-8180768158122985571?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-14617068916124364452009-12-28T12:31:00.001-08:002009-12-28T13:13:12.700-08:00<p><object width="425" height="344"><embed src="http://www.youtube.com/v/Xj6x1ctK3b8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><p>ბევრი რამ არ ვიცი, ან სიმღერაზე გარდა იმისა, რომ მიშელ ლეგრანის ეს უკვდავი მუსიკა  შერბურგის ქოლგების საუნდრეკია. 1955 წელს გამოვიდა მისი სადებიუტო ალბომი “მიყვარს პარიზი”, რომელიც ინსტრუმენტული მუსიკის ალბომებს შორის, მოგვიანებით, ბესტსელერად იქცა. 50-იან წლებშივე იწყებს ჰოლივუდის ფილმებისთვის მუსიკის შექმნას და ძალიან მალე ხდება პოპულარული. მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოები “შერბურგის ქოლგები” გახლავთ (1964წ). თუმცა, საოცარი რეზონანსი მოიპოვა ლეგრანის მუსიკით ფილმებმა - “ლოლა”, “ჩემი ცხოვრებალეგრანი.იმ ფილმების რიცხვი, რომლებისთვისაც მიშელ ლეგრანმა მუსიკა დაწერა, 300-ს აღემატება. ის ერთადერთი კომპოზიტორია, რომელსაც კინომუსიკისთვის 3 ოსკარი, 5 გრემი და 12 ოქროს გლობუსი გადაეცა.</p><p>შერბურგის ქოლგების მსუბუქი და ამავდროულად შთამბაჯდავი მელოდია წლებია თან დამყვება. და მიუხედავად იმისა რომ ორი სიტყვების გარჩევა არ შემიძლია ისე მაღელვებს რომ სხეულის ყველა ნაწილი მიცახცახებს და მისამღერზე  სუნთქვაც მეკვრება. ფილმიც მარადიულ სიყვარულზეა, , სადაც მთავარ როლს ფრანგული კინოს ვარსკვლავი კეტრინ დენევა ასრულებს...რომლის სახელი ამ მუიზიკლის შემდეგ დაუვიწყარი გახდა ფრანგულ კინომატოგრაფიაში.. </p><p>......... Une vie d'amour---უკვდავ სიყვარულს ნიშნავს.ხოდა შესაძლოა უკვდავ სიყვარულზე ასე გემღერებოდეს, არ ვიცი....</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-1461706891612436445?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-48332335583386557052009-12-26T11:59:00.000-08:002010-05-13T22:17:30.915-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SzZwIGUroDI/AAAAAAAAAP4/3V-ofaZyDfE/s1600-h/Merry_Christmas_1024.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SzZwIGUroDI/AAAAAAAAAP4/3V-ofaZyDfE/s320/Merry_Christmas_1024.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419642486025592882" /></a><br /><p>როგორ მინდა, მეც შენსავით მაკანკლებდეს ახალწელის მოლოდინში...მეც შენსავით მიხდებოდეს ოცნებები....</p><p>ერთი ოცნება მაინც , რომ ამხდენოდა...აუცილებდალ ვინატრებდი....</p><p>დღეს რადიში მოვისმენე "სულ რაღაც 5 დღე დარჩაო და" თან მახსოვდა და თან არა გამიხარდა რომ ცოტა დარჩა, რომ ეს წელი წავა.</p><p>მეგობარს სტატისთვის რესპოდენტი სჭირდებოდა მთხოვა ჩამეწერეო, რა უნდა მექნა ჩავეწერა, საახალწლო სუფრაზე მელაპარაკეო, რა მეთქვა უაზროები ვართ , არც ჭამა ვიცით და არც ზომერება არაფერშითქო. ისედაც ქართული ტრადიციების გამო გამუდმებით ჩზუბში ვარ. მამაჩემი ისე გამობრაზდა ქართული ქორწილების გაკრიტიკება, რომ დავიწყე 3 დღე ხმას არ მცემდა, ძლივს შემოვირიგე :"არა ბატონო ყლუპო გინდა ცარიელი ჭიქებიო, --აენთო და გადაირია. ბოლოს კარები მომიბრახუნე და მეუბნება, --"სადაც ხარ იქაური წესებით იცხოვრე"ო" მართალი იყო , მაგრამ ჩემთვის ეგ ძნელია...მომიტევეთ ბატონებო. მე ბრბოს სიხარულს ვერ შევეჩვევი ...</p><p>ხოდა. ახლა მგონი საახალწლო განწყობა შემომეპარა. ნაძვის ხე მოვრთე, ლამაზი გამოვიდა. ნაძვის ხე , ნატვრის ხესავით მიხარიააა.  ეს სიხარული მგონი გაუცნობიერებლად ჩაილექა ჩემში. ბავშვობაში ხომ ძალიან მიხაროდა და ახლა ვიცი , რომ უნდა მიხაროდეს.......</p><p>ვაპირებდი ახალისწლის დადგომამდე 11 საათზე ან უფრო ადრე ტელეფონი მამომერთო და დამეძინა....გადავიფიქრე :)</p><p>ალბათ მიზეზი საინტერესოა, რატომ ?:))) მართლა არ ვიცი. </p><p>ჩემთვის ახალი წელი ის არის , რომ ყოველ ახალ წელს მჯერა, რომ ბოროტება ვერ გაიმარჯვებს, ისიც მხოლოდ .... მჯერა აი ისეთი კეთილ, ფერად  და საახალწლო ფილმებს , რომ ახლავს ხოლმე ბედნიერი დასასრულით...ზღაპრის სცენარში არეული სიუჟეტები. ყურების დროს ღიმილი რომ გვადევს სახეზე...თან , რომ იცი ყველაფერი მაინც  კარგად დასრულდება. როგორ მინდა მეც დავიჯერო რომ, შესაძლებელია რეალურადაც მოხდეს სასწაულები და ნამდვილი  თოვლის ბაბუა თუ ვერ  მოვიდა, ყველაფერი მაინც კარგად იქნება და რომ ამ უთოვლო ახალ წლის ღამეს იქნება და თოვლიც მოვიდეს... <p>რომ მენახე, გატყოდი, რომ ნატვრის ახდენას გისურვებ...............</p>როგორ მინდა რომ ახალ წელს ერთი ნატვრა ამისულდეს...<p></p><p>ჩემს ნატვრას რომ ახდენის ძალა ქონდეს...</p><p>ჩემს ფიქრებს, რომ რეალობასთან ქონდეს კავშირი......</p><p>მას, რომ ამხელე ფრთები არ გამოჰყოლოდა .....</p><p>აუცილებლად ვინატრებდი...........</p><p>ბედნიერე ახალ წელს გისურვებ.........</p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4833233558338655705?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-14522821682205997302009-12-20T11:06:00.001-08:002009-12-20T11:10:39.442-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/zzMayfIAyT0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ulcXYjb4eBU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/ulcXYjb4eBU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-1452282168220599730?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-60559331625521079452009-12-05T09:47:00.000-08:002010-05-13T22:17:14.134-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SyKpc7GRlWI/AAAAAAAAAPw/XPu_olBIABg/s1600-h/28_kal-gajoum..jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414076016418198882" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 216px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SyKpc7GRlWI/AAAAAAAAAPw/XPu_olBIABg/s320/28_kal-gajoum..jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sxquib0YUbI/AAAAAAAAAPo/xtUx3AIHHtY/s1600-h/nika5.jpg"></a><br /><br /><div>დღეს ზედმეტად მძიმე ფიქრი ამეკვიატა...<br />ნეკერჩხლის ფერადი ფოთლებიც ისეთი უფერული და მოსაწყენი მეჩვენა....წვიმაც ვერ ვინატრე, როცა საქმე მოვრჩი აღმოჩნდა, რომ უკვე ბნელოდა და გამიხარდა...იმის, რომ ბნელოდა. რადგანაც არც დღე და არც ღამე არ იყო არაფრის მომტანი...მხოლოდ ახალი წელი მოაბიჯენდა, რაც არ მინდა , რაც არ მიყვარს და რისი გახსენებაც არ მინდა....<br />ასე. მხოლოდ ბავშვობაში იყო, იმედებით აღსავსე და სასწაულების მოლოდინით სავსე შევყურებდი საათის ისრებს,როდის ჩამოკრავდა თორმეტს, თუმცა საჩუქრებს არც მაშინ მჩუქნიდენ და არც ახლა. .........უკვე, ეს ყველაფერი უფრო მღლის...აღარ მიხარია...<br />რა უნდა ვიზეიმო ?....მიკვირს ძალიან.....<br />მარტოობის ისე მეშინოდა საკუთარ კანშივე ვხტუნავდი...მაგრაამ ,ესეც იმ ახალ წელს გავატანე და უკვე აღარ მაშინებს...რისი წელი მოდის ისე ? არ ვიცი და სიმართლე , რომ ვთქვა ჩემთვის სულერთია რისიც არ უნდა იყოს აყივლებული მამლის თუ სისინა გველის....ან კიდევ ურჩხულის....ჩემთვის სულერთია...ამისიც მწამდა ერთ დროს...<br />განწყობის გამოსაკეთებლად ვცდილობ, გონება დავძაბო და რამე კარგი მოვიგონი...თუმცა მცდელობა ამაო გამოდის და ყველაფერი უკუსვლით მრთავდება...მახსენდება რამდენიმე დაგორება კიბეზე, კვირაში ერთხელ გადაგლეჯილი მუხლი, სხეულზე გახეთქილი სამკაულები, ნათესავების ცრურწმენა "ხედავ რა ჯადო გაუკეთეს ბავშვს ". რისიც არ მჯერა , ორჯერ მთვრალი "იდიოტების" დაჯახება. თავის ტვინის შერყევა.... ეს მცირე ჩამონათვალია რაც წინა წელმა მოიტანა.(დანარჩენების დაწერის უფლებას საკუთარ თავს ვერ მივცემ) ისე ჩემთვის მაინც სულერთია.......რაც არ უნდა იყოს...<br />სულ ვფიქრობ ხოლმე, ვინ იცის, როგორ გადავიტანე ეს ყველაფერი...<br />მინდა ვიყო უდარდელი, კონკრეტული და უფრო ცივი, გონებისმირ გადაწვეტილებებს დავემორჩილებოდი და არა ჩემს ემოციებს...შეიძლებოდა ასე უკეთესად მეცხოვრა....<br />ადამიანებზე აღარ მეფიქრა ...<br />საახალწლო სამზადისი დაიწყო , მე მძინე მარხვაზე ვარ...სიზმარშიც კი გამყვა და იქაც მხოლოდ პურს ვჭამდი..პირველად გამაღვიძა ასე საკუთარმა სიამაყემ...ასეთი სიამაყე დამყვებოდა როცა სანდრომ ფული მიიკლო და მე ერთი რაფაელო მომიტანა ვიცი გიყვარსო ...არადა ემოცია ვერ დავმალე ....საკუთარ თავისთვის არ გაიმეტა ....ის ,ხომ ძალიან პატარაა მაგისთვის....ცრემლები მომერია....<br />ზოგჯერ, ზედმეტად პატივმოყვარე ვარ , ვერ ვპატიობ დღეებს , რომ დღითი დღე საკუთარი თავისთვის შეუფერებელი ხდება...ყველაფერი რაც მე მიყვარს თუ მიყვარდა უფერულდება...იქნება უშემოდგომობის ბრალია ?...არ ვიცი , მართლა თუმცა სულერთია უკვე...<br />ხანდახან მგონია,რომ ყველაფერი ჩემი შეუნიღბავი გულახდილობის ბრალია...ჯობია მოვირგო ნიღაბი თუნდაც დროებით და იქნებ წინასადღესასწაულოც....მერე კი, იქნებ შევეჩვიო ამ ბიღაბს და მხოლოდ ძილს წინ მოვიხსნა, როცა საკუთარ თავთან მარტო დავრჩები....<br />ბოლოს აღარ მახსოვს , როდის იყო სულერეთი .....დღეს ასეა...და მინდა გულგრილი, ეგოისტი და უგულო ვიყო... მაშინ ახალ წელს გულგრილად ავიტანდი......</div><br /><div>იქნება ჯობია საერთოდ არაფერზე ვიფიქრო , იქნებაც და ფიქრია ჩემი უბედურების საწყისი...მაგრამ დღეს ეს უსარგებლო, უფერული და ცარიელი ფიქრები ვერ მოვიშორე</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-6055933162552107945?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-70360285080787967952009-11-13T12:26:00.000-08:002009-11-30T13:22:29.743-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SwxE1DNRPeI/AAAAAAAAAPg/MWfMCYsZzdQ/s1600/irakli.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5407772930749840866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 238px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SwxE1DNRPeI/AAAAAAAAAPg/MWfMCYsZzdQ/s320/irakli.