BLOGGER TEMPLATES AND TWITTER BACKGROUNDS »

четверг, 7 января 2016 г.

ქალაქი სადაც აღარ ვცხოვრობ მე



ხალი ცხოვრების დაწყების მცდელობა თავიდანვე ვიცოდი , წარმატებული უნდა გაამოსულიყო, მეტი გზა  მე არ მქონდა, ცხოვრებას აბა ბევრი გზა,  რომ აქვს ვიცი.ახლა,  წინ ყავის ჭიქა მიდევს, ნეძვებიან ქუჩას გავყურებ და ვიცი, იმისთვის, რომ რაღაც შეცვალო, საჭიროა გარისკო , რამდენადაც  არ უნდა გიჭირდეს ამის გაკეთება. ბარგი ყოველთვის მძიმე არ არის, არც  დაგამძიმებთ თუ გაიზარებთ,  რომ სადაც არ უნდა მიდიოდეთ ერთფეროვნებას გაურბიხართ და ეს გარკვეულ გავლენას მაინც მოახდენს თქვენზე. თან მე ყოველთვის ასე მგონია, რომ  ბედნიერება იქაა სადაც მე,  არ ვარ.ახლა მხოლოდ ერთი რამე მინდა ავდე და თავს ტაში დავუკრა.



четверг, 24 декабря 2015 г.

უცებ წარმოვიდგინე, რა მაგარია, როცა ადგები და დაწერ.  დაწერ ყველაფერს და არავინ არ წაიკითხავს. შენც მოისვენებ და ეს ცარიელი ფურცლებიც.


суббота, 11 мая 2013 г.

რელიგიური ფრაგმენტები და აღდგომის ღამე !



წარმოიდგინე რამდენი დრო გავიდა, ისე მეჯავრებოდა ( მძულდა უფრო ზუსტი იქნება) რამოდენიმე წლის  წინანდელი  მაისი... ყველა იმედ გაცრუება ერთდროულად დამატყდა თავს, მდუმარებაში ვიყავი, რაც შევძელი ის იყო, რომ ზურგშექცევით ვუყურებდი საგნებს..
საკუთარი უსუსურობა მკლავდა, საკუთარი სიმხდალე,  ის თვისებაც  კი მაღიზიანებ, რაც მაიძულებდა ცოტათი  მაინც ადამიანურობა  შერჩენილიყო ჩემში.. მკვლელი არა , მაგრამ საკუთარი თავის გამანადგურებელი კი ნამდვილად ვიყავი, რომელშიც ასე ერთი ხელის მოსმით შემოიჭრა მაზოხიზმი, ცოტათი მიზანთროპიაც  და თვითგანადგურებით ვიქცევდი თავს, ეს უკანასკნელი კი ყველაზე კარგად გამომდიოდა, საკუთიც თავიც მძულდა, ღმერთისთვის ხმა არ გამიცია, ასე უხმოთ მდუმარებაში გამოვიარე, მხოლოდ რწმენა არ დამიკარგავს, თუმცა ეგ იყო რაც ჩემში გადარჩა, იმ წითელ ბერეტიან პარიზზე მეოცნებე გოგოსგან, ალბათ ეს იყო ჩემი სისუსტე და სიძლიერეც.ზუსტი გამოსახულება ფრაზის -„ რაც არ გკვლავს, გვაძლიერებს“
პრაგმენტი პირველი
წყნეთი 2011 წელი ოქტომბერი
შემოდგომის სასიამოვნო დღეა, დილის 7 საათი , ნაძვნარია და ხვეულიანი გზები,ძლივს შევნიშნე ასე ადრიანად წყნეთის გზაზე მოსახლე და ვეკითხები, ხომ ვერ მიმასწავლით „დედათა მონასტერი სად არის „ -გზა მიმასწავლა და 5 წუთის სავალზე, გზის მარჯვენე მხარეს პატარა სახლი ხოლო სახლის უკან ტაძარი გამოჩნდა, აღმართი ავიარეთ ისეთი სასიამოვნო ნიავი ქროდა, თან ისეთი სიმშვიდე სუფევდა სუნთქვა შემეკვრა, დედაოებს გულმოდგინეთ დაუხარებით ბაღი,ფერედ-ფერადი ყვავილები და ხეხილი.  აღმართის თავზე რიგი იდგა, მეც მორჩილად ჩავდექი რიგში, ( მგონი ერთადერთი შემთხვევა იყო ჩემს ცხოვრებაში, როცა ამ რიგის  დარღვევა არ მინდოდა) და ასე ჩემი წარსულით , ზურგზე აკიდული გაურკვევლობით, ჩემი ზომა ჯვრით უფრო დიდი  ჯავრით  ჩავდექი რიგში, კარი შევაღე ვიგრძენი მუხლები მიკანკალებდა, თავის აწევა მომერიდა, სულ ვფიქრობდი ნეტა ეს დედაო როგორიათქო, მასზე იმდენი რამე მსმენია, დაჯექი შვილო, მითხრა და  მის წინ დადგმულ ხის დაბალ სკამზე მიმანიშნა, დავჯექი „ ღმერთს ძალიან უყვარხარ, მეორმოცე ფსკვნილზე შემოხვედი, ყველაფერი კარგად იქნება „ ცოტაც კიდევ ვისაუბრეთ  , ბოლოს კი ასე დამემშვიდობა „ ვილოცებ შენზე ნათია“
და მას შემდეგ როცა ძალიან მიჭირს, როცა სული ყელში მაქვს გაჩხრილი...ვიმეორებ ფრაზას „ მე ვილოცებ შენზე ნათია“
და  ეს გრძელი და ხვეულებიანი გზა უკვე მრავალჯერ  მაქვს  ავლილი...