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong><span style="font-size:180%;">კოპალა</span></strong><br />ვიკიპედიას თუ დავსესესხებით კოპალა, წინასაქრისტიანო სათემო <a class="new" title="ღვთაება (ჯერ არაა დაწერილი)" href="http://ka.wikipedia.org/w/index.php?title=%E1%83%A6%E1%83%95%E1%83%97%E1%83%90%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90&amp;action=edit&amp;redlink=1">ღვთაება</a> აღმოსავლეთ საქართველოს მთაში. <a title="ქართული მითოლოგია" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%C2%A5%C3%A1%C6%92%C2%90%C3%A1%C6%92">ქართულ მითოლოგიაში</a> ხევსურთა ლოკალური ღვთაება <a title="ხვთისშვილი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%C2%AE%C3%A1%C6%92%E2%80%A2%C3%A1%C6%92%E2%80%94%C3%A1%C6%92%CB%9C%C3%A1%C6%92%C2%A1%C3%A1%C6%92%C2%A8%C3%A1%C6%92%E2%80%A2%C3%A1%C6%92%CB%9C%C3%A1%C6%92%C5%A1%C3%A1%C6%92%CB%9C">ხვთისშვილთა</a> რიგიდან. ხალხური ეტიმოლოგია მის სახელს კომბალიდან აწარმოებს. მისი ძირითადი სამლოცველო იყო <a title="ფშავი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%C2%A4%C3%A1%C6%92%C2%A8%C3%A1%C6%92%C2%90%C3%A1%C6%92%E2%80%A2%C3%A1%C6%92%CB%9C">ფშავსა</a> (სოფ. <a class="new" title="უძილაურთა (ჯერ არაა დაწერილი)" href="http://ka.wikipedia.org/w/index.php?title=%E1%83%A3%E1%83%AB%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%90%E1%83%A3%E1%83%A0%E1%83%97%E1%83%90&amp;action=edit&amp;redlink=1">უძილაურთა</a>) და <a title="ხევსურეთი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%C2%AE%C3%A1%C6%92%E2%80%9D%C3%A1%C6%92%E2%80%A2%C3%A1%C6%92%C2%A1%C3%A1%C6%92%C2%A3%C3%A1%C6%92">ხევსურეთში</a> (ლიქოკის ხეობა, ჭალაისოფელი). სალოცავი ლიკოკის ხეობაში, კარატის მთის მწვერვალზე დგას. ხევსურთა რწმენით, კარატის <a title="ჯვარი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%C2%AF%C3%A1%C6%92%E2%80%A2%C3%A1%C6%92%C2%90%C3%A1%C6%92">ჯვრის</a> თაყვანისცემა იცავს წყალში დახრჩობისგან და ზვავში მოყოლისგან, მას უკავშირდება მოჯადოებულთა და სულიერად დაავადებულთა განკურნება და სხვ. კოპალას სამლოცველოები იყო აგრეთვე <a title="თუშეთი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%E2%80%94%C3%A1%C6%92%C2%A3%C3%A1%C6%92%C2%A8%C3%A1%C6%92%E2%80%9D%C3%A1%C6%92%E2%80%94%C3%A1%C6%92%CB%9C">თუშეთში</a>, მთიულეთში, გუდამაყარსა და ქართლ-კახეთის ჩრდილოეთ ზოლში. მორწმუნეთა წარმოდგენით, კოპალა გაღვთიშვილებულ ხორციელად ითვლებოდა, რისთვისაც <a title="იახსარი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%CB%9C%C3%A1%C6%92%C2%90%C3%A1%C6%92%C2%AE%C3%A1%C6%92%C2%A1%C3%A1%C6%92%C2%90%C3%A1%C6%92">იახსართან</a> ერთად მორიგე ღმერთს დაუკისრებია ფშავ-ხევსურეთის (ამ შემთხვევაში კოპალა ხევსურული, ხოლო იახსარი ფშავური ღვთაებაა) ტერიტორიაზე ოდესღაც მობინადრე <a title="დევი" href="http://ka.wikipedia.org/wiki/%C3%A1%C6%92%E2%80%9C%C3%A1%C6%92%E2%80%9D%C3%A1%C6%92%E2%80%A2%C3%A1%C6%92%CB%9C">დევ-კერპების</a> განადგურება. მასვე მიაწერენ ავსულებთან ბრძოლის ფუნქციას, საკუთარი საყმოსა და სხვა ხორციელთა დაცვის ბოროტი ძალებისაგან. იმავე წარმოდგენით, კოპალა, როგორც სათემო ღვთაება, თავის ყმებს მფარველობდა გასაჭირში, თან ახლდა ლაშქრობებში და ხელს უმართავდა. ამ ფუნქციათა დამთხვევის გამო კოპალა და იახსარი მოძმე ღვთიშვილებად მიაჩნდათ. კოპალას ჰქონდა მამულები, სათიბები, ზვრები კახეთში, კურატების ჯოგი, სხვადასხვა დანიშნულების საზოგადოებრივ-საკულტო ნაგებობანი, სამეურნეო ინვენტარი, ფლობდა განძს და ა. შ.</div><div>ეს წინასიტვეობა იმიტომ დაურთე , რომ ამ ბოლოს ამ სახელს უფრო მეტი ადამiანი მეძახის და ყველაზე მეტად გაოცებული მაშინ დავჩი, ტელევიზიის შესასვლელში სადა სულ რაღაც ერთი თვის მისულიც არ ვიქნებოდა დაცვის თანამშრომელი დილის ადრე მისულს გაღიმებული მხდება და მეძახის "ვა ასე ადრე მოხვედი კოპალა". ცოდვა გამხელილი ჯობიაო და ალბათ არც არავის არ ეწყინება თუ ვიტყვი რომ ახალ სამხურში დღემდე თანამშრომლების სახელები ერთმანათში მერევა. და ასე უმოკლეს დროში კოპალას ათვისება არ ვიცი რა მოტივით მოხერხდა:) ან საიდან ?:) თანაც დასვის სამსახურში.სადაც მხოლოდ გასვლისას და შემოსვლისას მხედავენ.</div><br /><div>მეორე მოტივი რაც კოპალიას შარმოშობის ძებნა გამაპირობას ის იყო, რომ სანამ აბ მლოგსა და საერთოდაც ამ მეტსახელს მივიკერძოვებდი ვიცოდი ,რომ ქრისტიანობის შემოსვლამდე საქართველოს მთანეთში არსებობდა ერთი წარმართი ღვთაება , რომელსაც კოპალა ერქვა, დანამდვილებით არ ვიცი , მაგრამ გადმოცემების თანახმად კოპალა ამინდის ღთაება იყო , რომელსაც სხვა გადმოცემებში მოსავლის ღვთაებადაც იხსენიებენ . სიმართლე გითხრათ არ ვიცი მითია თუ რეალობა ეს ამბავი.თუმცა ვიკიპედიაში მოთხრობილ ამბავს რაღაცით მაინც წააგავს.</div><div>მესამე და საინტერესო, თანაც რადიკალურად განსხვავებული და ცოტა წარმოუდგენელიც კი , ის არის , რომ ერთი დღეს ინტერვიუს ვიწერდი და "ერთმა შეშლილიმა" გამომელაპარაკა, ქვემოთ განვმართავ რატომ მოვიხსენიებ ასე, მოკლედ გვარი უთხარი და მეკითხება შენ თუ იცი ვინ იყო კოპალა, რაც ვიცოდი ანუ რაც წემოთ დავწერე ის დიდი მონდომებით მოუყევი. არა ბიძია -მაწყვეტინებს კაცი. იცოდე ქართველები არასოდეს ყოფილან კერპთაყვანისმცემლები,(რაც მგონი არ არის მართალი ) კოპალა წმინდა გიორგის წინა პირობააო .(წინასაქრისტიანო ეგ ვიკიპედიაშიც წერია, მაგრამ ...?)სამწუხაროდ საუბრის გაგრძელების დრო და საშუალება არ იყო. ვფიქრობ რომ საინტერესო იქნებოდა კიდევ ერთი ვერსიის მოსმენა. თუმცა რადგანაც ვთქვი ახლა განვმარტავ თუ რატომ იყო ეს კაცი "შეშლილი" სიუჟეტს ვიღებდი, ძალიან ბანალურ თემაზე, ეს იყო სიყვარუილზე და ეს "შეშლილი" მეუბნები:კაცს როცა ქალი უყვარს ის მაღლდებაო. წარმოიდგინეთ რესპოდენტს უსვამ კითხას რომელიც სულ ცოტა ათი სიტყვისაგან შედგება(ჩემდა სამწუხაროდ) და გპასუხობს ორ სიტყვას _"ეს ამაღლებაა" ცოტა უფრო განმიმარტეთ თუ შეიძლება ვეკითხები ცოტა უხერხულად . მიღიმის. ამეზე მეტი რა განგიმარტო ნათია . მერე მომობრუნდა და მეუბნება დააკვირდი სიტყვას დედა-კაცი და მამა-კაცი ნახე, მეუბნება და თითქოს მზად არის რაღაც სხვა განზომილებიდან დამანახოს, კაცის როგორც იდეალური არსების ფენომენი.განსაკუთრებით, მაშინ როცა ის ყურებამდე შეყვარებულია . გაუღიმე და მესმი მეთქი უთხარი , მაგრამ მტერი არ არის ისე , მე რომ მაგ ფენიმენის არსი ასე "ზეციურად" აღვიქვა.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7036028508078796795?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-38310539403531108022009-11-06T11:25:00.000-08:002010-05-13T22:17:40.967-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SvR5UJORIXI/AAAAAAAAAPY/Fc4BitaeQj0/s1600-h/untitled2გსგსგს.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401075240104173938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 210px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SvR5UJORIXI/AAAAAAAAAPY/Fc4BitaeQj0/s320/untitled2%E1%83%92%E1%83%A1%E1%83%92%E1%83%A1%E1%83%92%E1%83%A1.jpg" border="0" /></a><br /><div>ზღვას გავს ხოლმე სულიც ...ისე აჭრება და გაჯიუტდება, გიზიდავს და ბოლოს თუ ძალიან გაუთამამდი შესაძლოა თავიც დაიხრჩო...მატყუარა იმედით გავსებს და ნეტარებას გპირდაბა ...ეს, ხომ ზღვაა და მას ყველაფერი ეპატიება...ზღვის პირას აივანზე ვიდექი და სიგარეთს ვეწეოდი. ისეთი განწყობა მქონდა ზღვასავით საიდუმლოებით მოცული და მშვიდი, ზღვას თავზე მთვარე ადგა და მოსვენებას უკერგავდა...ზღვას კი ამასობაში მოთმინებამ უღალატა, მდუმარება დაარღვია...ოდნავ, მაგრამ მაინც გრილოდა. ასე გავყურებდი უსასრული სივრცეს და სიგარეტის ნაფაზი მაბრუებდა...ვიცოდი, რომ მატყებდა გარშემო ყველაფერი ... მაინც მიმზიდველი და იმედით სავსე ჩანდა სამყარო...ძნელი ყოფილა იმედის დათმობა. ხელის გაშვებაც, რომ გენანება და სულითხორცამდე, არ გინდება მისი დათმობა. მაგრამ შენ არც პაიკი ხარ და არც დედოფალი აქ სხვა როლი გაქვს უბრალო მაგრამ საინტერესო...<br />აივანზე ცივ ნიავში გახვეული ვიხსენებ წარსულის და ზღვას იმედი მოაქვს. მთვარეს მელანქოლია, სიცივეს სითბოს სურვილი, სიგარეტს სევდა....ზღვა ღელავდა, მთვარე თავზე ადგა და ეტყობოდა მთვარეს მზის სიძულვილი, რომელიც მისი გაუჩინარებისთანავე ზღვის ფსკერიდან ამოვიდოდა. ამაყი, თბილი და ნათელი...ზღვა მზეს ელოდა....სულიც.<br />გავყურებდი სივრცეს და გაუცნობიერებელი მომავალი მაფიქრებდა. რომელიც არ იცი რას მოგიტანს, რა გიმზადებს. წაგართმევს თუ გაპოვნინებს რამეს...რომელიც გინდა და გაშინებს...სივრცე ჩანს უსასრულო, მარადიული და სრულყოფილი...ზღვა ღელავდა და იწვევდა მთვარეს, რომელსაც სახეზე დასტყობია სულის ნაიარევი.ზღვა კი მაინც მზეს ელოდა </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3831053940353110802?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-55138484686865756282009-11-03T10:51:00.000-08:002009-11-09T04:51:53.771-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SvCMFgTt7vI/AAAAAAAAAPQ/Yv4-44z4NnM/s1600-h/15_04_2008_0277687001208262298_black_amp_white_spider_awards_2007.jpg"><strong><span>ეს თამაში მასიურად გავრცელდა ბლოგებზე,იმდენედ აზარდული დარჩა დიდ სიამოვნებიათ დავთანხმდი დათოს შემოთავაზებას დათაგვაზე და ბავშვური შეგრძნებით სავსემ შეუდექი საქმეს. </span></strong></a><br /><span><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399969979417095922" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SvCMFgTt7vI/AAAAAAAAAPQ/Yv4-44z4NnM/s320/15_04_2008_0277687001208262298_black_amp_white_spider_awards_2007.jpg" border="0" /> <strong>მიყვარს</strong></span>._უფრო სწორი იქნება მიყვარდა<br /><strong>ვოცნებობ</strong> - ძალიან ბევრს, თანაც ვიცი შეუძლებელზეც<br /><strong>ვფიქრობ</strong> - რა კითხვა მოდის შემდეგი<br /><strong>მძულს</strong> - ღალატი და ერთფეროვნება<br /><strong>ვნანობ</strong> -ერთ შეცდომას<br /><strong>კმაყოფილი ვარ</strong> - ბოლომდე არაფრით თუმცა ვარ<br /><strong>მენატრება</strong> - ადამიანური დასვენება<br /><strong>მსურს</strong> - ახალი წელი გავატარო წვიმიან პარიზში.<br /><strong>მაღიზიანებს</strong> - გონებრივი სიბნელე და "ნარცისები"<br /><strong>ვგრძნობ</strong> - ბევრს რამეს ვგრძნობ, სითბოს, წვიმას, მზეც<br /><strong>მეშინია</strong> - უფულობის, სიბერის<br /><strong>ვიცი</strong> - სიმართლე<br /><strong>არ ვიცი</strong> - მიზეზი ბოროტების<br /><strong>შემიძლია</strong> -პატიება<br /><strong>არ შემიძლია</strong> - ღალატის გაგება<br /><strong>ვმეგობრობ</strong> - უსულო საგნებთან<br /><strong>ვაპატიებ</strong> - შეცდომას, და არა ღალატს<br /><strong>ვტირი </strong>- რომანტიულ მელოდრამენზე., სიკეთეზეც. და ერთ ბერძნულ სიმღერაზე<br /><strong>ვიცინი </strong>- ძითადათ სხვის მოგონებულ სისილელეებზე<br /><strong>ვეძებ</strong> - რესპოდენტებს სიუჯეტისთვის იდეებს და ერთ შანს ....<br /><strong>ღირსი ვარ </strong>- მქონდეს მაღალი ხელფასი, რომ ყველაფერი ვიყიდო რაც მინდა<br /><strong>ვკარგავ</strong> - ყველაფერს რაც მიყვარს მათ შორის ადამიანებს<br /><strong>მშურს</strong> - არაფრის და არავისი<br /><strong>ვემალები</strong> - ადამიანებს , რომლებიც ტვინს ბურღავენ :)<br /><strong>ვემტერები</strong> - მე არავის :)<br /><strong>მაინტერესებს</strong> - მომავალი<br /><strong>არ მაინტერესებს</strong> - მენდელევის ტაბულა<br /><strong>მახსოვს</strong> - ბევრი ცუდი და ცოტა კარგი<br /><strong>მრცხვენია</strong> - რომ მიყვარდა<br /><strong>უარვყოფ</strong> - შურსიძიებას<br /><strong>ვავადმყოფობ</strong> - თავის ტკივილით უაზრო და უადგილო დროის :)<br /><strong>ვმალავ</strong> - შრამებს<br /><strong>ვინახავ</strong> - მოგონებებს<br /><strong>მწამს</strong> - რომ ყველაფერი კარგად იქნება<br /><strong>მიკვირ</strong>ს - როგორ არ გავბოროტდი და ასეთი ვარ.თუმცა შეიძლებოდა უკეთესიც ვყოფილიყავი.<br /><strong>მიხარია </strong>- რომ მჯერა მომავლის, ღმერთის<br /><strong>ვჭორაობ</strong> -არა!<br /><strong>ვდარდობ</strong> - თუ რაღაც რიგზე არ არის<br /><strong>ვამაყობ - მეგობრებით</strong><strong><br />ვეფერები</strong> - სანდროს.<br /><strong>მსიამოვნებს</strong> - როცა მეუბნებიან სიმართლეს<br /><strong>მესიზმრება</strong> - ვყიდულობ ახალ ფეხსაცმელებს :)<br /><strong>ვეხმარები</strong> - შეძლებისდაგვარად ყველას ვისაც ჩემი დახმარებს სჭირდება.<br /><strong>ვეწევი</strong> - წელიწადში ერთ-ორჯერ ნახევარ ღერ კენტს :) "სვეტურად" :D:D:D<br /><strong>მწყინს</strong> -უსამართლობა და უყურადღებობა იმათგან ვინ მიყვარს<br /><strong>ვხარჯავ </strong>- დროს, ფულს, ნერვებს და ენერგიას.<br /><strong>ვღალატობ - </strong>ტრადიციებს <strong><br />ვკამათობ</strong> - იმათთან ვისთანაც ღირს კამათი. ისე არა<br /><strong>ვუხეშობ</strong> - როცა წონაში ვიწყებ მატებას<br /><strong>ვუსმენ</strong> - გულს<br /><strong>ვყოყმანობ </strong>- თმის შეჭრაზე<br /><strong>ვკითხულობ</strong> - რაღაც რაღაცეებს<br /><strong>ვამზადებ</strong> - სამაგისტრო თემას ""პიარის როლი ქართულ პრესაში " :(რამ გამახსენა :(<br /><strong>ვუყურებ</strong> - ზღვას ,დაღლილი თოლიებს, სევდიან მთვარეს და....ძილის წინ ფილმებს.<br /><strong>ვკლავ</strong> - უსარგებლო განცდებს<br /><strong>ვცხოვრობ </strong>- ეგ კითთხვა ხშირად მიჩნდება ვცხოვრობ კი?<br /><strong>ვცემ </strong>- პატივს სხვის აზრს და გადაწვეტილებებს. (რაც არ უნდა მცდარად ვთვლიდე )<br /><strong>ვყვირი</strong> - როცა ჩემი არ ესმით<br /><strong>ვმღერი </strong>- აბანოში ბოლო ხმაზე<br /><strong>ვასრულებ </strong>- არაფერს რაც არ მინდა და არ მაწყობს<br /><strong>ვმკურნალობ</strong> - ჩემი თავისთვის ვერ მიშველია :DD<br /><strong>ვერიდები</strong> - უმადურებს.<br /><strong>ვთამაშობ</strong> - ჟურნალისტობანას (მოვპარე დათოს)<br /><strong>ვიტყუები</strong> - იშვიათად<br /><strong>ვეთაყვანები</strong> - ღმერთს<br /><strong>ვგიჟდები</strong> - საკუთარ სისუტეზე <br /><strong>ვაგროვებ</strong> - ნიჟარებს<br /><strong>ვეჭვიანობ</strong> - ჩუმად. მაგრამ ვეჭვიანობ.<br /><strong>“ვკაიფობ” -ვერაფერზე ვერ ვკაიფობ , რატომღაც </strong><strong><br />ვიზიდავ - </strong>სად შემიძლია მაგდენი :)<strong><br />ვალამაზებ -</strong> ოთახს<br /><br /><br />ახლა ასევე დავთაგავ ბესოს თავის ბლოგზე ”<strong>მაგიური თეატრი</strong> “ და ნათიას “<strong>მე”,</strong> ამათი ვფიქრობ საინტერესო იქნება …ვნახოთ <br />ვნახოთ აბა რას დაწერთ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-5513848468686575628?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-82361316183348559242009-10-21T13:04:00.000-07:002010-10-17T12:35:35.344-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/St9sEAQyqNI/AAAAAAAAAPI/khO8W3t6gbU/s1600-h/girl-reading-newspaper_mg_2542.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395149694658848978" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 221px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/St9sEAQyqNI/AAAAAAAAAPI/khO8W3t6gbU/s320/girl-reading-newspaper_mg_2542.jpg" border="0" /></a> სამშაბათი ყველამ იცის რას ნიშნავს...ვინც ბათუმელებში გავიცანი ან იცის რომ ვმუშაობდი..<br /><div>ყველა მეგობარმა იცოდა რომ ამ დღეს ჩემთან დარეკვას ან რაიმეს თხოვნას აზრი არ ქონდა. ,,წინასწარ ამოწმებდნენ დაბადების დღეებს სამშაბათი ხომ არ უყევსო...</div><div>და მე , მაინც ყოველი სამშაბათი გაზეთს მაგონებს ,..მესამე ნომერი გამოვიდა რაც წამოვედი ..მაგრამ ყოველ სამშაბათს მაინც შინაგანად გაუცნობიერებლად შევიგრძნობ ამ დღის სიმძიმეს...რადგანაც 51 სამშაბათი გადავიტანე...</div><div>ყოველ ორშაბათი ღამე მძულდა ...სამშაბათს რომ ათენებდა....</div><div>ყოველ სამშაბათს მიმძიმდა ლოგინიდან ადგომა და პენსიონერი უკეთესად ადგებოდა ვიდრე მე ვდგებოდი ...და საკუთარ თავს უმტკიცებდი, რომ ეს ჩემია. რომ სანდრო....</div><div><strong>ყოველ სამშაბათს საკუთარ თავს ვპოულობდი ან ვკარგავდი....</strong></div><br /><div>მაგრამ მჯეროდა საკუთარი თავის</div><div>და მაინც ყოველ სამშაბათს ღამით, როცა დაბნელებულ კიბეებს მოუყვებოდი. ვნატრობდი ერთსა და იმავეს ....</div><div><strong>ამიტომაც არ ვიცი, უნდა მძულდეს თუ მიყვარდეს სამშაბათი...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-8236131618334855924?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-56411046333989025142009-10-18T12:16:00.000-07:002010-10-17T12:41:43.980-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SttwKbDDEZI/AAAAAAAAAPA/f_FlsrFMfgs/s1600-h/mmm.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394028303067845010" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SttwKbDDEZI/AAAAAAAAAPA/f_FlsrFMfgs/s320/mmm.jpg" border="0" /></a><br /><div>მგონი მომენატრე.... "<strong>ფ ო ტ ი ნ ე</strong>" ასე მეძახდი მხოლოდ შენ ....ასე ეწერა ყველა ფაილს რომელსაც მიგზავნიდი ...</div><div>ხო, აქ ვარ და ვიცი არ ვარ მართალი, მაგრამ,შენი იმედები ვერ გავამართლე...მაგრამ გთხოვ რომ გამოგო....ვიცი, ვერ იტან ამ ბლოგებს , ასეთ წერილებს...მაგრამ..........</div><div><strong>პ ა ტ ი ე ბ ა ს არ გ თ ხ ო ვ ....</strong></div><div>მე მხოლოდ ერთი რამე დავაშავე, რაც უკვე გითხარი კიდეც...</div><div>ცუდია, რომ ....ხანდახან მგონია, რომ ყველაფერი გამოგიგონე </div><div>მგონი, ახლაც ვიგონებს რაღაცეებს....</div><div><strong>ცრემლი გაქვს ხმაში, რა გჭირს</strong>" არ ვიცი, მართლა დავიბენი ...მაგრამ ლაპარაკი მენატრება შენთან, "<strong> </strong></div><div>---------</div><div></div><div>_ხო.</div><div></div><div>_მერე ?</div><div>_რა მერე ?</div><div>_ტირიხარ ?</div><div>_არა!</div><div>_რა გჭირს მითხარი, დროზე?</div><div>_არ ვიცი...ხელი არ გამიშვა კაი???</div><div>_კაი........</div><div>_მპირდები?</div><div>_ხო....</div><div>--------</div><div><strong></strong></div><div><strong>მ ი უ ხ ე დ ა ვ ა დ ყ ვ ე ლ ა ფ რ ი ს ა</strong>...</div><div>თუ სათქმელი ისე ვერ ვთქვი....მაინც ძვირფას ხარ ჩემთვის........შეცდომის ისე მეშინოდა...</div><div>მადლობა რომ იყავი და წამოდგომაში მომეხმარე...... <div><strong>და მაპატიე !</strong></div><strong>ნუთუ მე გამოგიგონე.?!</strong></div><div><strong></strong></div><div>მაგრამ მაინც მჯერა ,"ხვალ ვილაპარაკებთ"...</div><div>ერთი რამ მაინც დარჩა, ყველაზე საშინელი რამ....ალბათ, უბრალოდ შეგეჩვიე !</div><div>ახლა ჩემი სული შენთან ახლოს დგას და ვიცი სადაცაა გაიქცევა...როცა აპარატზე შემაერთებენ უთქმელი სიმართლის 14 პროცენტსაც გეტყვი...ის რაც არ იცი...ოღონდ სად , როდის და რისითვის ეს ჯერ არ ვიცი......</div><div>როცა დასაკარი აღარაფერი მქომდა მაშინ .......როცა აღარ ვფიქრობდი ვინ ვიყავი მაშინ ვიპოვე საკუთარი თავი....</div><div>მაგრამ ერთხელ მაინც რომ მენახე.....აუცილებლად გეტყოდი რომ , საკუთარ თავზე მეტად მიყვარხარ!</div><div>და თუ ხშირ შემთხვევაში ადამიანები სხეულიდან მიდიან სულთან ახლა მსურ სულიდან სხეულთან მოვიდე ......</div><div>სად ხარ ?</div><div><strong>არ ვიცი. ახლა ვხვდები , რომ მე გამოგიგონე ...</strong></div><div><strong>ნუთუ შენი გამოგონება ასე მჭირდება?! </strong></div><div>უკვე აპარატზე მაერთებენ და ......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-5641104633398902514?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-64873445053939372512009-10-11T11:51:00.000-07:002009-10-11T13:04:07.934-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/StIp9clXY3I/AAAAAAAAAN4/D9xZLD_wi1E/s1600-h/80a84df5436e.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391417839537578866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 278px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/StIp9clXY3I/AAAAAAAAAN4/D9xZLD_wi1E/s320/80a84df5436e.