ფრაგმენტი მეორე
 2013 წლის  7 აპრილი
მითხრეს, თუ 24 საათის განმავლობაში 7 ტაძარში მოილოცებ რასაც ჩაუთქვამ აგიხდებაო, არ  ვიცი რამდენი საათი ვიყავი გზაში, მოვილოცე 9 ტაძარში ...ახლა კი ველოდები ჩემი ნატვის ახდენას, ვიცი, მჯერა ის აუცილებლად ასრულდება

ფრაგმენი მესამე
2010 წლის დეკემბერი (რიცხვი არ მახსოვს)
ჩემი მეგობარი მირეკავს ძალიან გთხოვ დედაჩემი ჩამოდის და დახვდი გასვლას ვერ ვახერხებო, მატარებლის სადგური არც ისე ახლოა , რათქმაუნდა მივაკითხე დათქმულ დროს, დეიდა ია მანქანაში მიჯდება, საკმაოდ გრილად აცვია, ეტყობა ცხელოდა მატარებელში,  ჯერ მადლობას მიხდის, შემდეგ სხვათაშორის მითხრა „იცოდე შვილო ბოროტებას, ბოროტებით ვერ დაამარცეხ, ასე ის უფრო ძლიერდება, მას სიკეთით უნდა ებრძოლოო“ არ და ვიცი რამდენი დრო გავიდა , დღემდე მახსოვს და ამ ზერელედ და სხვათაშორის ნათქვამი სიტყვებისთვოს , თითქმის არასოდეს  არ მიღალატია. ალბათ ამისთვის არ გამწირა ღმერთმა...