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong>დამალვა-</strong></div><div>პროტესტის უთქმელი აქცია.</div><div>თვალები, </div><div>რომლებიც ეძებენ სამალავს.</div><div>ღამეს სიახლოვე სამხილად აცვია,</div><div>დუმილი იწვება სირცხვილით ბაქანთან.</div><div>თითები- </div><div>განთიადს სხეულზე მივაწვი.</div><div>გზა- </div><div>მხოლოდ ერთია გაღებულ სარკმელთან.</div><div>შემოდი...</div><div>დამთავრდა დრამების მირაჟი,</div><div><strong>წარსული დავტოვე გაქცეულ კადრებად.</strong></div><div>გზები- </div><div></div><div>შეუკრავი ათვლის პარაბოლა პროფილი-</div><div>ფერმკრთალი ღიმილის გრაცია.</div><div>ნახე, ჰორიზონტზე მზე რომ გადაგორდა</div><div><strong>წვიმამ დაუწესა ცრემლების სანქცია. </strong></div><div>მზერას-</div><div>საწნახელში ბადაგად გიწურავ.</div><div>წლები დავბერტყე და ახლა შიშველი</div><div>ნონსენსით ავსებულ ცხოვრების მიწურთან</div><div>ამბორად ვიშლები... </div><div>ამბორი გიშველის?! </div><div><strong>სად არის ჩემიდან შენამდე ლოგიკა </strong></div><div>თვალებიც, რატომღა ეძებენ სამალავს.</div><div>სუნთქვა-</div><div>ნაპრალიდან სულში შემოვიდა </div><div>და ნათითურები ლექსებად დამაჩნდა. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-6487344505393937251?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-27103156820836243402009-10-09T02:25:00.000-07:002009-10-11T12:11:29.023-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/StIr0L9gh4I/AAAAAAAAAOA/vcJVMeKqBfI/s1600-h/01740054.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391419879479871362" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/StIr0L9gh4I/AAAAAAAAAOA/vcJVMeKqBfI/s320/01740054.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong>მ ო დ ი………<br /></strong><br />წვიმა როგორ მოვა,<br />ცაა ცარიელი,<br />დაბლა გამომშრალი გდია დედამიწა...<br />მინდა მოვიშორო ხორცი - ბარიერი,<br />მკერდზე სიგარეტით გული ამოვიწვა.<br /><br />გარეთ ქუჩებია ისევ სისხლიანი,<br />თუ არ გავუფრთხილდი ნერვებს - დამაწყდება...<br />სულში ისევ ძველი დარდი მიღრიალებს,<br />მჯერა,<br />მხოლოდ შენი სუნთქვით დამარცხდება.<br /><br /><strong>მოდი,<br />გეხვეწები,<br />ასე ბანალურად,<br />გთხოვ და...<br />ამ სიტყვებზე ცოტა მეღიმება,</strong><br />თორემ ამ ცხოვრებამ ისე გამანულა,<br />ჩემი სიკვდილიც კი გროში ეღირება.<br /><br />მოდი,<br />თორემ სისხლი დადის ვარაუდით,<br />ჰაერს ვეღარ ვხედავ,<br />ისე ჩაიხუთა...<br /><br />თუნდაც მერე კედლის მხარეს გადაბრუნდი...<br />თუნდაც გამებუტე...<br />მოდი,<br />ჩამეხუტე.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2710315682083624340?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-44703538143659616542009-10-07T01:59:00.000-07:002009-10-11T12:12:04.943-07:00*******************************<br /><br />გარეთ ისევ წვიმს და ჯერ ადრეა.<br />გარეთ ისევ წვიმს და სულ იწვიმებს.<br />მე ვგრძნობ, რომ მცივა და მენატრები,<br />მაგრამ ვერ გხედავ, როგორც სიცივეს.<br /><br />გარეთ კი წვიმით სველი აბრები<br />აშიშინებენ შერჩენილ სიცხეს.<br />მეც აღარ მინდა, რომ სხვებს დაბრალდეს<br />ჩემი სიჩუმე და ხმაურს ვიწყებ.<br /><br />გათავდა! აღარ ჩამოგეხსნები,<br />არც მახსოვს ვის რა ვუთხარი გუშინ<br />და ვაფათურებ სიცხიან ლექსებს<br />შენს თმებზე, მხრებზე, მუხლებზე... სულში.<br /><br />ნარბენი კაცის გულივით ფეთქავს<br />საათიც, ქუჩაც, ფოთოლიც, წვეთიც...<br />შენ ხარ - აქამდე რაც უნდა მეთქვა,<br />შენ ხარ ოთახში ჰაერზე მეტი.<br /><br />რაც არ ყოფილა, ის არც იქნება,<br />მაგრამ რაც იყო, იქნება კვლავაც:<br />გზა გაიხსნება, ან შეიკვრება,<br />მომსვლელი მოვა, წამსვლელი წავა…<br /><br />მეც წავალ, ოღონდ ცოტაც მადროვეთ,<br />ბარემ შევავსო ბოლო ფურცელიც<br />და ამოვწურო ეს სიმარტოვე,<br />ეს ფორიაქი ამოუხსნელი.<br /><br />გაუფასურდა, ჩაბარდა წარსულს,<br />რითაც დროს ვკლავდი და თავს ვირთობდი.<br />მე კი სხვაგვარად ცხოვრება არ მსურს -<br />კარგად იყავით. მადლობთ. მშვიდობით.<br /><br />ოთარ ჭილაძე<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4470353814365961654?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-78619729659907100202009-09-17T04:38:00.000-07:002009-09-17T23:34:36.700-07:00<p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382408895726212050" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 320px; height: 240px;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrIoX5mp09I/AAAAAAAAANQ/ccpKOu3-FB8/s320/55733487_a3565c8ecd.jpg" border="0" />გუშინ საღამოს , როცა სამსახურიდან გვიან გამოვედი. დაქალმა დამირეკა. "პრივეტში" მოვალ და მოდიო, ის თავის შეყვარებულთან ერთად მიდიოდა , მართალი "მურმანის ეკალის" როლის თამაში არ მინდოდა ...მაგრამ მაინც წავედი...მენიუ იგივეა მე ყავა რძით. (პ.ს. ისე კანადელმა მეცნეირებამ დაამტკიცეს, რომ ადამიანებს, რომლებსაც ყავა არ უყავრთ ნაკლებად  სექსულურები არ არის, ვიდრე ისინი ვინც ყავსი აქტიური მომხმარებლები არიან .ამ აზრს ვეთანხმები ) ხო, ამ ამბავის მოყოლა იმიტომ დავიწყე,რომ რადგანაც ერთადერთი კაცი გვახლდა და იმას კი ერთი სული ქონდა ყავას როდის დავლევდით ფეხბურთის ყურება მინდა ფული დავდეო....ვინ აცადა :) ლუდი კი ამ სურვილს უფრო უღვიძებდა, მაგრამ ლაპარაკი ფეხბურთზე მაინც არ აგვცდა ...რაული გიყვარს მეკითხება მოულოდნელად ? მე კიდევ იმდენი ვიფიქრე გამიცინა და მეუბნენა რამ ჩაგაფიქრა ჩემზე კი არ გეკითხებიო ? მიუბრუნდი და ვეუბნები შენ გაბანტული კართან რომ დაგსვან არ შეგხედავ მეთქი, პასუხი ვერ გაიგო:) მოკლედ ფეხბურთში დიდი გულშემატკივრობით არ გამოვირჩევი, მაგრამ ვიცი ინძაგი,შევჩენკო...ჩვენი ლეგენდა კალაძე, რომელმაც ორი გოლი საკუთარ კარებში გაიტანა და ....მოკლედ ჩემთვის მთელი ფეხბურთი მხოლოდ ვიზუალური მხარეა და კაცურობა(კაცურობაში იმას ვგულისხმობ , როცა მოედანზე ჩხუბობენ ხოლმე ,აბა ეკრანიდან ძნელია კაცობის ინდექსის გარკვევა)</p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrKPz04YyGI/AAAAAAAAANo/7UcSsr7S7_M/s1600-h/_41869338_zidane270.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 203px; height: 270px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrKPz04YyGI/AAAAAAAAANo/7UcSsr7S7_M/s320/_41869338_zidane270.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382522625192413282" border="0" /></a></p> <p> და აბა ის ნაკლებად მადარდებს, ვინ რომელი ქყეყნის ღირსებას იცავს (საქარველოს გარდა) კიდევ გერმანიის გუნდის კაპიტანი ვიცი ოღონდ მხოლოდ სურათით :D :D :D </p><p></p><span style="text-decoration: underline;">ისე რაული არადა ზიდანი კი მომწონს, თან მას შემდეგ რაც მოედანზე იჩხუბა და იქედან გამოაძევეს :) :)</span> <p> </p> <p><strong></strong>ხოდა ახლა იმ კატეგორიებს ჩამოვწერ ..მართლა კარებთან საჩუქარივით, რომ დამიდონ და მაინც არ მინდა : D :D :D<strong><br /></strong></p><p><strong>მაშ ასე ძვირფასი კატეგორიები :<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrI11saclPI/AAAAAAAAANg/iaw9kZ32Kdo/s1600-h/ESQ0209FASHION008-lg-33935187.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382423701232588018" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 240px; height: 320px;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrI11saclPI/AAAAAAAAANg/iaw9kZ32Kdo/s320/ESQ0209FASHION008-lg-33935187.jpg" border="0" /></a></strong></p><p>1. ყველა კაცი, რომელიც ჩემს რომელიმე დაქალებს უყვარდა, თუნდაც ძალიან ადრე :)</p><p>2. ყველა კაცი, რომელიც მეტყის რომ ღმერთის არ სჯერა :)</p><p>3.ბუდისტი, ატეისტი, იაღოველი და აშ ........ მე პას :D :D </p><p>4.რომელიც იშვიათად და ძირითადათ სისულელეებზე იცინის :)</p><p>5 რომელიც ჩემთან ერთად სხვა ჩემს მეგობარსაც ეპრანჭება :)</p><p>6. რომელსაც მთელი ღამეები მხოლოდ "ოდნოში" გიზგიზებ :D :D </p><p>7 სირაქმელა კაცები, რომლებიც რეალობას გაურბიან </p><p>8.პლასტმასის კაცები , რომლებსაც გულთან არაფერი მიაქვთ და მათთვის ყველაფერი სულერთია..</p><p>9 .და რომელსაც უბრალოდ არ უყვარვარ :)</p><p>10 ცოლიანი ყველა კაცი შემთვის მკვდარია. რაც არ უნდა იდეალური იყოს ....მკვდრების და მოშვენებების მეშინია :D :D :D</p><p>11. პლანით გაბრუებილი, ვენებდათხრილი და ..... ღვინოში დალბობილი ...</p><p></p><p>გინდათ შეფუთული, თუნდაც ცხენზე ამხედრებული რომ მოვიდეს არ მინდა :)))))))))</p><p>p.s.დანარჩენს ნელნელა გავიხსენებ და ჩავამატებ :*</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7861972965990710020?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-31223861464649649212009-09-16T13:21:00.000-07:002009-09-17T04:16:43.039-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFJecu_RlI/AAAAAAAAALo/LPfmBs37WTI/s1600-h/DSC05936.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382163817142634066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFJecu_RlI/AAAAAAAAALo/LPfmBs37WTI/s320/DSC05936.JPG" border="0" /></a>მოკლედ , რომ ვთქვა გამიუსწორებელი მეოცნებე ვარ , მაგრამ რაც მთავარია ჩემი ოცნებები არავის არ ვნებს. გარდა ამისა, რომ ჩემი ფანტაზია და წარმოსახვები ცოტა უფრო ფერედი ხდება ,ამიტომაც დიდი არაფერი... :) ხოდა ეს ჩემი ოცბების სახლია ....სადაც მე და სანდრო ვიცხოვრებთ და კიდევ რამდენიმე დობერმანიც მეყოლება ( p.s.. გლუკოზას კი არ ვბაძავ, პირიქით გკუკოზამ მომბაძა) ძაღლების გარდა სახლში დიდი აკვარიუმი მექნებოდა ჩემს საძინებელ ოთახში მთელ კედელზე<a href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFY8JDJTzI/AAAAAAAAAMY/7RLW3nmppkI/s1600-h/Feng_Shui_Bedroom_Colors.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382180819928960818" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 214px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFY8JDJTzI/AAAAAAAAAMY/7RLW3nmppkI/s320/Feng_Shui_Bedroom_Colors.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br />ესეც ჩემი საძინებელია :)<br /><br /><div>მგონი ცოტათი ზედმეტაად ნათელია , მაგრამ როგორც კი მომწინდება ბაც ფერებში გადავღებავ, ჯერ-ჯერობით მომწონს. უბრალოდ რამდენიმე ნივთს დავამათებდი და ვფიქრობ, რომ სავსებით საკმარისია :)</div><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFUNCPjuDI/AAAAAAAAAL4/46-j1H8SYxo/s1600-h/Res_05_BoysRoom.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382175612601612338" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 255px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFUNCPjuDI/AAAAAAAAAL4/46-j1H8SYxo/s320/Res_05_BoysRoom.jpg" border="0" /></a>ეს სანდროს ოთახია :) დარწმუნებული ვარ, რომ მოეწონება </div><div>აქაც რამდენიმე ნივთი აკლია მათ შორის მისი საყვარელი სათამაშო "კიარა" რომელიც თვითონვე დაარქვა (კიარა ქალის სახელია იტალიაში და ქართულში ნათიას სინონიმია ) <a href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFWAUgViKI/AAAAAAAAAMA/XXJsDVG8tMA/s1600-h/veranda.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382177593188780194" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 246px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFWAUgViKI/AAAAAAAAAMA/XXJsDVG8tMA/s320/veranda.jpg" border="0" /></a></div><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div>ესეც ვერანდა სადაც წვიმის დროს ყოფნა და წიგნის კითხა მიყვარს :)ფიქრას და ყავასაც ძალიან უხდება. სადაც მაპატიეთ მეგობრებო მაგრამ სიგარეტს ვერ მოგაწევინებთ.:D :D შემოდგომაზე კი აქაურობა განსაკუთრებით ლამაზია....თოვლის დროს არ ვიცი ,ჯერ თოვლის წარმოდგენა მიჭირს : D :D :D </div><div><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 241px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrIV_co4rFI/AAAAAAAAAM4/h2-iG-m6_Vc/s320/CM_Family_Room__Kitchen_006_1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382388684424784978" />სამზარეულო ოთახი მართალია არც , ისეთი პომპეზურია, მაგრამ მე მომწონს, საქმე იმაშია, </div><div>რომ ულტრა თანამედროვე აპარატურით აღჭურვილი სამზარეულო საჭმლის კეთების ხალის მიკარგავს:)თუმცა ბევრი არაფრის კეთება ვიცი, მაგრამ ექსპერიმენტების კეთება არ მეზარება ...თუმცა რაღაცები გემრიელი გამომდის :) :) მაგალითად ესპანური კერძი ქათმის ხორცი ბრინჯით, კიდევ იტალალიური რეცეპტით –პიცა მარგარიტა.სფაგეტი სურგუნით, რუსული რესეპტით– ბლინები ჯემით....რამდენი რამე მოცდნია :D :D :D</div><p>  </p><p> <img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrIYJAE3SeI/AAAAAAAAANA/thnGGljO_zo/s320/220c273c0036.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382391047579453922" />ეს ჩემი ახალი მანქანაა :))))))) დაიცა მეორეც მყავს . ბაკურიანისთვის : ))))))))))<br /></p><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFXgXJ07tI/AAAAAAAAAMQ/6Yy9NYxlL8Q/s1600-h/1206_1_big.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382179243167117010" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 182px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrFXgXJ07tI/AAAAAAAAAMQ/6Yy9NYxlL8Q/s320/1206_1_big.jpg" border="0" /></a> მგონი დროა ოცნებას მოვრჩე......თუმცა მაინც........ოცნება არ ვნებს....მგონი არაფერი გამომრჩა თუ არადა ხვალ ჩავამატებ :D :D :D </div><div>ეხლა , კი მგონი დროა დავიძინო.....არც ვიცი აქედან რას უწერია ახდენა და რას არა , მაგრამ მაინც მჭერა შეუძლებელი არაფერია...ასე რომ , <img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 194px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SrIZNnwIkII/AAAAAAAAANI/kzlQlJs6EsI/s320/2714271991_e70558d7cb.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382392226461028482" /></div><div></div><div>ესეც დღევანდელი ჩემი ოცნების ბოლო არა მაგრამ გემრიელი ლუკმა, რომელიც ამჯერად რეალურია....შევჭამ და დავწვები....:) </div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3122386146464964921?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-12999396627624287382009-09-03T03:22:00.000-07:002009-09-03T10:25:06.042-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sp-mU9rnt8I/AAAAAAAAALA/qdFb-SuKhgI/s1600-h/sorry.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377199359188776898" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 237px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sp-mU9rnt8I/AAAAAAAAALA/qdFb-SuKhgI/s320/sorry.jpg" border="0" /></a><br /><p>მოკლედ, სტატია რომელიც ჩემმა მკითხველმა წაიკითხა და ალბად უკვე დაივიწყა კიდეც, მე მოსვენება დავკარგე. ჟურნალისტური ცხოვრება ეს მთელი ისტორია, რომელიც საკმაოდ საინტერესოა, თუმცაღა გამოქყევნებული მასალის უკვენ უფრო მეტია საინტერესოც და დასამახსოვრებელი.ხშირ შემთხვევაში არ მახსოვს რა დავწერე ამა თუ იმ სტატიაში სამი თუ ოთხი თვის წინ. დეტალებზე მაქვს საუბარი, მაგრამ მახსოვს ყველა ადამიანი ვინც შემხვედრია. ამ საქმეს დიდი პასუხიმგებლობით ვეკიდები მე ასე მგონია ყოველ შემთხვევაში.ხოდა ახლა ამ ამბავს მოვყვები რამაც ასე ღმად შეახწია ჩემში და ვერ ვივიწყებ , ხშირად ვფიქრობ ხოლმე და სინდისი ძალიან მაწუხებს.</p><p>ყველაფერი ასე დაიწყო.ოთხშაბათი თათბირის დღეს დავგეგმა თემები და რადგანაც ერთი თემა ბანკზე იყო სიამოვნებით გადავწყვიტე დამეწერა, გარდაამისა ჩემი რუბრიკის თემა იყო. საერთოდაც უკვე საბანკო ოპერაციებში მშვენივრად არა მაგრამ ჟურნალისტის კვალობაზე არც ისე ურიგოდ ვერკვევი. და მთავარი ის არის, რომ არ ვიხლართები. თუმცა მეგობრები რომლებიც ბანკში მუშაობენ მთავაზობენ დახმარებას. თუმცა ჯერ დახმარების გარეშე ვწერ.მოკლედ თათბირზე მითხრეს ბანკმა ვიღაც სახლიდან გამოსახლაო და ეს ამბავი მაგალითად უნდა გამოყენებინა, სხვაგვარად თემა ძალიან თეორიული გამოვიდოდა. ნომერიც გავიგე და ეს ადამიანი სამსახურდან დავიბარე შეხვედრაზე...დათქმულ დროზე ზუსტად მოვიდა.საკონფერენციო დარბაზში შევიყვანე და ინტერვიუს ჩაწერა დავიწყე...ჩვეულებრივი კითხვები მქონდა , რამდენიდ ქონდათ ქონება იპიტეკით დატვირტული, რომელ ბანკში, რამდენი პროცენტი და ა.შ. ....მდგომარეობა ძალიან მძიმე იყო მეტის მოსმენა აღარ შემეძო....(აქ არის ის სტატის "ბანკები და ჩამორთმეული ქონება") უკვე კითხევების დასმის თავი აღარ მქონდა დანუგეშებაზე გადავედი. რესპოდენტი ტიროდა..4 მცირეწლოვან შვილთან ერთად ოჯახი ღია ცია ქვეშ დარჩა....მე კიდევ ასე ამბავი მხოლოდ მაგალითისთვის მჭირდებოდა...სინდისმა შემაწუხა...ქალი მიყვებოდა როგორ გაუჭირდა მის ქმარს ვალის გადახდა, და ბოლოს ასეთი ფრაზე მითხრა მარტო იმედი მაქვსო...თავი ვარ ავწიე მეტირებოდა...ბოლის შპს სახელის დადგენა მინდოდა რაზედაც იყო სესხი გამოტანილი მითხრა ჩემი ქმარი ქვემოთ მელოდებაო.დეტალების დასადგენად ქვემოთ მომიწია ჩასვლა რადგანაც საქმეც და სესხიც მის ქმარზე იყო...ჩავედი ხელი ჩამოვართვი და ვხედავდი მხოლოდ სასოწარკვეთას...რაღაც ძალით გავიღიმე...საუბარი დავიწყეთ გავარკვიე ყველაფერი რაც მაინტერესებდა. გავიგე თუ როგორ დავიდა ადამიანი ნოლზე, რომელსაც ყველაფერი ქონდა ცხოვრებაში...სამსართლიანი სახლი და უცხოური მარკის მანქანები. გარდა ამისა გამომრჩა მეთქვა მობილურის ნომერები ისეთი ქონდათ სამსახურში ვიკითხე რამე ხომ არ გეშლებათ მეთქი.სანამჩაწერაზე დავიბარებდი. ხოდა, იდგე ჩემს წინ ადამიანი სიტყვა არ ვიცი რა თქვა...და ასეთ ფრაზას მეუბნება "განა შენ რაში უნდა დამეხმარო "ამ სიტყვებს ვერ ვივიწყებ, თან დამყვები...მართალი იყო , მე რა შემეძლო არაფერი...არც ჩემს სტატიას შეეძლო რამე..."მე ჩემს მეგობრებასაც აღარ ვენახები" ეს იყო ყველაზე შემზარავი ფრაზა რაც ადამიანისგან მქონდა მოსმენილი...."იმედი მაქვს ღმერთის შეიძლება არ იყიდოს არავინ სახლი აუქციონზე"ცრემლები მომერია...ოთხი შვილით 31 წლის ადამიანი გარეთ დარჩა....დავამეშვიდობე , მაგარმ უფრო დანუგეშებას გავდა.იმიტომ , რომ რამდენჯერმე ვახსებე ღმერთი იმიტომ, რომ რეალურად არ არსებობდა ადამიანი ვისაც მათთვის დახმარების გაწევა შეეძლო ...მგონი კი გავიღიმე და ისე წამოვედი...აღარ მახსოვს...ამ დროს რადიო თავისუფლების ჟურნალისტი შემხვდა რაღაცაზე ჩამეწერეო, ხელით ვანიშნე რაღაც, ხმას ვერ ვიღებდი...ცრემლები მახრჩობდა, კიბეებზე ხელი რომ არ მომეკიდა ვერ ამოვიდოდი...ჩემს კომპტან ისე მოვედი არავისთვის შემიხედია...მერე კი მთელი ნიუსრუმი მაწყნერებდა...მე მათი ცხოვრება უბრალოდ მაგალითისთვის გამოვიყენე. (ესე სჭირადა ნანასაც როც მისმა რესპოდენტმა მეორე დღეს თავი დაიწყა...)</p><p>ხოდა, ახლა მინდა ბოდიშო მოუხადო ამ ადამინებს , რომ მართლა არაფერი შემეძლო, რომ მე ვერაფრით ვერ დავახმერე და ვერც ჩემმა სტატიამ.</p><p>მაპატიეთ......</p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-1299939662762428738?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-37332959139621169032009-08-28T07:33:00.000-07:002009-11-28T14:08:55.194-08:00<p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfrFeabodI/AAAAAAAAAKk/1DYg1E6N4VQ/s1600-h/IMG_8965.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375023159585776082" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfrFeabodI/AAAAAAAAAKk/1DYg1E6N4VQ/s320/IMG_8965.jpg" border="0" /></a>ახლა მოვხდი რომ ზამთარი მომენატრა ... </p><p>აი ისეთი ყოველი ფიფქი , რაღაც სხვანაირ გრძნობას , რომ განიჭებს...<br /></p><br /><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfrFLiCOAI/AAAAAAAAAKc/-bD0NC-CNCQ/s1600-h/IMG_8962.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375023154517391362" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfrFLiCOAI/AAAAAAAAAKc/-bD0NC-CNCQ/s320/IMG_8962.jpg" border="0" /></a><br /></p><br />უსაშველო სიმშვედეა თოვლში ....