ეს ამბავიც მორჩა , ახლა ერთ საინტერესო ამონარიდს დაგიტოვებთ , საკუთარი განსაკუთრებულობები, რომ უკეთ შეიგრძნოთ „ერთხელ ერთ ცნობილ პროფესორს ლექცია მიჰყავდა ერთ უზარმაზარ, ხალხით სავსე დარბაზში. საუბარი ყოველი ადამიანის სიცოცხლის განსაკუთრებულ მნიშვნელობას ეხებოდა. 5 წუთიანი შესავლის შემდეგ პროფესორმა ჯიბიდან 100 დოლარიანი ამოიღო და აუდიტორიას შეეკითხა: – ვის სურს,რომ 100 დოლარი ვაჩუქო ? ხალხს გაეცინა და ყველამ უყოყმანოდ აიწია ხელი. – ძალიან კარგიგაეღიმა პროფესორს.შემდეგ კი 100 დოლარიანი ხელში მოჭმუჭნა და ისევ იგივე კითხვა გაუმეორა აუდიტორიას: – კიდევ სურს ვინმეს, რომ ვაჩუქო ეს ფული? ხალხმა კვლავ უყოყმანოდ აიწია ხელი. – კარგითთქვა პროფესორმა და ახლა ფული ძირს დააგდო და ზედ ფეხებით გადაუარა. შემდეგ კი ხელში აიღო, ჭუჭყიანი 100 დოლარიანი და ხალხს მიმართა: – და ახლაც სურს ვინმეს ეს ფული? ხალხმა ისევ აიწია ხელი. – მეგობრებოგანაგძო პროფესორმა ლექცია. დღეს თქვენ ძალიან მნიშვნელოვანი რამ ისწავლეთ და გაიაზრეთ მიუხედავად იმისა, რომ ფული ძირს დავაგდე და დავკუჭე, თქვენ მაინც არ გითქვამთ მაზე უარი და ეს ერთი მარტივი მიზეზის გამო მოხდა, ჩემს მოქმედებებს მისი ღირებულება არ შეუცლიათ. 100 დოლარი, კვლავ 100 დოლარად დარჩა და არ დაუკარგავს თავისი ღირებულება.. ცხოვრებაში შეიძლება უამრავი შეცდომა დაუშვათ, შეიძლება მრავალჯერ ჭაობშიც კი ამოყოთ თავი და მოგიწიოთ დაშვებული შეცდომების გამოსწორებაზე ზრუნვა, მაგრამ რაც არ უნდა მოხდეს, გახსოვდეთ, რომ თქვენს ღირებულებას ამით არასოდეს დაკარგავთ, რადგან თქვენ ყველანი განსაკუთრებულები და უნიკალურები ხართ !
ალბათ მკითხავთ, რა შუაშია ეს ყველაფერი ერთმანეთთან, ვინც მიხდება და არაფერს მკითხავს , გამოდის იმისთვის მიწერია ეს ყველაფერი
ყოველთვის გემარჯვებინოთ ბოროტებაზე თქვენივე სიკეთით, ვინაიდან მე მრავალი ბოროტების მიუხედავად როცა შავ გვირაბში და ორმოებიან  გზაზე  ვიარე , ახლა აქ ვარ თქვენთან და სიკეთისკენ მოგიწოდებთ...
არასოდეს დაგავიწდეთ ( ბოდიში დამოძღვრისთვის ) სიკეთეს დიდი ძალა აქვს და ის ფასდაუდებელია...
    ქრისტე აღსდგა!!!!!



·         0


არაზღაპრული ამბავი

პატარებს სულ უყვებიან ზღაპრებს სიკეთეზე. სადაც ბოროტი ყოველთვის მარცხდება,
არადა, რეალურ ცხოვრებაში მათი გამიჯვნა ძალიან ჭირს ხოლმე.

მეც ზღაპრების დიდხანს მჯეროდა...

ერთი დღის ნაწილობრივ რეალური ამბავი
ნაწილი კი ისეთივე მოგონებულია, როგოც ის ფაქტი, რომ სიმართლე ყოველთვის იმარჯვებს


ჩვეულებრივი გაზაფხულის დღე იყო, მოქუფრული, წვიმას აპირებდა მაგრამ არც ვწიმა ჩანდა და არც მზე.
მობილურზე მირეკავს, შენი ნახვა მინდა, ვილაპარაკოთო
სხვისი უბედურების მოსმენის ხასათზე ნამდვილად არ ვიყავი, მაგრამ ძალდატანებით დავთანხმდი და სამსახურის კიბეებს დაუყევი. თავი მისკდებოდა მაგრამ ყავის დალევა მინდოდა. ვთანხმდები.
–უთხარი ჩემთვისაც ყავა და ჩამოვალ. ვეუბნები, მაგრამ ვამადლი ჩემს თავსაც და მისი მოსმენა, რომ მომიწევს.
მობილური ზემოთ დამრჩა, მაგრამ მიბრუნება მეზარება,არადა უმნიშვნელო ზარს ველოდები.