და ... სულ ცოტაც და<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3733295913962116903?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-33482163770204015522009-08-28T07:12:00.000-07:002010-10-17T12:36:07.977-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfmXQfuL9I/AAAAAAAAAKU/f7-McoBpDPs/s1600-h/Picture+114.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfmXQfuL9I/AAAAAAAAAKU/f7-McoBpDPs/s320/Picture+114.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375017967529373650" /></a><p>მართლა მაგრად მეძინებოდა :) მაგრამ ვინ გაცადა ემზარმა აპატარი მოიმატჯვა და ამ ამბავში კი გამიქრა ძილის სურვილი :D :D :D</p><p><br /></p><p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfmXFev50I/AAAAAAAAAKM/0jx8PL-c7Gk/s1600-h/IMG_7407.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpfmXFev50I/AAAAAAAAAKM/0jx8PL-c7Gk/s320/IMG_7407.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375017964572501826" /></a> ესეც  მთელი ნიუსრომი. :*<br /></p><p>საუბარია პოტოები ფორმატის შეცვლაზე :) სენიმარს ეკა ატარებდა :) მე ნათიას ადგილზე ვზივარ , ის კი ფეხზე დგას :) sorry :* </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-3348216377020401552?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-88746517620553421982009-08-27T05:18:00.000-07:002009-08-28T07:31:14.538-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ8rYM4hII/AAAAAAAAAKE/wVDL8LdHw9w/s1600-h/Picture+004.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ8rYM4hII/AAAAAAAAAKE/wVDL8LdHw9w/s320/Picture+004.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374620289985971330" /></a><br /><p>ეს ჩემი სამუშაო მაგიდაა ....სადაც დღის უდიდეს ნაწილს ვატარებ...სადაც იდეები ,აზრები და იმედ გაცრუებაც ხშირია ...<br /></p><p>ეს კი, წვიმიანი ჩემი ფანჯარა ....და ჭადრის ხე :) </p><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ6XRLSIWI/AAAAAAAAAJ0/j-8YTRCSFqI/s1600-h/IMG_3892.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ6XRLSIWI/AAAAAAAAAJ0/j-8YTRCSFqI/s320/IMG_3892.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374617745479573858" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-8874651762055342198?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-8027829781116988252009-08-27T05:09:00.000-07:002009-08-27T05:12:01.463-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ36gG6YEI/AAAAAAAAAJs/nkMEej1gbWU/s1600-h/Picture+090.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ36gG6YEI/AAAAAAAAAJs/nkMEej1gbWU/s320/Picture+090.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374615052248309826" /></a>6 მაისის პარკი <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-802782978111698825?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-5779973902462287812009-08-27T05:04:00.000-07:002009-08-27T05:09:09.453-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ2398x4sI/AAAAAAAAAJk/GaLlFK0b-Bg/s1600-h/na.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SpZ2398x4sI/AAAAAAAAAJk/GaLlFK0b-Bg/s320/na.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374613909207638722" /></a>კადრი სპექტაკლიდან "წმინდა გიორგი"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-577997390246228781?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-84372223019160140872009-08-05T01:59:00.000-07:002009-08-19T06:26:09.240-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sov9SnDKOLI/AAAAAAAAAIM/UTwJW_YlZHA/s1600-h/es+2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sov9SnDKOLI/AAAAAAAAAIM/UTwJW_YlZHA/s320/es+2.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371665476731156658" /></a><br />NBA-ს ცნობილმა ქართველმა კალათბურთელმა, ვლადიმერ სტეფანიამ, ბათუმის `ბასკოს~ დარბაზში `კემპი~ ჩაატარა. ღონისძიება კალათბურთის პოპულარიზაციასა და ჯანსაღი ცხოვრების წესის დამკვიდრებას ისახავდა მიზნად.<br /><br /><br />4 აგვისტოს `ბასკოს~ საკალათბურთო დარბაზში NBA-ს ყოფილმა ქართველმა კალათბურთელმა _ ვლადიმერ სტეფანიამ და მისმა კოლეგამ, ასევე NBA-ს ქალთა ლიგის ყოფილმა მოთამაშემ _ ბარბარა ტერნერმა რეგიონული `კემპი~ მოაწყვეს. შარშან სტეფანია ჩინეთში იყო, წელს კი თავის გამოცდილებას ქართველ ბავშვებს უზიარებს. კემპი პირველად გორში ჩატარდა, შემდეგ ბათუმში, ის ქუთაისსა და თბილისშიც გაიმართება.<br />კემპს ამერიკის შეერთებული შტატები ყველა ქვეყანაში მართავს. პროგრამას კი ცნობილი კალათბურთელები უძღვებიან.<br />`ბასკოში~ ვარჯიშის შემდეგ ბავშვებმა კალათბურთელებთან ერთად პიცა და კოკა-კოლა მიირთვეს, შემდეგ კი ისინი დააჯილდოვეს სიგელებითა და მაისურებით, რომლებზეც კემპის ორგანიზატორთა და ამერიკის საელჩოს ემბლემებია გამოსახული.<br />`ბათუმელები~ ვლადიმერ სტეფანიას ესაუბრა:<br />_ ამით ბავშვებს ბარბარასთან ურთიერთობის საშუალება მიეცათ. ბავშვები მოკლებულნი არიან ასეთ ღონისძიებებს. პროგრამა რეგიონებისთვის აუცილებელი იყო და ძირითადად მათთვის მომზადდა. საჭიროა ამ სფეროში ფული ჩაიდოს და ამით ვიღაც დაინტერესდეს. ასეთი ღონისძიებები ხშირად უნდა იმართებოდეს.<br />_ ვინ აფინანსებს ამ ღონისძიებას და ვინ არიან ორგანიზატორები?<br />_ საგანმანათლებლო და კულტურულ საქმეთა ბიურო და საქართველოში მოქმედი ამერიკის საელჩო. მათ ეხმარებიან საქართველოს სპორტისა და კულტურის სამინისტრო, ახალგაზრდობისა და სპორტის საქმეთა დეპარტამენტი და საქართველოს კალათბურთის ფედერაცია. ამ პროგრამაში NBA-დან თვრამეტამდე ადამიანია ჩართული.<br />_ თქვენ იყავით პირველი ქართველი, რომელმაც NBA-ს კარები შეაღო...<br />_ ჩენი ოჯახი ბათუმიდანაა, აქ არ ვიზრდებოდი, მაგრამ ხშირად აქ ვიყავი. 16 წლისა წავედი `ნორჩი დინამოელიდან~ და ბევრ ქვეყანაში ვითამაშე. 2002 წელს ვთამაშობდი ევროპაში, შემდეგ გადავედი NBA-ში. მე ვიყავი არა მარტო პირველი ქართველი, არამედ პირველი ევროპელი NBA-ში. მერჩივნა, დავრჩენილიყავი ევროპაში, იმავე `ბენეტონში~ მეთაშა, რადგანაც იქ ასჯერ უკეთესად ვითამაშებდი. დიდი დატვირთვა მქონდა, ბევრი ტრავმა მივიღე, დამიზიანდა ორივე მუხლი და კოჭი, სხეული ვეღარ უძლებდა, მაგრამ მაინც არ ვეშვებოდი. ორი წლის განმავლობაში ყავარჯნებით დავდიოდი. გავიკეთე შვიდი ოპერაცია. მინდა და მაქვს ამბიცია, რომ ქართულ კალათბურთს დავეხმარო.<br />_ აქვს ქართულ კალათბურთს მომავალი?<br />_ კი, რა თქმა უნდა. თუ ქართული სახელმწიფო შედგება, სპორტიც ეტაპობრივად განვითარდება. საქართველოში კარგი მოთამაშეების პოტენციალი ყოველთვისაა. ჩვენ კარგი მოთამაშეები გვყავს. პატარებში ზაზა ფაჩულიას გარდა კიდევ სამი კალათბურთელი გვყვავს, დანარჩენები დაიკარგნენ. უნდა შევეცადოთ და შევძლოთ ის, რომ ასეთი პოტენციალი არ დაიკარგოს.<br />_ საქართველოს ნაკრების მწვრთნელობაზე ხომ არ გიფიქრიათ?<br />_ არა და არც შემოუთავაზებიათ. ისე, რომ შემოეთავაზებინათ, სიამოვნებით ვიფიქრებდი. საქართველოს ნაკრები ერთ-ერთი უძლიერესი გუნდია მსოფლიოში. სპორტს განვითარებისთვის სტრუქტურული ცვლილებები სჭირდება. სპორტში ისეთი ხალხი უნდა მოვიდეს, ვისაც უყვარს და აინტერესებს იგი. ბათუმს რომ ჰყავდეს კარგი გუნდი, ჩვენ მას ისეთ პიარს გავუკეთებთ, რომ ხალხი სხვა ქვეყნებიდანაც ჩამოვა კალათბურთის საყურებლად. ეს კი სპორტული ტურიზმის განვითარებას შეუწყობს ხელს, შეიქმნება სამუშაო ადგილები.<br />_ ციფრი, რომელიც გეწერათ მაისურზე, თუ იყო მნიშვნელოვანი თქენთვის?<br />_ ჯერ სიესში 5 ნომერი მქონდა, შემდეგ ნიუ-ჯერსიში _ 50, ყველაზე მეტად 50 ნომერი მომწონდა და მომწონს. ყველაზე ცუდი სეზონი ნიუ-ჯერსიში იყო, სადაც ფეხი მოვიტეხე და მაიამში გავაგრძელე ამ ნომრით თამაში, თუმცა ვიცოდი, რომ ტექნიკის მხრივ კარგად არ მქონდა საქმე. იქიდან საბონისიმ 11-ნომრიანი მაისური დამიტოვა. თუმცა მინდა ვთქვა, რომ ნომერს დიდ მნიშვნელობას არ ვანიჭებ.<br />_ ამჟამად რას საქმიანობთ და რა მიზნები გაქვთ სამომავლოდ?<br />_ ვსწავლობ ამერიკაში. ფინანსებისა და სპორტის ბიზნესის სპეციალობას ვეუფლები. ჯერ არ გადამიწყვეტია სწავლის დამთავრების შემდეგ რას გავაკეთებ. მინდა, ინდუსტრიული ბიზნესი დავიწყო. მოკლედ, ჩემი მიზანია მივიღო განათლება, შევქმნა ოჯახი, ვიპოვო კარგი სამუშაო და რაც შეიძლება ხშირად ჩამოვიდე საქართველოში.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-8437222301916014087?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-44113236427593759502009-08-05T01:00:00.000-07:002009-08-19T06:41:30.990-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SowBApsKy8I/AAAAAAAAAIk/6bJ9FnAM1v8/s1600-h/DSC02745.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 258px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SowBApsKy8I/AAAAAAAAAIk/6bJ9FnAM1v8/s320/DSC02745.JPG" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371669566248897474" /></a><br />იწყება თუ არა უწყლობა, კინოფილმი `ცისკარა~ მაგონდება. ტურიზმის შუქურად წოდებულ ქალაქში `წვიმის მოსვლა~ `წყლის წასვლას~ ნიშნავს, წყალი დაუდგენელ დროს და თანაც გაურკვეველი დროით წყდება. ქალაქში ამ დღეს ყველა კინოფილმის პერსონაჟებს ემსგავსება.<br />მაგრამ, ახლა, ანუ ზაფხულში, უფრო მძიმედ `ბოროტ დევს~ ტურისტები `ეწირებიან~ მსხვერპლად. უწყლობისგან პირის დაბანა სანატრელი უხდებათ, ვერც ზღვაზე გადიან…<br />სად უნდა წავიდნენ? _ ალბათ, კაფეში!<br />ბათუმის ერთ-ერთ პრესტიჟულ კაფეში უწყლობასთან ერთად სხვა პრობლემაცაა _ საპირფარეშოს კარებიც იკეტება. ტურისტების ცოდვით დავიწვი _ უნდა გენახათ, როგორ მონდომებით ცდილობდნენ ტუალეტის კარების გაღებას... მაგრამ კარები არ იღებოდა ერთ ტურისტს მეორე მიეშველა _ იდეა შესთავაზა: `პირიქით მიაწექი...~ თუმცა მცდელობამ ამაოდ ჩაიარა. <br />საპირფარეშოს სახელურს იმდენი ადამიანი `ეჭიდავა~, ვიფიქრე, ხვალ გამოსაცვლელი იქნება-მეთქი.<br />`კულისებს მიღმა~ მდგარი ბარის მენეჯერი აღშფოთებას ვერ მალავდა _ წყლის მოსატანად გაგზავნილი მიმტანები არსად ჩანდნენ. `დევი~ შეხვდათ თუ თავსხმა წვიმაში უკან ვერ ბრუნდებოდნენ, არ იცოდა. ჩემს წარმოდგენაში ეს `გმირი მიმტანები~ ბადრებად (`ცისკარას~ პერსონაჟს ვგულისხმობ) იქცნენ _ ბარის დახსნა უნდოდათ უწყლობისგან. მართლაც, ბარში მალე ყავის მოსადუღებელი წყლის შოვნა გაჭირდა.<br />გულდაწყვეტილი წამოვედი ბარიდან. გარეთ საშინლად წვიმდა და ქუხდა.<br />საკუთარი ეზოც დევს დაუტყვევებია. გავიფიქრე, ეს რაღაც ახალია-მეთქი. მეზობლებს ჭურჭლები წვიმის წყლის გასავსებად ეზოში გამოეფინათ. `დაწინაურებული~ ჭურჭელი საწვიმრების ქვეშ იდგა, იქ წვიმის წყალი უფრო კარგად მოდიოდა. გული სხვასაც რომ არ დასწყვეტოდა ან არ გაბრაზებულიყო, `დაწინაურებულ~ ჭურჭელს გვერდს `მოადგილეები უმშვენებდნენ~. <br />კიბეზე სანახევროდ ასულს მეზობლის ხმა შემომესმა: `როდემდე უნდა ვიცხოვრო ასეთ ქვეყანაში?! _ არ იცი, წყალს, შუქს, ინტერნეტს, ტელეფონს, როდის გაგითიშავენ~. <br />ეგ არ იყო `ჩემი უიღბლობის~ დასასრული: სახლში მისულს სტუმრები წამდაუწუმ მეკითხებოდნენ _ `წყალი როდის მოვა, არ იცი?~ `პრესაში მუშაობ, ხომ უნდა იცოდე, წყალი როდის მოვა?~ არ ვიცოდი, შეწუხებული სტუმრებისთვის დამაიმედებლად რა მეთქვა. იმას ხომ ვერ ვეტყოდი, 2013 წლამდე წყლი როდის `მოვა ან წავა~, არ ვიცით-მეთქი. ბათუმის წყალკანალის უფროსობას რამდენჯერაც ვკითხეთ, წვიმის დროს ქსელში წყალი რატომ არ მოდის, იმდენჯერ გვითხრეს, ახალი სისტემის გაკეთება 2013 წელს დასრულდება, მანამდე კი... მოკლედ, მანამდე თუ გაწვიმდა, წყლმა ჭირი მოგჭამა. <br />ამის მოსმენა ჩემი სტუმრებისთვის დიდი ვერაფერი ნუგეში იქნებოდა. არადა, მათთვის უკვე უამინდობა მეორე ხარისხოვანი გახდა. წყალი იყო პირველი. მზეზე უფრო წყალს ელოდნენ...<br />როცა დილით გაღვიძებულს, პირველივე წამში გამიელვა, წყალი კიდევ თუ არ არის, რა გვეშველება-მეთქი, ისეთი ხმაური მომესმა, შიშით წამოვდექი. წყალი მოსულიყო, ჰოდა, ჩემი გახარებული სტუმარი აღფრთოვანებას ვერ მალავდა. ცოტა მოგვიანებით ვხედავ, ყველა ჭურჭელი წყლით არის სავსე. თადარიგი თურმე სტუმარმა დაიჭირა. დიდხანს ვუხსნიდი, ნუ წვალობ, მზე გამოვიდა და აწი წყალი აღარ წავა-მეთქი, მაგრამ აღარ დამიჯერა. `კაი და კიდევ წავიდეს ან ისევ გაწვიმდეს~, _ მითხრა უკვე გულდამშვიდებულმა, რომელსაც ყველა ჭურჭელი უკვე გავსებული ჰქონდა.<br />ეს წინა საუკუნის `მისტიკაზე~ აგებული ფილმის დასასრულია. უფრო ზუსტად, გაგრძელებაა 21 საუკუნეში. რომელიც იმედია, მალე დასრულდება. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-4411323642759375950?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-76188653809591445642009-05-27T01:48:00.000-07:002009-05-27T02:09:33.261-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sh0DRIVGbCI/AAAAAAAAAGY/7iKd6mP-ZZU/s1600-h/DSC03887.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/Sh0DRIVGbCI/AAAAAAAAAGY/7iKd6mP-ZZU/s320/DSC03887.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340428325959920674" /></a><br /><strong></strong><br /><br />უკვე 8 თვეა, რაც `ბათუმელებში~ ვმუშაობ, აქ ყველაზე `პატარა~ ვარ. გაზეთში ჩემი ადგილის პოვნა არც ისე ადვილი იყო. ჯერ იყო და ბუნებრივ აირზე დავწერე თემა რედაქტორის დავალებით, მერე აირის ხარისხზე, მერე გამათბობელ აპარატებზე, რაზედაც სასამართლოში კინაღამ მიჩივლა ერთმა ფირმამ, თითქოს სარეკლამო კანონის დარღვევისთვის:) მერე შეშაზე გადავედი და ეს ზამთარი ასე `თბილად~ გადავიტანე:) პარალელურად ბანკებსაც `გადავეკიდე~ _ შავი სიები გამოვიკვლიე და ამ ყველაფრის შემდეგ ჩემი ადგილი ბიზნეს-ეკონომიკის რუბრიკებში აღმოჩნდა. <br />`სტალინის~ ქუჩა, სადაც ჩვენი გაზეთის რედაქციაა, ძალიან მიყვარს, მიყვარს ერთი წითელი ნეკერჩხლის ხეც, ჩემი ფანჯრის პირდაპირ. ცრუმორწმუნე არ ვარ, მაგრამ მართლა ბედისწერაა, ის რომ დღეს აქ ვარ, ჩემი ფანჯრიდან ასეთი ხედია და ისიც, რომ ჩემი ადგილი სწორედ აქ აღმოჩნდა. ამიტომ მჯერა, რომ შენს ადგილს ვერავინ წაგართმევს ვერასდროს:) ოღონდ არა პოლიტიკაში.<br />`ბათუმელების~ დამსახურება ჩემს ცხოვრებაში მართლა დიდია. პირველი წარუმატებელი ნაბიჯები მახსოვს, როცა დამავიწყდა რესპონდენტისთვის რა უნდა მეკითხა… ახლაც მახსენდება მისი გაკვირვებული სახე:) ყველაზე ხშირად მავიწყდებოდა რესპონდენტის თანამდებობის ზუსტი დასახელების გარკვევა, ისე, ეს გუშინაც დამავიწყდა:)<br />ერთ დღეს სამსახურის შესასვლელთან მეგობრის მამა შემხვდა და მკითხა: აქ რას აკეთებო. ვუთხარი, რომ გაზეთში ვმუშაობ და ეკონომიკისა და ბიზნესის შესახებ ვწერ. `სად გვაქვს ბიძია ჩვენ ეკონომიკა და ბიზნესი“, _ მკითხა გაოცებულმა. და ამის შემდეგ, როცა თემა არ გამომდის, დავდივარ და ვიძახი: სად გვაქვს ჩვენ ეკონომიკა და ბიზნესი ნათია, სად? ახლა ასე გამოდის, რაც არ გვაქვს, იმაზე ვწერ:)  <br />გუშინ 11 საათზე ნათია როყვამ, რომელიც ჩემ გვერდით, მესამე მაგიდასთან მუშაობს, `სკაიპში~ მომწერა, მე მივდივარ და შენ რას შვრებიო. ცოტა ვალოდინე, ბოლოს, როცა საქმეს ასე თუ ისე მოვრჩი და ჩაბნელებულ კიბეებს ჩავუყევით, ვთხოვე: `ნათ, ხვალ ერთი საათით ადრე მოვიდეთ, რა...“ გაუკვირდა-მეთქი ვერ ვიტყვი, მაგრამ გამიღიმა და მითხრა, ახლა ვხედავ, რომ გიყვარს ის, რასაც აკეთებო. <br />მახსოვს, როგორ გამიხარდა, როდესაც პირველად რედაქციაში ვიღაცამ დარეკა და მითხრა, რომ ჩემი სტატია მოეწონა. ეს ჩემთვის სტიმულია, რაც ძალას მმატებს, კიდევ ის, რომ ჩემი 4 წლის შვილი ისეთი ოვაციით ხვდება ოთხშაბათობით, როცა სახლში გაზეთს მიიტანენ, ვითომ ესმოდეს, შიგ რა წერია.<br />მინდა მადლობა გადავუხადო ყველას, ვინც იცნობს, ვინც კითხულობს და ვისაც უყვარს ჩვენი გაზეთი. იმათაც, ვისაც ახსოვთ, რომ ის ოთხშაბათს გამოდის, მაგრამ არ კითხულობენ… და რაც მთავარია, ყველა ჩემს რესპონდენტს, რომლებიც დაუზარელად მპასუხობენ… <br />კიდევ ბევრი რამე მიყვარს, მაგრამ ამაზე სხვა დროს… როცა ცხრა წლის გავხდებით, მერე გავაგრძელებ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-7618865380959144564?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-63595713514440174232009-05-14T00:15:00.000-07:002009-08-19T06:52:41.529-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SgvGfbrZDiI/AAAAAAAAAFg/2QL2_bHf39U/s1600-h/Picture+175+%5B1600x1200%5D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 174px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SgvGfbrZDiI/AAAAAAAAAFg/2QL2_bHf39U/s320/Picture+175+%5B1600x1200%5D.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335576426858483234" /></a><br /><br /><br /><br /><strong>ფერიის სასაფლაოს გზას მივუყვები. ასეთ ხალხმრავლობას ნამდვილად არ ველოდი. ხალხი დახუნძული მიდის საფლავებისკენ. შესასვლელში გავლა ჭირს. ამინდიც კარგია. აქ რამდენიმე ისეთ ადამიანს შევხვდი, ვინც დიდი ხანია არ მყავდა ნანახი. ისინიც ჯამ-ჭურჭლით და საზეიმო იერით შემეგებნენ. </strong><br /><br />პირველივე საფლავთან შუახანს მიღწეული ხუთი მამაკაცი ღვინოს სვამს. ისინი სადღეგრძელოებს ამბობენ ხმამაღლა. შედარებით მცირე ტანის მამაკაცი დაიხარა და ღვინო საფლავს მოასხა, მას მეორე მიჰყვა. ასე გაიმეორა ყველამ. საფლავს რომ დავხედე, უკვე კარგად იყო დანამული.  <br />ვიცი, ცუდ რაღაცას ვამბობ, მაგრამ ღმერთი ალბათ მაპატიებს: თუ გამოუვალ მდგომარეობაში არ ვარ, სასაფლაოზე ყოფნა ჩემთვის სასჯელია. ჯერ ერთი, უზარმაზარი სურათები გარდაცვლილთა სახეებითა და გაცოცხლებული გამოხედვით შიშს მგვრის. ასეთი პომპეზური სასაფლაოები გარდაცვლილის მოსაგონრად მთლად მართებულად არ მიმაჩნია. სადღაც წავიკითხე, რომ ქართული სასაფლაოების სტილი კერპთთაყვანისმცემლურია. თუმცა მიუხედავად იმისა, მომწონს თუ არა ეს ყველაფერი, ჩემი ოჯახიც ასე იქცევა. <br />საერთოდ, ტრადიციების ნაკლებად მოყვარული ვარ. ზოგის მიმართ შინაგანი პროტესტიც მიჩნდება. მაგალითად, სასაფლაოებზე ქეიფის გამართვა, ღვინის საფლავზე მოსხმა და მერე სხვა მკვდრების ახლობლების მოპატიჟება, მიცვალებულის შეურაცხყოფად მიმაჩნია. ამ ყველაფერს დაუმატე ანთებული სიგარეტის ჩარჭობა საფლავზე _ ერთ-ერთ საფლავთან ახალგაზრდა ბიჭმა გარდაცვლილი მამაკაცის საფლავზე სიგარეტი ჩაარჭო და დააყოლა: მოენატრებოდაო. მოენატრებოდა კი?! ცოტა ეჭვი მეპარება.<br />ფორუმზე ერთი ქალი წერდა: `ერთი კვირით ადრე იწყება ბჭობა და ნერვიულობა იმის თაობაზე, თუ ვინ ჩააწყობს წიწილას ბაჟეში, ხაჭაპურს სად შეუკვეთენ და ლობიანს ვინ გამოაცხობს. მიგვაქვს უზომო რაოდენობით საჭმელი და `2-3~ საათით სასაფლაოზე მიდის ჭამა-სმა. მე ამ დროს ისეთი სახე მაქვს, რომ ალბათ, ჩიკატილოს ვგევარ მისი საქმიანობის ზენიტში, მაგრამ ვერაფერს ვამბობ, იძულებული ვარ მივიღო მონაწილეობა~. <br />ასეთ მდგომარეობაში ალბათ, არაერთი ჩვენგანი აღმოჩენილა _ ვაკეთებთ იმას, რაც არ მოგვწონს, რადგანაც ვერავინ ბადევს ხმამაღლა თქვას, რომ ესა თუ ის ტრადიცია თუ საბჭოთა გადმონაშთი მართებულად არ მიაჩნია. `ისე, როგორც მე ვიცი, არ შეიძლება უაზროდ სმა სასაფლაოზე. და, საერთოდ, აღდგომა სულის დღესასწაული უნდა იყოს და არა _ კუჭის. `ცოტა არ იყოს ძნელია, ეს შეაგნებინო ტრადიციულ, ქართულად მსმელ-მჭამელ ოჯახებს~ _ მითხრა ერთმა ნაცნობმა სასაფლაოზე.<br />რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის წარმომადგენლებმა ამ დღეებში შეახსენეს მრევლს, რომ საფლავზე საკვებისა და სასმელის დატოვება არ არის საჭირო. არ გადააქციოთ სასაფლაო ბომჟების `სასაუზმედ~, _ მოუწოდებენ რმე-ის წარმომადგენლები. ბევრი ადამიანი ტოვებს საფლავზე საკვებს, ზოგიერთი კი _ ალკოჰოლსაც, რაც ქრისტიანული რელიგიისთვის მიუღებელია. <br />რუსეთის ერთ-ერთი ეპარქიის ხელმძღვანელის, დეკანოზ ვიქტორის თქმით, `მორწმუნეები ღვთისმსახურების შემდეგ მიდიან სასაფლაოზე, რათა აღდგომის სიხარული გაიზიარონ გარდაცვლილთა ნათესავებთან ერთად. მაგრამ სასაფლაოზე არა მხოლოდ მორწმუნეები მიდიან. საბჭოთა პერიოდში მართლმადიდებლური წესები დაამახინჯეს: ზოგიერთს სასაფლაოზე პროდუქტი მიაქვს და იქვე ტოვებს. ეს ეწინააღმდეგება საეკლესიო ტრადიციას, დატოვებული პროდუქტი ხომ ანაგვიანებს კომპლექსს, ფრინველებისა და საცხოვრებლის გარეშე დარჩენილ ადამიანთა ყურადღებას იპყრობს, რასაც შედეგად სასაფლაოს წაბილწვა მოსდევს. ეს არ შეესაბამება აღდგომის დღესასწაულს, როგორც ტრაპეზი საფლავებზე~.