ვჯდები პატარა მაგიდასთან, შუშის ვარანდაა და ყველაფერი ჩანს. თუმცა არც იქ ხდება რამე განსაკუთრევბული, მანქანამ ჩაიარა , თვალს ვაყოლებ.
ყავაც გემრიელია .
ახალი ფერადი მაისური მაცვია, რათქმაუნდა წითელი.
ჩემს წინ ზის,
-იცი მაინც რა გჭირს?
-კი
-სადაცაა სიცილი წამსკდება , მინდა დავცინო მაგრამ მეცოდება ტანსაცმელი დიდი აქვს რაღაც ლურჯი ზოლიანი , გრძელი მკლავებით .ეს კიდე უფრო საშინელ სანახავს ხდის. მინდა დავეხმარო მაგრამ ... რომ, ვუყურებ მეზიზღება ის ასეთი
-ყავას ვსვამ და სიამოვნებით ვტკბები, წვიმა დაიწყებს მგონი უადგილოდ წამივიძახე და რომ გავხედა ესეთი თვალები ჰქონდა. ბუნებაზე ლაპარაკის დრო არ იყო მივხვდი.
გისმენ !მკაცრი ტონი მაქვს
ლაპარაკს ხმადაბლა იწყებს , მგონია რომ საკუთარ თავს ელაპარაკება ის კი არ უსმენს.
არ ვიცი რა გითხრა, არ ვიცი რატომ მინდოდა შენთან ლაპარაკი, მეშინია..
გამომეტყველაბა შემეცვალა
და რისი უინტერესოდ ვკითხულობ ?
- არ ....
- ყველა მასე ფიქრობს, თავი არ ამიწევია ისე უთხარი.

- მე მას ....
ლაპარაკს ვაწყვეტინებ
-საკმარისია გესმის

ძნელის ვიცი, როცა მოსაგონარი ცუდი გექნება, ეს ყველაზე ცუდია ვიცი. როცა შეიძლება ყველაფერი ისე დამრთავდეს კარგად მაინც გაიხსენო, მაგრამ ამას უკვე ვეღარ შეცვლი.
ვეღარ შეცვლი, აზრი, რომ უფრო კარგად გაეგო ბოლი წინადადება ორჯერ გავიმეორე ...და ბოლოს დავაყოლე, ვეღარ...

ყავა გამიცივდა, განწყობაც
-მომიყევი ყველაფერი და განთავისუფლდი მაგ სიყალბისგან.
ყვება გაუგონარ ამბებს

- მე ის შემძულდებოდა შენს ადგილზე , რომ ვიყო , გულსწრფელად ვეუბნები და არ ვნანობ, ჩემს სიტყვებს.
რჩევა მაქვს ერთი და მიკვირს მე ხომ ასეთ დროს რჩევებს არ ვიძლევი.
--დაივიწყე ეს ბოროტება, და არ გახედო არასდროს წარსულს , გაიხადე ეს საშინელება და იცოდე ეს გამიზნული სიბოროტე იყო და თავს ნუ მოიტყებს.
ბოლოს მოთმინებამ მიღალატა, ვერ ვიტან როცა ადამიანებს ცუდად ექსევიან და მათ კი ამის დანახვა არ უნდათ, კიდევ ბევრი ცუდი რაღაც უთხარი, უთხარი ის რისი დანახვაც არ უნდოდა , სახელსაც დაივიწებდა და შეიძლება დავიწებოდა კიდეც რომ არსებობდა სადმე სიკეთე. მაგრამ სიმართლე ასეთი იყო და მე ტყუილის თქმა არ შემეძლო.