<br />რა არის რელიგიურად გამართლებული და რა არა? ამასთან დაკავშირებით კომენტარი ვთხოვეთ დეკანოზ მამა სერგის (რუხაძე):<br />`პატრიარქის დადგენილი კურთხევის თანახმად, ორშაბათს საფლავთან გასვლა მისაღებია. ეს არ არის გლოვის დღე, ეს დღესასწაულია. კვირას გასვლა შემორჩენილია კომუნისტური დროიდან, რადგან ხალხს ამ დღესასწაულს უკრძალავდნენ. სასაფლაოზე გასულებს კი არაფერს ეუბნენოდნენ, ასე შეინახეს ეს დღე. <br />ხალხმა საფლავზე მხოლოდ სანთელი უნდა წაიღოს, სხვა არაფერი. მოლხენები და სუფრის გაშლა საფლავებთან არ შეიძლება, ეს წარმართული ტრადიციაა. და თუ ჩვენ გვსურს ჩვენი მიცვალებულისთვის რაიმეს გაკეთება, ჯობს ეს საჭმელები ღარიბ ხალხს დავურიგოთ და ვილოცოთ მათი სულებისთვის. ღვინის საფლავზე მოსხმით მათ ვერაფრით შევეწევით. <br />ყველა არასწორი წესი, რაც ხდება, გამოიწვია ქრისტიანული წესების არცოდნამ და იმან, რომ რელიგია არ ისწავლებოდა, ეს თემა დახურული იყო. ხალხმა თავისით მოიგონა რაღაც, შექმნა ახალი უმსგავსო რამ, რომელსაც არც თავი აქვს და არც ბოლო. საიდან მოდის ეს ტრადიცია და ახლა რატომ კეთდება ეს ყველაფერი, ვერავინ გიპასუხებს. ძველი ტრადიციები კი დაიკარგა.<br />ცოდვა არ არის, მაგრამ კვირას საფლავზე გასვლას მაინც უნდა მოვერიდოთ~.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-6359571351444017423?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2446028476620629336.post-27765420536583413112009-05-13T06:00:00.000-07:002009-05-13T06:03:49.232-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SgrFLXm3RcI/AAAAAAAAAEg/1nXE49sJQ-0/s1600-h/Изображение+021.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_3ne3jeOAVyE/SgrFLXm3RcI/AAAAAAAAAEg/1nXE49sJQ-0/s320/Изображение+021.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335293507680028098" /></a><br /><br />ინტერვიუ ოთარ ტატიშვილთან<br /><br /><strong>მინაწერი: ნეიროქირურგი, ლექტორი და რადიოდიჯეი ოთარ ტატიშვილი განსაკუთრებით პოპულარული იუმორისტული სერიალის, `შუა ქალაქში~ ეკრანზე გამოსვლის შემდეგ გახდა. ასე ოთარ ტატიშვილმა ბავშვობის ოცნებაც აისრულა და მსახიობის ამპლუაში მოსინჯა ძალები. დებიუტი წარმატებული გამოდგა. დღეს ირაკლი ექიმს, რომელსაც ოთარ ტატიშვილი განასახიერებს ტელესერიალში, თითქმის ყველა იცნობს. მისი გმირის ცნობილი ფრაზები `დღეს დიდი დღეა, დიდი!~ და `ეხლა მოიცა!~ მაყურებლების ყოველდღიურ ლექსიკაში დამკვიდრდა. ოთარ ტატიშვილთან ინტერვიუ `ბათუმელებმა~ თბილისში, `არამიანცის~ საავადმოფოში ჩაწერა. </strong><br /><br /><br />ერთ კვირაზე მეტი დამჭირდა ოთარ ტატიშვილთან ინტერვიუს ჩასაწერად. ის ხან გადაღებაზე იყო, ხან _ რადიოში გადაცემა მიჰყავდა, ერთხელაც თამადა იყო ქორწილში. მაგრამ დადგა `დიდი დღე“ და ოთარ ტატიშვილმა არამიანცის საავადმყოფოში დაგვიბარა ინტერვიუსთვის. <br />მის კაბინეტთან რიგი დაგვხვდა, ექიმი ოთარ ტატიშვილი თავის ტვინის ნეიროქირურგიულ გამოკვლევებს ატარებს და როგორც ჩანს, პაციენტების ნაკლებობას არ უჩივის. <br />ერთსაათიანი ლოდინის შემდეგ ინტერვიუ შედგა, მაგრამ ექიმი დაღლილი იყო. საავადმყოფოში ცოტა რთული გახდა რესპონდენტის `გახსნა~, ამიტომაც პირველ კითხვებზე ძალიან ძუნწი პასუხები მივიღე. ვფიქრობდი, რომ ინტერვიუ არ გამომივიდა, მაგრამ ოთარ ტატიშვილი ნელ-ნელა გუნებაზე მოვიდა, ყველა კითხვაზე გულღიად მიპასუხა, ხოლო როცა საუბარი ფეხბურთსა და მის საყვარელ გუნდს, `ბარსას~ შეეხო, ისე აენთო, გული დამწყდა, რომ ფეხბურთში უფრო კომპეტენტური არ ვიყავი. <br /><br />_ ბატონო ოთარ, როგორ მოხვდით სერიალ `შუა ქალაქში~. ამას იმიტომ გეკითხებით, რომ პროფესიონალი მსახიობი არ ხართ.<br />_ ამ კითხვას ყველაზე ხშირად მისვამენ _ პირველი დღიდან მეკითხებიან. სერიალში სრულიად შემთხვევით მოვხვდი, ჩემი მეგობრები აკეთებდნენ პროექტს და ვიცოდი, რომ რაღაც როლი იყო, შემომთავაზეს. გავიარე კასტინგი. მერე დამირეკეს და მითხრეს, რომ აყვანილი ვარ. რადგანაც ბავშვობაში მსახიობობაზე ვოცნებობდი, გადავწყვიტე თავი ამ სფეროშიც მეცადა. <br />_ რა შეიცვალა თქვენს ცხოვრებაში სერიალში მოხვედრის შემდეგ. და თუ შეიცვალა, რა კუთხით და მოგწონთ ეს თუ არა?<br />_ ჩემს ცხოვრებაში რადიკალურად დიდი არაფერი შეცვლილა, გარდა იმისა, რომ უბრალოდ, ქუჩაში ხალხი მცნობს, მიღიმის, მირეკავენ. ვცხოვრობ ძალიან ჩვეულებრივად, ისე როგორც ნებისმიერი ადამიანი.<br />_ ბათუმში ამბობენ, რომ ერთ-ერთმა ბათუმელმა პაციენტმა თქვენთან კონსულტაციის შემდეგ იკითხა, ნამდვილი ექიმი როდის მოვაო. რამდენად მართალია ეს?<br />_ ვერ გეტყვით ის პაციენტი ბათუმელი იყო თუ არა, მაგრამ ასეთი შემთხვევა ნამდვილად მქონდა _ ეგონათ ფარული კამერა იღებდა და ნამდვილ ექიმს ელოდებოდნენ. ასეთი შემთხვევა არაერთხელ ყოფილა. მაგრამ, მიუხედავად ამისა, პაციენტები პირიქით _ მენდობიან და უფრო ცდილობენ ხოლმე ჩემთან მოვიდნენ. <br />_ რა საერთო თვისებები გაქვთ თქვენ და სერიალის გმირს, ირაკლი ჩხეიძეს? <br />_ პირველი და ძალიან მნიშვნელოვანი ის არის, რომ არც მე და არც ჩემი პერსონაჟი ცუდს არაფერს გააკეთებს, ანუ ბოროტება და მავნებლობა არის ნული. ირაკლისავით სულ მხიარული მე არა ვარ, მაგრამ მიყვარს ხუმრობა, ქეიფი, მეგობრებთან ერთად ყოფნა და დროსტარება, და ორივეს გვიყვარს ფეხბურთი, განსაკუთრებით ბარსელონა... ბევრი საერთო გვაქვს.<br />_ რამდენად სასიამოვნოა გადასაღებ მოედანზე მუშაობა?<br />_ გააჩნია მომენტს... იცით რა არის, უშუალოდ გადაღების პროცესი სასიამოვნოა, მაგრამ გადაღებისთვის მზადებას სასიამოვნო პროცესს ნამდვილად ვერ დავარქმევ, ძალიან რთულია, ჩვენ გადაღებას ორშაბათს ვიწყებთ და ოთხშაბათს ვამთავრებთ. <br />_ სერიალის მსახიობებმა თუ იცით როგორ განვითარდება მოვლენები სცენარში? <br />_ არა, ზოგადად ვიცით _ მხოლოდ მოკლე ფაბულა. სცენარის კონკრეტულ სიუჟეტებს ორშაბათს, გადაღების წინ გვეუბნებიან.  <br />_ ძალიან დატვირთული გრაფიკი გაქვთ, როგორ უთავსებთ ერთმანეთს ამ ყველაფერს?  <br />_ ყოველი სამსახური ფინანსური უზრუნველყოფის წყაროა, ანუ ოჯახისთვის შემოსავალია. აქედან გამომდინარე ჩემი ოჯახის წევრებიც შეგუებულნი არიან იმას, რომ ასეთი დაკავებული ვარ და ცოტა დრო მრჩება მათთან დროის გასატარებლად. თუმცა, როცა სერიალში მუშაობაზე დავთანხმდი, არც კი ვიცოდი ანაზღაურება რამდენი მექნებოდა. ეს საქმე ძალიან მიყვარს, დიდ სიამოვნებას მანიჭებს. <br />_ ის თუ გსიამოვნებთ, ასეთი ცნობადი რომ გახდით? <br />_ ძალიან მიკვირს, როცა ამბობენ, რომ პოპულარობა აღიზიანებთ. როგორ შეიძლება გაღიზიანდე, როცა გიღიმიან, გეუბნებიან, რომ ძალიან უყვარხარ, გაბარებენ მოკითხვებს და გეუბნებიან რომ ძალიან კარგები ვართ. როცა ყველაფერ ამას ფინანსური მდგრადობაც ემატება, რა თქმა უნდა, ძალიან მიხარია.<br />_ თქვენი აზრით, რამ განაპირობა ამ ტელესერიალის ასეთი მაღალი რეიტინგი? <br />_ ამ სერიალის წარმატების უპირველესი საწინდარი ისაა, რომ თითოეული ჩვენგანი მთელი სულითა და გულით ვმუშაობთ სერიალზე. ორშაბათი დღიდან მე არც ექიმი ვარ, არც პროფესორი და არც რადიოწამყვანი, მაშინ მხოლოდ ირაკლი ჩხეიძე ვარ და მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ, შედეგიანი იყოს ჩემ მიერ განსახიერებული როლი. ზოგჯერ ხელფასის დღე ისე მოდის, არც კი მაგონდება. ჩემთვის ის უფრო მთავარია, სერიალის გასვლის შემდეგ როცა დამირეკავენ, რას მეტყვიან... ფაქტია, რომ ხალხს მოსწონს. ვიცი, ეს სერიალი ბათუმშიც დიდი წარმატებით სარგებლობს. <br />_ კიდევ ერთ პროფესია, რადიოგადაცემის წამყვანობა როგორ გამოგდით? <br />_ გადაცემას, რომლის წამყვანიც მე ვარ, `ჯაზო-თერაპია~ ეწოდება. გადაცემა მთლიანად ჯაზს ეძღვნება. დედაჩემის დამსახურებაა, რომ ჯაზი მიყვარს, ექვსი წლის ასაკიდან ვუსმენ. ამ რადიოს დაფარვის ზონა თბილისი და მისი შემოგარენია. ჩემი გადაცემის რეიტინგი ოთხი პროცენტია და ვთვლი, რომ ეს საკმაოდ მაღალი რეიტინგული მაჩვენებელია ასეთი სპეციფიკური გადაცემის ფონზე. ეს გადაცემა უკვე სამი წელია მიმყავს და შემიძლია ვთქვა, რომ საქართველოში პრაქტიკულად ჯაზს არ იცნობენ. თუმცა, ერთგული მსმენელი მაინც მყავს. გადაცემას სათაურიც ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე შევურჩიე, რადგან მუსიკას, ზოგადად, საკმაოდ დიდი თერაპიული თვისება აქვს. <br />_ როგორია ოთარ ტატიშვილი როცა ბარსელონა თამაშობს მოედანზე?  <br />_ ოოოოოოო, საშინელი! თუ ბარსელონა თამაშს აგებს, გარშემო არის ნგრევა და მეორედ მოსვლა. მაგრამ, საბედნიეროდ, წელს საკმაოდ კარგი სეზონი გვაქვს. <br />ერთი თვის წინ დათო ტურაშვილი ჩამოვიდა ბარსელონადან. მადრიდის `რეალის~ პარკი გადასაღებ მოედანზე გადმომცეს _ დათო ტურაშვილმა გამოგიგზავნაო. პარკს რომ დავხედე, გამიკვირდა, ვიკითხე `რეალის~ პარკი მე რატომ გამომიგზავნა-თქო. ჩავიხედე პარკში და ბარსელონაში, სპეციალურ მაღაზიაში შეძენილი კაშნე, ქუდი და `ბარსას~ სუვენირები იყო. ძალიან გამიხარდა....<br />_ ბათუმთან თუ გაკავშირებთ რამე? <br />_ ბათუმში ძალიან ბევრი მეგობარი მყავს, ხშირად მიწევს ჩამოსვლა. ძალიან კარგი ფესტივალები იმართება, `მხიარულთა და საზრიანთა კლუბის~ დროს აქტიურად მიწევდა ამ ულამაზეს ქალაქში ყოფნა. ბათუმში ჩასვლა და ქეიფი მიხარია. თუმცა, ბათუმის ზღვაში არასოდეს შევსულვარ, საერთოდ არ მიყვარს ზღვა, არც უცხოეთში ყოფნის დროს დავდივარ ხოლმე ზღვაზე. ბათუმი ამ ბოლო დროს ძალიან გალამაზდა. მომიკითხეთ ყველა, ჩემი და თქვენი მეგობრები. ვინმე რომ არ გამომრჩეს, არ ჩამოვთვლი. თქვენს არაჩვეულებრივ ქალაქში ყველას წარმატებებს გისურვებთ. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2446028476620629336-2776542053658341311?l=kopalla.blogspot.com' alt='' /></div>კოპალაhttp://www.blogger.com/profile/04889546990437746447noreply@blogger.com0