ისიც წავიდა...
დავრჩი მარტო ყავასთან. ბოლო ყლუპი ჩამდის ყელში ცივია მაგრამ მსიამოვნებს.
ერთი ყავა მინდა კიდევ...
უკვე წვიმს…



პირველად დავლიე დღეს მარტომ ყავა...
ეს იყო ბოლო დიალოგი საკუთარ თავთან.

среда, 6 марта 2013 г.

დილა

ქუჩას ფეხით მიუყვები, ამ რეალობას ისე გაურბივარ ყურსასმენებს ვიმარჯვებ, გზები ისეთი გადათხრილია, აზრი არა აქვს ცაში ფრენას, ყოველ წუთს მოსალოდნელ ჩავარდნას ველოდები... ეს გრძნობა ისედაც ახლობელი გახდა ჩემთვის...როგორ მინდა, ფეხზე დავიკიდო ეს ყველაფერი და ისე ვიცხოვრო თითქოს წინ, მართლა მოდის კვირეულზე დასწრება მელოდეს :)))
ხშირად მეც არ ვიცი, რა მაცინებს მაგრამ მეცინება :))))
გზაზე არსებულ დაბრკოლებების გადალახვის შემდეგ,ყავის ჭიქით ხელში, რომელზეც სამსახურის ცისფერი ლოგოა გამოსახული ვზივარ კომპიუტერთან და ვცვლი ერთი მეორეს მიყოლებით სტატუსებს, ამ ბოლოს გულდასმით ვაქვეყნებ, ტრადიციულ ორშაბათის კოლექსიას. ვოცნებებ საკუთარ ჟურნალზე, რომელსაც მაღალი მოდის ფერები და ლატეს არომატი ექნება. ფერად შპალერებზე და ყვავილებით სავსე ლარნაკზე, ტელეფონზე რომელიც არქივივით შემინახავს უკვე ძველ საიდუმლოს, ზარზე რომელიც მატყობინებს მილანში დადეგმილ მოდის ახალ კვირეულის შესახებ, და მოსალოდნელ ამინდის პროგნოზს ევროპაში უახლოვეს ერთი კვირის განმავლობაში, რადგან წასვლა მექნება გადაწვეტილი, სუნამოებით სავსე კარადას
ჩემი სიზმრებიც, ისეთივე ფერადია , როგოც წყალქვეშა სამყარო . პირველად ხმამაღლა შემიძლია დავიყვირო ის რასაც ვერც კი წამოვიდგენდი , მიხარია, რომ აღარ არსებობს, რომ გაქრა...


დღესაც ისეთივე არარეალური ვარ , როგორც ყოველთვის
ახლა ამ სიმღერას მოუსმენ და კიდევ შევცლი სკაპში სტატუს :))))

ჩემი უშენო შუადღე


ისევ ისეა ყველაფერი, როგოც იყო მაშინ სანამ შენ გამოგიგონებდი და მერე ისევ ჩემს გამოგონებულს გავაქრობდი . და ამ ყოფას სახელად უშენობას დავარქმევდი....
აგვისტო მიილია.
საიდან სადამდე არის უსასრულობა , და ფიქრი რომელიც შენ და ჩემს შორის არსებობს ...
არ არსებობს არაფერი მარადიული.
მარტო ფიქრი და უსასრულობა...
რომელიც ჩემს და შენ ყოფას არაფრად არ აგდებს...
მაგრამ საით მიდის დღეები... იქ სადაც უფრო ადვილია...
ნოემბრის შუადღეა...
წვიმა...
თქეში...
უფერული და გაცვეთილი ფიქრები.
მოსაწყენი
გრილა..
ცხელი ყავის ფინჯანი
ისევ
ცარიელი შუადღე
აქ არ ხარ და უშენობა არ მიყვარს...
სათაური მაქვს...შუადღე უშენოდ...
სათქმელი ყელში გადამცდა...
უშენო შემოდგომა არ მიყვარს...
მოკლედ წავედი მე, მინდოდა მეთქვა, რომ მენატრები
სათქმელი ვერ გითხარი, და ახლა ამ წვიმიან შუადღეს უშენობას ვებრძვი...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...